به استقبال اول ماه مه ( روزجهانی کارگر ) بشتابیم! ( صفحه ویژه اول ماه مه )

12

_1mayوبلاگ کارگری راه کارگر :به استقبال اول ماه مه بشتابیم !

روز همبستگی بین‌المللی طبقه کارگر، روز اتحاد، همبستگی و پیکار جهانی اردوی کار علیه سرمایه و دشمنان ازادی و سوسیالیسم می رویم و آنرا گرامی می داریم . 

گزارش رسیده از سنندج 

برگزاری مراسم خیابانی در سنندج بمناسبت روز جهانی کارگر(همراه با گزارش تصویری)

photo_2016-05-02_14-10-49امروز یکشنبه 12 اردبهشت برابر با اول ماه مه ،ساعت 11 صبح ،جمعی از کارگران ومردم سنندج بطور مستقل وهماهنگ با در دست داشتن پلاکاردهایی بمناسبت اول ماه می روزجهانی کارگر به خیابان آمدند.

 


برگزاری مراسم خیابانی در سنندج بمناسبت روز جهانی کارگر(همراه با گزارش تصویری)

منبع : سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران

photo_2016-05-02_14-10-18این راهپیمایی که تقریبا از اول خیابان انقلاب شروع شده بود تا نزدیک چهار راه سیروس ادامه داشت.

شرکت کنندگان که با هماهنگی با شعارهای «کارگر زندانی آزاد باید گردد/ دستمزدهای معوقه کارگران باید فوری پرداخت گردد/ بیمه بیکاری برای تمامی کارگران بیکار و آماده به کار/ اول ماه مه روزجهانی کارگرباید تعطیل رسمی اعلام گردد» وطرح مطالبات دیگرازجمله اعتراض به بیکاری و دستمزد های زیر خط فقر و حق داشتن تشکلهای مستقل کارگری که در پلاکارهای خود بیان کرده وبه خیابان آمده بودند، بدون درگیری با نیروهای امنیتی به photo_2016-05-02_14-10-15راهپیمایی خود پایان داده و این روز بزرگ را با تکیه به اراده وتصمیم مستقل خود ، گرامی داشتند.

اتحادیه آزاد کارگران ایران

12 اردیبهشت 95

=================

وبلاگ کارگری راه کارگر : بازداشت دو فعال کارگرى در سنندج

2f-k

دو فعال کارگرى به اسم هاي نادر رضا قلی و لطف الله احمدي که قصد داشتند در مراسم روز کارگر شرکت کنند بوسيله نيروهاي انتظامى بازداشت شدند . اين دو فعال عصر همان روز با قرار وثيقه آزاد شدند.

ممانعت پلیس از حضور اعضای سندیکای شرکت واحد در مراسم روز جهانی کارگر

57_n

http://vahedsyndica.com/archive/2077
تعدادی از اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد در مراسم روز جهانی کارگر که در خیابان طالقانی برگزار شد با شعارهای مستقل خودشان حضور یافتند و پلاکاردهایی که آرم سندیکا همراه با شعارهای دستمزد عادلانه حق مسلم ماست، کارگر زندانی آزاد باید گردد، سندیکا حق مسلم ماست در آن درج شده بود را همراه با کارگران و دانشجویان حاضر در مراسم روز کارگر در دست گرفتند. دقایقی بعد ماموران پلیس امنیت با یورش به جمعیت پلاکاردها از آنها گرفتند و دو تن از اعضاء سندیکا آقایان سید رسول طالب مقدم و ناصر محرم زاده دستگیر و در ون نیروی انتظامی بازداشت شدند. نامبردگان بعد از اتمام مراسم روز کارگر در خیابان های اطراف آزاد شدند.

IMAG0430-720x340

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران وحومه گردهمایی و اعتراض در روز جهانی کارگر را حق مسلم همه کارگران می داند و برخوردهای پلیسی، امنیتی و قضایی با شرکت کنندگان در مراسم روز جهانی کارگر را محکوم می کند

==================

بازداشت حسین آذر گشب از معلمین و فعالین جمعیت دفاع

در تجمع خانه کارگر
مطلع شدیم آقای حسین آذر گشب از معلمین و فعالین جمعیت دفاع صبح امروز هنگام حضور در راهپیمائی به مناسبت روز جهانی کارگر در مقابل ساختمان خانه کارگر توسط نیروهای امنیتی دستگیر و به زندان اوین منتقل شده است. از وضعیت این عضو جمعیت دفاع خبر جدیدی در دست نیست و به محض دریافت باطلاع شما دوستان خواهیم رساند
منبع کانال تلگرام جمعیت دفاع
11 اردیبهشت 95
=======================

درحمایت از فعالین تشکل های کارگری ومعلمی زندانی

*خانواده محمود بهشتی لنگرودی: از روز معلم اعتصاب غذا می کنیم

بهشتی

خانواده محمود بهشتی لنگرودی، معلم زندانی که از ابتدای اردیبهشت ماه در اعتراض به حکم ناعادلانه دادگاه در اعتصاب غذا به سر می برد، اعلام کرده اند از 12 اردیبهشت مصادف با روز معلم دست به اعتصاب غذا خواهند کرد.

متن پیام خانواده بهشتی به شرح زیر است:

به نام خداوند دادگستر

مسئولان محترم جمهوری اسلامی اعم از قوه قضاییه، مجریه و مقننه

از آنجا که عزیز دربندمان، محمود بهشتی لنگرودی، معلم و فعال صنفی محبوس در بندِ هفتِ زندان اوین، در اعتراض به احکام ظالمانه‌ای که توسط قضاتِ دادگاه انقلاب علیه ایشان صادر شده از روز چهارشنبه اول اردیبهشت 95، تن رنجور، نحیف و بیمار خود را محروم از غذا گذاشته وبرای سومین بار در هشت ماه اخیر، دست به اعتصاب غذا زده است و درخواست برگزاری دادگاهی علنی و قانونی، با حضور هیات منصفه، مطابق اصل 168 قانون اساسی برای رسیدگی به اتهامات خود را دارد و علیرغم اینکه به دلیل اعتصابهای مکرر و براساس شهادت مسئولان زندان، پایبند به رعایت شرایط اعلام شده اعتصاب غذاست و وضعیت خطرناکی را از سر می گذراند، تاکنون هیچ پاسخی دریافت ننموده‌است.

هم اکنون، ما خانواده این آزاده دربند جهت همراهی با ایشان از روز 12 اردیبهشت، مصادف با «روز معلم» و آغاز هفته‌ی معلم، در اعتصاب غذا با ایشان همراهی خواهیم نمود و از آنجا که اراده و ایمان تزلزل ناپذیر ایشان را در خود سراغ نداریم، این همراهی به مدت 2 روز ادامه خواهد داشت.

امیدواریم که گوش شنوا و وجدان بیداری برای این تظلم خواهی وجود داشته باشد. تاریخ و وجدان ملت آگاه ایران در آینده بر این روزها قضاوت خواهند داشت .

ازطرف خانواده محمودبهشتی لنگرودی معلم زندانی و فعال صنفی معلمان

منبع: حقوق معلم و کارگر

====================

*کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری:

از خواست بر حق معلمان و کارگران زندانی حمایت کنیم!

may1-16

بر اساس بیانیه ای که جعفر عظیم زاده، رئیس هیئت مدیره اتحادیه آزاد کارگران ایران و اسماعیل عبدی، دبیر کانون صنفی معلمان ایران، از درون زندان انتشار داده اند اعلام کرده اند که از تاریخ 10 اردیبهشت، دست به اعتصاب غذا زده اند. آنها در اعتراض به بی عدالتی ها و شرایط سخت و طاقت فرسای معیشتی میلیون ها کارگر و معلم و پایمال شدن حقوق انسانی آنان، از طریق تعیین دستمزدهای زیر خط فقر، نبود امنیت شغلی اکثریت کارگران و بخش چشمگیری از معلمان تحت عناوین آزاد، حق التدریسی، شرکتی، پیمانی و پیش دبستانی، به کارگیری معلمان آزاد بامدارک تحصیلی لیسانس و بالاتر با حقوق سیصدهزارتومانی و بدون بیمه، نهادینه کردن شرکتهای پیمانکاری در صنایع دولتی و غیردولتی و غارت دسترنج کارگران از راه هایی چون عدم اجرای کامل قانون نظام هماهنگ پرداخت و… اعتصاب غذا کرده اند. هم چنین رشد فزاینده مدارس غیرانتفاعی و هیات امنایی ونابودی تدریجی آموزش و تحصیل رایگان، غارت و چپاول صندوق تامین اجتماعی وبرخی دیگر از صندوقهای بازنشستگی، ممنوعیت ایجاد تشکل های مستقل کارگران و معلمان و امنیتی کردن اعتراضات آنان، قطع سوبسید کالاهای اساسی مانند نان، آب، برق، گاز، لبنیات و … از جمله دلایل این اقدام از سوی جعفز عظیم زاده و اسماعیل عبدی بوده است. آنها در گرامیداشت اول ماه می روز جهانی کارگر و در اعتراض به امنیتی کردن فعالیتهای صنفی و تجمعات و اعتصابات کارگران و معلمان، ممنوعیت برگزاری مستقلانه و آزادانه روز جهانی کارگر و روز جهانی معلم، عدم شفافیت و عمل موثر سازمان جهانی کار ILO در قبال  نقض حقوق بنیادین کارگران و معلمان ایران» و با خواست خارج کردن اتهام «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی کشور» و دیگر اتهامات امنیتی از پرونده های مفتوح کارگران و معلمان معترض و برداشتن اینگونه اتهامات جعلی و ساختگی از پرونده های خود و دیگر فعالین کارگری و معلمان زندانی و در یک کلام «بی عدالتی ها و شرایط مشقت باری» که عوامل سرمایه در طول این سال ها آن ها را یکی بعد از دیگری بر سر کارگران آوار کرده و می کند دست به اعتصاب غذای نامحدود زده اند.

آقایان جعفرعظیم زاده و اسماعیل عبدی در «کیفر خواست» خود علیه صاحبان سرمایه و عوامل آن ها در واقع بر روی مسائل و معضلاتی انگشت گذاشته اند که کارگران و اقشار زحمتکش و محروم جامعه سال هاست با آن ها دست به گریبانند و از آنها رنج می برند. کارگران سال هاست که امنیت شغلی ندارند و با قراردادهای موقت و سفید امضا کار می کنند که معنای آن این است که هر زمان که کارفرما اراده کند باید عطای کار و داشتن شغل را به لقایش ببخشند و به اردوی پُر شمار بی کاران در پشت در کارخانه ها و مراکز کاریابی  به صف شوند؛ سال هاست که ایادی سرمایه دستمزدهایی به مراتب زیر خط فقر را به کارگران تحمیل می کنند و هستی و بقای آنان و خانواده های شان را به بازی می گیرند؛ سال هاست که دستمزدشان در موعد مقرر پرداخت نمی شود و برای ماه های متمادی به تأخیر می افتد؛ سال هاست که دسته دسته و فوج فوج با بهانه ها و ترفندهایی اغلب جعلی و ساختگی  به ناگهان با درب بسته کارخانه ها و محل های کار مواجه می شوند و به خیل عظیم بیکاران و افراد جویای کار می پیوندند؛ سال هاست که شرکت های پیمانکاری و واسطه ای دمار از روزگارشان درآورده و زندگی را بر آنان سخت و سخت تر کرده است؛ و بالاخره سال هاست که کارگران از بیمه های اجتماعی کارآمد و بهداشت و درمان مکفی و پاسخگو بی بهره اند و …

آری سرمایه سال هاست که فقر و فلاکت و انواع ستم و بی حقوقی را نسبت به کارگران و مزد بگیران محروم و تحت ستم جامعه روا می دارد و آسایش و امنیت را از آنان سلب می کند و هر بار و در هر جا که کارگر با چنین وضعیت ناگوار، غیرانسانی و مشقت باری مخالفت می کند و لب به اعتراض می گشاید و حقوق و مطالبات مسلم، انکار ناپذیر و انسانی خود را طلب می کند همواره با تعقیب و تهدید و بازداشت و زندان جواب می گیرد. صاحبان سرمایه و حامیان رنگارنگش ــ همان گونه که این دو عزیز در بیانیه خود به درستی متذکر شده اند ــ هر گونه تلاش برای اجرای قوانین حداقلی موجود و مبارزه برای بهبود شرایط زندگی و معیشت کارگران و معلمان در این کشور را «اقدام علیه امنیت ملی» قلمداد می کنند و با تشدید سرکوب و پرونده سازی و ایجاد فضای امنیتی و اتهام واهی و بی اساس «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی کشور» پاسخ می گویند و با این حربه کارگران، معلمان و فعالان کارگری و دیگر جنبش های اجتماعی را احضار و بازداشت و برای سال های طولانی روانه زندان می کند.

کارگران، فعالان کارگری و فعالان دیگر جنبش های اجتماعی باید در مقابل چنین پرونده سازی ها و چنین اتهامات ناروا و بی اساسی ایستادگی کنند و در ابعاد وسیعی آن را افشا نمایند. باید با این قبیل ترفندها و بهانه های ساختگی و جعلی که بیش تر برای آن علم می شوند که کارگران را مرعوب نموده و از ادامه اعتراض و مبارزه بازدارند مقابله نمود و به هر طریق ممکن و از راه های متفاوت آن ها را به چالش کشید. کارگران آگاه و پیشرویی را که به دستمزد 812 هزار تومانی ِ تعیین شده توسط «شورای عالی کار» اعتراض می کنند و دستمزدی لااقل در حد خط فقر ( 3500000 تومان ) را طلب می نمایند چرا باید «مخل نظم و امنیت ملی» دانست و از کار اخراج کرده یا برای سال های طولانی به کنج زندان ها فرستاد؟ چرا باید اعتراض و مبارزه کارگران علیه دستمزدهای معوقه؛ اخراج و بیکار سازی گسترده کارگران؛ قراردادهای موقت و سفید امضای کار؛ ناکارآمدی انواع بیمه های اجتماعی؛ نابرابری حقوق زنان و مردان در همه عرصه های اقتصادی و اجتماعی؛ گسترش پدیده کار کودک؛ غارت و چپاول صندوق تأمین اجتماعی و در یک کلام استثمار هرچه بیرحمانه تر کارگران و تشدید و گسترش فقر و فلاکت و سیه روزی اکثریت قریب به اتفاق توده های مردم کارگر و زحمتکش و …  را جرم تلقی کرد و با اتهام مضحکی چون «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» محکوم نموده به کنج زندان ها فرستاد؟

اگر چه ما چنین شکلی از اعتراض ــ آن هم به شکل نا محدود آن را ــ که به این عزیزان صدمه جسمی وارد می کند، توصیه نمی کنیم و بر این باوریم که برای محقق شدن خواسته های مزدبگیران، باید با اتکا به نیروی توده کارگر و زحمتکش، راهها و شیوه های اعتراضی مناسب تری را انتخاب کرد، اما از خواست این دوعزیز زندانی حمایت نموده و به سهم خود از تمامی کارگران، تشکل ها و فعالین کارگری و انسان های آزادی خواه و عدالت طلب جامعه می خواهیم که به ویژه در راستای افشای این بی عدالتی و ظلم آشکار که از جانب عوامل و حامیان سرمایه در حق کارگران ، معلمان و فعالین کارگری روا داشته می شود، حمایت کرده و آن را نیز در کنار و همراه با سایر خواست ها و مطالبات کارگری و طبقاتی کارگران به یکی از مطالبات روز جنبش کارگری در ایران تبدیل نمایند. ما همچنین اعلام می کنیم که مسئولیت حفظ جان و سلامتی تمامی زندانیان، از جمله آقایان جعفر عظیم زاده، اسماعیل عبدی و محمود بهشتی لنگرودی  مسقیماً بر عهده مقامات و مسئولین زندان بوده و آنان باید در این رابطه پاسخگو باشند.

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری

اردیبهشت 95

 

بیانیه انجمن کارگران ساختمانی مریوان و سرواباد در خصوص روز کارگر که بالغ بر 35 انجمن و کانون ان را امضا نمودن ….

_kargari-hambastagi
روز کارگر اول ماه مه بر تمامی کارگران مبارک باد …
در حالی به پیشواز دوازدهم اردیبهشت اول ماه مه روز جهانی کارگر می رویم که با توهم مهار بحرانهای اقتصادی زاده تفکر سرمایه داری اخیر به قیمت پایمال کردن هرچه بیشتر حقوق کارگران در سرتا سر جهان در شرایطی بس وخیم تر از گذشته بسر میبریم و همچنین در ایران با تاثر از بحران جهانی و شرایط رکود و بیکاری شاهد استثمار روبه فزونی این قشر زحمت کش می باشیم . در شرایط رفاه اجتماعی بهره و حاصل رنج کارگر به جیب سرمایه داران می رود و در زمان بیکاری و رکود هم اولین قربانی بحران کارگران هستند که با تعطیلی کارخانه ها و تعدیل و انقباض در بوجه های عمرانی و به تعویق انداختن حقوق باید تاوان اشتباه سردمداران را کارگران به دوش بکشند .
کارگران و مزد بگیران که برای زنده ماندن چیزی جز فروش نیروی کار خود در قبال اندک مزد ندارند و در حالی که ثروت و سامان دنیا را تولید می کنند این در حالی است که خود در شرایط اسفباری بسر می برند . امروز دیگر دنیا ان دنیای دور از دسترس نیست و این را سرمایه داران هم بهتر از ما می دانند و شیوه های بهره کشی یا استثمار را مدرنتر و اسانتر یاد گرفته اند . ما کارگران باید این حقیقت را باور کنیم که به غیر از خود کسی به فکر ما نیست و این جاست که اتحاد و همبستگی بیش از بیش لازم و ضروری است و ما کارگران در هر صنف و در هر جای دنیا که باشیم باید با اتحاد و همبستگی به جنگ نابرابری و ناعدالتی ها برویم. باید با آگاهی از قوانین در جهت رفع کمبودها و نواقص موجود قدم برداریم چرا باید مجبور به تبعیت سلیقه ی افرادی باشیم که سوار بر قانون ،قوانین را به ضرر کارگران تعبیر می کنند و این یعنی استثمار کامل کارگران و باید در برابر این زور گویی ها ایستاد .
باید به این بیندیشیم که کارگران ساختمانی که توان کارکردن به مدت ۲۰سال را ندارند چرا باید 30سال کار بازنشسته شوند ؟
چرا به کارگران ساختمانی قرامت بیکاری موقت ناشی از بیماری تعلق نمی گیرد؟
چرا حذف سهمیه صورت نمی گیرد و سازمان و دولت اصل ماده 5 قانون تامین اجتماعی را اجرا نمی کند ؟
سهم دولت در بیمه کارگران ساختمانی کجاست؟
چرا دولت کارگران ساختمانی را از افراد شمول اصل ۲۹قانون اساسی خارج کرده است؟
چرا کارهای فرهنگی در جهت ارتقا منزلت اجتماعی کارگران صورت نگرفته است ؟
چرا همواره با وجود داشتن بالاترین میزان حوادث ساختمانی در دنیا، کارفرمایان کشورمان ملزم به رعایت موارد ایمنی در ساختمان نمیباشند؟ چرا و چرا و چراهای بی جواب دیگر و در نهایت با سیاست غلط دولت در سالهای اخیر، ساخت و ساز به حداقل رسید و کارگران سال سخت و شب عید سختی را در مقابل خانواده خود گذراندند , این در حالی بود که دولت نه تنها بسته حمایتی به کارگران ساختمانی نداد بلکه این قشر را از سبد کالایی در حال پخش بین اقشار کم درامد محروم کرد
کمک به تشکل ها و استفاده درست از پتانسیل بالای تشکلهای کارگری در فضای تصمیم گیری و اجرایی خواست ما کارگران و انجمن های کارگران ساختمانی است .

..گرامی باد اول ماه مه روز جهانی کارگر..

امضا کنندگان :
کانون انجمن های کارگران ساختمانی کشور
انجمن کارگران ساختمانی مریوان و سرواباد
انجمن کارگران ساختمانی سنندج
انجمن کارگران ساختمانی کامیاران
انجمن کارگران ساختمانی سقز
انجمن کارگران ساختمانی دیواندره
انجمن کارگران ساختمانی بندر انزلی
انجمن کارگران ساختمانی مازندران
انجمن کارگران ساختمانی اراک
انجمن کارگران ساختمانی سمنان
انجمن کارگران ساختمانی سمنان
انجمن کارگران ساختمانی رشت
انجمن کارگران ساختمانی همدان
انجمن کارگران ساختمانی ماسال و شاندرمن
کانون انجمن های ساختمانی گیلان
انجمن کارگران ساختمانی البرز(قزوین)
انجمن کارگران ساختمانی لاهیجان
انجمن کارگران ساختمانی قم
انجمن کارگران ساختمانی سیاهکل
انجمن کارگران ساختمانی گچکاران رشت
انجمن کارگران ساختمانی سفتکاران رشت
کانون انجمن های ساختمانی سمنان
انجمن کارگران ساختمانی بوکان
انجمن کارگران ساختمانی کاشیکاران رشت
انجمن کارگران ساختمانی رضوانشهر
انجمن کارگران ساختمانی تالش
انجمن کارگران ساختمانی استارا
انجمن کارگران ساختمانی املش
انجمن کارگران ساختمانی چهاردانگه
انجمن کارگران ساختمانی نظرآباد کرج
انجمن صنفی کارگران ساختمانی کردکوی
انجمن کارگران ساختمانی بابل
کانون انجمن های ساختمانی خراسان شمالی
انجمن کارگران ساختمانی میاندوآب
انجمن کارگران ساختمانی خراسان شمالی
انجمن کارگران ساختمانی تاسیساتی بجنورد

۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۵

هماهنگی : میکائیل صدیقی ( انجمن کارگران ساختمانی مریوان )

=====================

طبل خانه کارگر باز هم سوراخ شد و رسوائی بار آورد

http://www.etehadeh.com/?page=news&nid=5069

امروز 11 اردیبهشت مراسم دولتی خانه کارگر با حضور محجوب رئیس خانه کارگر، صادقی رئیس اتحادیه پیشکسوتان و حبیبی از طرف کانون شوراهای اسلامی کار برگزار گردید. محجوب به خود می بالید که امسال توانسته است مراسم روز کارگر را بدون مجوز برگزار کند! و جالب این که بلافاصله از کسانی (دولت) که نهایتا امروز این خواسته قانونی را به رسمیت شناختند، قدردانی کرد. اما همزمان با تملق و مجیزگوئی محجوب از کسانی که به گفته او خواست برگزاری مراسم روز کارگر را برای کارگران به رسمیت شناخته اند، نیروهای امنیتی به کارگران، معلمین و دانشجویانی که با پلاکاردهای حاوی مطالبات کارگری در مراسم خیابان طالقانی حضور داشتند، یورش برده و حسین آذرگشب معلم و عضو کانون دفاع از حقوق کودک و دو تن از اعضاء سندیکای شرکت واحد، سید رسول طالب مقدم و ناصر محرم زاده را بازداشت کرده که اعضاء سندیکای واحد در پایان مراسم آزاد شدند اما حسین آذرگشب به زندان اوین منتقل گردیده است.در سنندج نیز نیروهای امنیتی و انتظامی به شرکت کنندگان مراسم روز کارگر که برگزاری آن توسط همکاران محجوب در مقابل خانه کارگرشهر سنندج فراخوان داده شده بود، حمله می کنند و بعد از درگیری و ضرب و شتم کارگران، سه نفر از آنان را به نامهای لطف اله احمدی، نادر رضاقلی و حسین حسن آبادی بازداشت می کنند. محجوب امروز بد جوری شرمسار شد. او که فکر می کرد اگر خود را به فراموشی بزند، کارگران نیز فراموش خواهند کرد که هم اکنون دهها کارگر و فعال کارگری به جرم شرکت در مراسمات روز کارگر و اعتراض به شرایط فلاکتبار کارگران در زندان بسر می برند یا احضار و تهدید فعالین توسط اطلاعات تهران به منظور ممانعت از امضاء بیانیه مشترک بر سر خواست افزایش دستمزد سال 95 و همچنین احضار و تهدید فعالین کارگری سنندج در آستانه روز جهانی کارگر توسط اداره اطلاعات این شهر به خاطر جلوگیری از برگزاری مراسم روز جهانی کارگر را فراموش خواهند کرد و نمایش عوامفریبانه و ریاکارانه اش بدون دردسر برگزارخواهد شد، اما حضور کارگران، معلمان و دانشجویان با خواستهای صریح و روشن انسانی در مراسم خیابان طالقانی تهران و شهر سنندج، محجوب و تشکیلات ضد کارگریش که با هماهنگی دستگاههای سرکوب دولتی عوامل خود و افراد گول خورده را به نام کارگران ایران، پشت سیاستها و برنامه های پسا برجام و ادامه ریاضت اقتصادی در مراسمات نمایشی به خط کرده بود، رسوا تر و بی اعتبارتر از گذشته نمود .این جواب طبقه کارگر در هر مجالی هرچند اندک که پیش آید به این نهادها و دستجات ریاکار است که دهها سال است جز ضدیت با کارگران هیچ چیز در کارنامه شان نیست. امروز کسانی که محجوب را مأمور برگزاری نمایش دروغین کرده بودند، با دستور حمله به شرکت کنندگان در همان مراسمات نمایشی و فریب کارانه، به خاطر اینکه مطالبات کارگری نوشته شده بر پلاکاردها در دست داشتند، بار دیگر اعلام کردند که کارگران حق برگزاری مراسم روز جهانی کارگر را ندارند و آنچه نیاز به مجوز ندارد، نمایش ضدیت با منافع کارگران در این روز است.
اتحادیه آزاد کارگران ایران
۱۱ اردیبهشت ۹۵

فراخوان 1 مه

 

وبلاگ کارگری راه کارگر :فراخوان سندیکای نقاشان استان البرز

به مناسبت اول ماه مه ۱۳۹۵

بر پایه خبر دریافتی آمده است : در آستانه اول ماه مه، روز جهانی کارگر امسال، «خانه کارگر» به روال سال گذشته نهایتاً پس از کِش و قوس های فراوان و تعیین به اصطلاح «هفته کارگر»، فراخوان به راهپیمایی در روز شنبه، مورخ ۱۱ اردیبهشت ماه ۱۳۹۵ (ساعت ۹ الی ۱۱، از خیابان ابوریحان، جنب خیابان انقلاب) داده است. خانه کارگر، به عنوان یک نهاد عمیقاً ضد کارگری برای مهار جنبش کارگری، پس از قریب به یک دهه، سال گذشته «مجوز» لازم برای این راهپیمایی را دریافت کرد تا این بار نیز با هدایت اعتراضات و نارضایتی کارگران به پشت یک مراسم فرمایشی و تبلیغاتی، «اعتبار» خود را در مقابل کارگران و نهادهایی مانند «سازمان جهانی کار» به نمایش گذارد، و با این برگ برنده، وارد پروژه های ایجاد تشکلات دست ساخت آتی برای کارگران به دنبال توافقات اخیر برود. 

============================

2

تجربه مراسم فرمایشی خانه کارگر در سال ۱۳۹۴ نشان داد که در غیاب حضور فعالین کارگری پیشرو، خانه کارگر چه طور می تواند با به دست گرفتن تریبون، بی هیچ دردسری شعارهای ارتجاعی خود را جایگزین مطالبات و خواسته های حقیقی جنبش کارگری کند. این گونه بود که شعارهای تهوع آور و خالی از محتوا علیه کارگران عزیز افغان، در میانه سکوت و بی میلی بسیاری از کارگران جوانِ حاضر در مراسم، غالب می شد و فرصتی برای اعتراض به فقر، بیکاری، تورم، مشکلات روانی ناشی از این معضلات و هزاران بیماری سرمایه داری باقی نمی گذاشت. در حالی که تجربه درخشان مراسم اول ماه مه سال ۸۶ در استادیوم شیرودی، که زنده یاد شاهرخ زمانی نیز از سازماندهان آن بود، نشان داد که حضور سازمان یافته و متشکل فعالین کارگری مستقل حول مطالبات مشخص، چگونه می تواند با اتکا به خشم و پتانسیل اعتراضی کارگران، به سادگی یک مراسم فرمایشی را به ضد خود تبدیل کند. در آستانه اول ماه مه امسال، در شرایطی که توازن قوا اجاره برگزاری یک مراسم مستقل و تأثیرگذار را از فعالین جنبش کارگری سلب می کند، ما پیشنهاد می کنیم که فعالین کارگری، در میان کارگرانی که «خانه کارگر» به عنوان ابزار تبلیغاتی خود گرد می آورد، حضور پیدا کنند و با طرح شعارها و مطالبات مستقل جنبش کارگری اجازه ندهند این نهاد ارتجاعی برنامه خود را پیش ببرد: آزادی بی قید و شرط فعالین کارگری زندانی، تشکل مستقل کارگری، افزایش حداقل دستمزد با حضور نمایندگان منتخب کارگران، رفع تبعیض علیه کارگران مهاجر، و غیره. تنها با اتحاد عمل میان طیف وسیع فعالین جنبش کارگری و چنین حضور سازمان یافته و هدفمندی است که می توان ضمن دخالتگری، ماهیت نهادهایی مانند خانه کارگر را پیش روی کارگران افشا و بدیل مستقلی را ارائه کرد. ما کارگران، بیکاران، زنان، دانشجویان و تمامی اقشار تحت ستم را فرامی خوانیم، تا در این روز با حضور مستقل خود مطالبات واقعی خود را فریاد بزنند.

زنده باد اول ماه مه، روز همبستگی بین المللی کارگران

سندیکای نقاشان استان البرز

۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۵

=====================

1

تجمع کارگران، معلمان و دانشجویان

 برای طرح خواسته های صنفی و اجتماعی خود 

برپایه خبر دریافتی آمده است :  در روز شنبه 11 اردیبهشت، ساعت 9 صبح- در خیابان انقلاب، خ ابوریحان- در مراسم روز کارگر اعلام شده توسط خانه کارگر شرکت میکنیم ولی شعارهای مستقل و خواسته های خودمان را طرح کرده و به دیگر کارگران دعوت شده از سوی خانه کارگر نیز پیام خود را میرسانیم: «معلم زندانی آزاد باید گردد»، «کارگر زندانی آزاد باید گردد»، «دستمزد ریر 3.5 میلیون تومان، زندگی زیر خط فقر است»، » تشکل های مستقل کارگری-صنفی ایجاد باید گردد» ،یکسانی حقوق معلمان با دیگر کارکنان دولت اجرا باید گردد»، » جای کارگران و معلمین پیشرو در زندان نیست»، » دانشجو، کارگر، معلم، اتحاد

============================

اعلامیه مشترک چهار نیروی  مستقل کارگری از داخل ایران به اسامی : 1- سندیکای کارگران فلزکارمکانیک 2- اتحادیه نیروی کار پروزه ای ایران3- هیات موسس سندیکای کارگران نقاش و تزیینات تهران  4- انجمن صنفی صنعتگران عسلویه

روز کارگر و معلم خجسته باد!

اول ماه مه ، روز کارگر، یادآور 130 سال تلاش برای زندگی بهتر و انسانی است. اول ماه مه 1886 در اعتراض به ساعات کار زیاد باعث اعتصاب کارگران شیکاگو گردید و متاسفانه پلیس سرمایه داری با آتش گشودن به روی کارگران و سپس دستگیری رهبران آنها به جرم اخلال پس از محاکمه ای فرمایشی 5 تن از آنان را اعدام کرد. خون این برادران کارگر پرچمی شد که هنوز هم از دوش کوشندگان کارگری به زمین گذاشته نشده است.  اسپایز قهرمان در مقابل طناب دار اعلام کرد:« صدایی که امروز می خواهید خاموش کنید روزی در جهان طنین انداز خواهد شد»

130 سال از این واقعه می گذرد و هنوز زحمتکشان در سرتاسر جهان خواستار 8 ساعت کار با مزدی مناسب، حق داشتن اعتصاب و اعتراض و راهپیمایی علیه ظلم سرمایه داری، و مصونیت کوشندگان کارگری از هرگونه مداخله پلیس سیاسی در اعتراضات کارگری  را خواستارند. اکنون سالهاست که در کشور ما کوشندگان کارگری و صنفی را به زندان می اندازند آن هم به جرم برهم زدن نظم عمومی و امنیت . ما می پرسیم اگر ما مزد مناسبی را برای گذاران خانواده های خود بخواهیم  ، امنیت چه کسانی را به خطر می اندازیم؟ چرا نباید راهپیمایی روز کارگر در کشوری که ادعای طرفداری از کارگران را دارد آزاد باشد؟ و حتا گماشتگان کارگری این نظام هم از این راهپیمایی محروم باشند؟

مگر کارگران در این راهپیمایی ها چه چیزی را اعلام می کنند؟

آیا خواستن افشای دریافتی وام های هیات مدیره ها و مدیران تامین اجتماعی که هر روز فریاد مسولینش بلند است که این سازمان ورشکسته است، امنیت چه کسانی را به خطر می اندازد؟

دادگستری خوزستان برمبنای کدام اصل قانون اساسی اعتراض کارگران به اجحافات پیمانکاران را ممنوع و کارگران را به زندان می اندازد، را خواستن نظم کدام سیستم را برهم خواهد زد؟

آیا خواستن دستمزدی که در قانون کار و قانون اساسی به آن اشاره شده تا شهروندان زحمتکش مانند انسان زندگی کنند، چرا باید به مذاق دولت و بخصوص وزیر کار خوش نیاید ؟ و وزیر کار با کارفرمایان همدست شوند برای تصویب 811 هزار تومان دستمزد در ماه؟ آیا وزیر صنعت، رییس بانک مرکزی، وزیراقتصاد، وزیرکار می توانند با این حقوق زندگی خانواده اشان را تامین کنند که ما بتوانیم؟ و اگر اعتراض کنیم جایمان گوشه زندان به دستور رییس دادگستری خوزستان باشد؟

ما مصرا می خواهیم که دادگستری اعلام کند کوشش های کارگری ابراهیم مددی ، داوود رضوی، اسماعیل عبدی، علی اکبرباغانی، بهشتی لنگرودی، محمد جراحی، جعفر عظیم زاده امنیت چه کسانی را به خطر انداخته است؟

اختلاس های هرروزه، که باعث گرانی و تورم و بیکاری شده است را چه کسانی باید مراقبت کنند تا اتفاق نیفتد؟ آیا مسوولین قصور کرده را به دادگستری نباید فرا خواند ؟ یا آنان را فقط گماشته اند که کارگران را مراقبت کنند تا دزدان اصلی یا به کانادا فرار کنند و یا مانند بابک زنجانی آنقدر بدزد که حسابش از دست همه خارج باشد؟

حقوق های ما ماهها به عقب می افتد و کسی به این آقایان نمی تواند حتا اعتراض کند. اعتراض یعنی بیکاری و در لیست سیاه قرار گرفتن. آیا مامورینی که کارگران را می پایند، در قانون اساسی به آنان این وظیفه داده نشده که به این موضوع رسیدگی کنند؟ یا این پرداخت نکردن حقوق صدها هزار کارگر و خانواده هایشان  جزو به خطرانداختن  امنیت ملی و برهم زدن نظم نیست؟

هر روز به 45 هزار تومان یارانه ی  که ماهانه به زحمتکشان داده می شود، دستبرد زده و عده ای را از آن محروم می کنند. طراری گفته بود که زحمتکشان می توانند با جمع آوری این پول به مسافرت بروند!!! و زندگیشان مرفه خواهد شد. آیا گوینده این سخنان را به دلیل ورشکسته کردن اقتصاد و گردن نهادن به دستورات صندوق بین المللی پول نباید مجازات و زندانی کرد؟

امنیت شغلی و روحی و روانی خانواده های کارگران که با دستورات بانک جهانی با قراردادهای موقت و پیمانی و روزمزد هر روز به تاراج می رود ، را چه کسی پاسخگوست؟

روز کارگر است و ما هم بر امنیت ملی امان پافشاری می کنیم. ما نیز نمی خواهیم نظم عمومی کشورمان مختل شود. به همین دلیل از مسوولین حکومتی می خواهیم، آنانی که با واردات کالا صنعت ما را نابود کرده اند و اختلاس و رشوه خواری را گسترش می دهند ، برخورد قاطع کنند. کارفرمایانی که کارخانه ها را رها کرده و به دنبال دلالی رفته اند را به زندان محکوم کنند و این واحدها را به کارگران بسپارند. هیات مدیره های بی لیاقت سازمان تامین اجتماعی و دیگر نهاد ها را خلع کرده و مدیریتش را به کارگران بدهند.

خواهران و برادران زحمتکش،

برج زیبای میلاد با دستان زمخت ما سر به آسمان می ساید، درآمد ارزی نفت با دستان سیاه و پشت خمیده ما وارد کشور می شود، طلا بر سینه ثروتمندان با دستان چروکیده ما از اعماق زمین بیرون آورده می شود، دانایی با نابودی روح و جسم آموزگاران تولید می شود، تندرستی با بی خواب های پرستاران به جامعه دمیده می شود، تکه های آهن توسط ما به خودرویی زیبا تبدیل می شود و در یک کلمه اگر زحمتکشان نباشند تولید نیست و اگر تولیدی نباشد ثروتی نیست.

کوشندگان کارگری،

ما بارها با اتحاد خود ثابت کرده ایم که در هر بحرانی این ماییم که پیروزیم. سرمایه داری برای بردن ثروت ما و برده کردن فرزندانمان تلاش می کند. به میان کارگران برویم و هم نفس و همگام با آنان علیه بی عدالتی و بی قانونی اعتراض کنیم. ما راهی جز اتحاد نداریم .

زحمتکشان در سندیکاهای کارگری گرد هم آییم و نقشه شوم صندوق بین المللی پول برای به خدمت گرفتن کارگران ارزان و مطیع را بر هم زنیم. آینده متعلق به زحمتکشان است و اتحاد رمز پیروزی است.

سندیکای کارگران فلزکارمکانیک

اتحادیه نیروی کار پروزه ای ایران

هیات موسس سندیکای کارگران نقاش و تزیینات تهران

انجمن صنفی صنعتگران عسلویه

9/2/1395

==============

بیانیه کانون متحد کارگری «کمک» به مناسبت روز جهانی کارگر

گرامی باد اول ماه مه روز جهانی کارگران

اعتراض طبقاتی زحمت کشان جهان در اول ماه مه -روز جهانی کارگر- کتابی ست که ، همه ساله به ما می آموزد که ما کارگران، دارای نیرویی جهان گیر هستیم. نیرویی که اگر در ارتباطی مداوم و سازمان یافته قرار گیرد، هیچ قدرتی را یارای رو در رویی با آن نیست. طبقه کارگر در این روز به رغم محدودیت های بی شمار برای به صحنه در آوردن همه ی قوای خود، باز هم هراس بر دل صاحبان سرمایه و حامیان و نمایندگان سیاسی شان در قدرت می اندازد. همین هراس است که صاحبان قدرت را بر آن می دارد تا امکان این مانور طبقاتی را از کارگران سلب کنند.

این بدان معنی ست که دشمنان طبقاتی ما توان و نیروی نهفته ی ما را می شناسند و با تمام قدرت شان از پدیدار شدن آن جلوگیری می کنند. گویا این خود طبقه ی کارگر است که هنوز خودباوری لازم برای به رخ کشیدن قدرت و اعمال قدرت را به دست نیاورده است. روز جهانی کارگر این فرصت را به ما می دهد تا نیروی طبقاتی خود را در جهان ببینیم، فرصتی است تا سازمان طبقاتی خود را تشکیل دهیم و آرمان برابری خواهانه طبقه ی کارگر را به گوش جهانیان برسانیم. نیروی طبقاتی خود را باور کنیم و توان آن را به بهره کشان و دشمنان برابری تحمیل نماییم. سرمایه داران هرگز با خواهش و اصرار بر قانون و اخلاق، از سود خویش، که با تضییع حقوق ما به دست می آورند، کوتاه نخواهند آمد. برای به دست آوردن تنها اندکی از حقوق غارت شده مان، هیچ راهی جز متشکل شدن و یکی کردن نیروی طبقاتی مان نداریم. پس روز اول ماه مه را آغازی برای وحدت عمل قرار دهیم و تلاش کنیم تا با کشف توان خود که تعیین کننده ی مسیر آینده ی جهان است، به خودباوری برسیم و با سازمان یابی و تحمیل تشکل های مستقل صنفی و طبقاتی خود به نظم موجود، بیداد و ستم سرمایه داری را پس بزنیم و همراه با زنان و مردان کارگرِ همه ی کشورهای جهان، نظم سرمایه داری را که عامل همه ی نافرجامی ها و ناکامی های مردم جهان است به چالش بکشیم.

به هوش باشیم که امپریالیسم برای انتقال بحران های اقتصادی گریبان گیر خود، دست به دامان عوامل خود در کشورهای درحال توسعه شده است. از همین روست که علاوه بر قدرت های رسمی و دولتی، اقتصاد خوانده های مزدورِ خود را به میدان فرستاده تا به مردم جهان بقبولانند که برای برون رفت از عقب ماندگی و فقر، هیچ راهی غیر از راهکارهای نئولیبرالیستی که ریاضت اقتصادی و تحمیل گرسنگی به توده های زحمتکش است وجود ندارد. حذف یارانه ها و خدمات اجتماعی و گسترش خصوصی سازی و آزاد سازی اقتصادی و حذف ضوابط و مقررات از مناسبات کار و سرکوب تشکل های مستقل کارگری و نیز ایجاد تشکل های گوش به فرمان دولت ها برای کنترل هرگونه حق خواهی زحمت کشان، از اقدامات سرمایه داری برای عمومی کردن گرسنگی در جهان امروز است. در هر کجا که بتوانند نسخه ی نهاد های امپریالیستی -جمله بانک جهانی، صندوق بین المللی پول و سازمان تجارت جهانی- را به اقصا نقاط جهان تجویز کنند و بحران های خود را منتقل کنند، از همین روش استفاده می نمایند و در هر جا که با مقاومت روبرو شوند با لشگرکشی و نظامی گری برخورد کرده و هجوم می آورند. این هجوم وحشیانه ی سرمایه داری جهانی جز با وحدت جهانی زحمت کشان قابل مهار نیست. پس:

-بکوشیم تا با کشف نیروی طبقاتی خود در ایران و جهان با این هجوم چند لایه سرمایه داری و نمایندگان سیاسی امپریالیسم و دست نشاندگان پیدا و پنهان آن ها برخوردی شایسته و بایسته داشته باشیم.

-تلاش برای ایجاد تشکل های صنفی و محلی و طبقاتی و نیز پیگیری مبارزات کارگری در ایران و جهان و حمایت از این مبارزات از اولین گام های این روندِ ضروری ست.

-دستمزدهایی که تنها جوابگوی معیشت یک هفته است و تاخیر در پرداخت همین حداقل حقوق دهن کجی به خانواده های ما محسوب می شود پس بکوشیم تا در همه ی بخش های اقتصاد اعم از بخش خصوصی و غیرخصوصی دستمزد معوقه برای همیشه به تاریخ سپرده شود و نیز تلاش نماییم تا نمایندگان واقعی مان در تعیین حداقل دستمزد بر اساس رفع نیاز یک خانواده 4 نفری، مشارکت داشته باشند.

-دستمزد کافی با کار 6 ساعته امکان جذب گروه بزرگی از بیکاران را فراهم می کند تلاش کنیم تا این منطق را به جای مطالبه اضافه کاری جا بیندازیم.

-بکوشیم تا دولت ها وادار به تامین معیشت خانواده بیکاران شوند زیرا دولت ها مسئول ایجاد اشتغال و تامین معیشت در جامعه هستند پس دولت باید تا ایجاد اشتغال، معیشت تمام بیکاران را تامین کرده و با حقوق ایام بیکاری از سقوط آنان جلوگیری کند.

-قراردادهای موقت و سفید امضاء را آماج حملات خود قرار دهیم و برای تثبیت قراردادهای جمعی با نظارت و مدیریت تشکل های مستقل کارگری تلاش کرده و برای به کرسی نشاندنش بکوشیم.

-مستمری بازنشستگی باید بتواند شان و منزلت کسی را که جوانی خود را وقف کار کرده تامین کند. زندگی و معیشت بازنشستگان نمایی از زندگی فردای ماست بنابراین بکوشیم با فشار بر سازمان تامین اجتماعی فردایی بهتر داشته باشیم.

-نقش موسسات تامین نیروی انسانی را که به عنوان دلال بین کار و سرمایه بخشی از حقوق نیروی کار را می بلعند، افشا کرده و بکوشیم این نهاد انگلی را از جامعه طرد کنیم.

-برنامه ی مقررات زدایی از مناسبات کار با نام آزادسازی اقتصاد و یا اصلاح قانون کار و یا هر عنوان دیگر باید متوقف شود پس تلاش کنیم که اصلاح قانون کار و قانون تامین اجتماعی از دستور کار حکومت حذف شود.

-باید مجلس و دولت را وادار سازیم تا همه ی نیروی کار را مشمول قانون کنند از جمله کارگران کارگاه های زیر 10 نفر و کارگاه های مستقر در مناطق ویژه اقتصادی را که از شمول قانون کار معاف شده اند، و نیز بکوشیم تا همه طرح های ضدکارگری از برنامه ی دولت برای همیشه حذف شود.

-برای متوقف کردن چرخه بیکار سازی و پایان دادن به اخراج کارگران به بهانه های واهی و نیز برچیدن بساط نظامیان و عناصر امنیتی از واحدهای تولیدی و خدماتی و کارگاه ها و همه بنگاه های اقتصادی و به رسمیت شناساندن تشکل های کارگری و مبارزه ی طبقاتی کارگران، از جمله حق اعتصاب باید تلاش مضاعف داشته باشیم.

-باید برای تشکیل سندیکاها، اتحادیه ها و هرگونه تشکل کارگری و قانونی کردن تعطیلی روز جهانی کارگر به عنوان روز مبارزه ی کارگران علیه نظم سرمایه داری تلاش کنیم.

-کارگر از هر جنس و ملیت و با هر باوری یکی از ما و جزیی از طبقه ماست، پس بکوشیم تا دستمزد برابر در مقابل کار برابر و رفع هرگونه تبعیض در محیط کار اعم از تبعیض جنسیتی، تابعیتی، قومی، عقیدتی و… تثبیت شود.

-برای جلوگیری از کار کودکان زیر 18 سال و فراهم کردن زمینه ی آموزش و درمان رایگان و با کیفیت برای تمام کودکان و جوانان تلاش کنیم.

-کارفرمایان را وادار کنیم تا ابزار و ادوات ضروری برای کار ایمن را تهیه کرده و در اختیار کارگران قرار دهند تا جان کارگران در برابر سود قربانی نشود.

-گسترش خصوصی سازی و آزاد سازی اقتصادی دشمنی با زحمتکشان و اقدامی برای عمومی کردن فقر است پس بکوشیم تا واگذاری اموال عمومی به بخش خصوصی و همچنین واگذاری خدمات اجتماعی مثل آموزش و بهداشت و درمان را که جزیی از حقوق اجتماعی ست به بخش خصوصی متوقف شود.

-متوقف کردن روند غارت سازمان تامین اجتماعی توسط صاحبان قدرت را پیگیری کرده و تا اعمال مدیریت این سازمان توسط نمایندگان واقعی خود تلاش کنیم زیرا اساس این سازمان محصول مبارزات پدرانمان و دارایی آن محصول ده ها سال پس انداز خودمان است.

-با قراردادهای امپریالیستی که با نقض حق حاکمیت مردم ایران بر منابع نفت و گاز بسته می شود مخالفت کنیم و اجازه ندهیم که به نام سرمایه گذاری خارجی منابع عمومی غارت شود و به دوره پیش از جنبش ملی شدن صنعت نفت برگردانده شویم.

-برای ایجاد و برقراری وحدت طبقاتی صرف نظر از همه ی تفاوت ها تلاش کنیم و باور کنیم که یک طبقه ایم، همان طور که سرمایه داران همواره صرف نظر از تفاوت هایشان موضع و سنگر واحدی در مقابل ما دارند.

کانون متحد کارگری «کمک»

اردیبهشت ۹۵

==============

دراول ماه مه امسال؛ اصلی ترین و مهم ترین وظیفه همه حامیان

جنبش کارگری، کمک به سازمان یابی مستقل طبقه کارگر است

امیر جواهری لنگرودی

may1-16

http://www.rahekargar.net/browsf.php?cId=1033&Id=733&pgn=

به نوشته دریافتی در تاریخ جمعه ۱۰ ارديبهشت ۱۳۹۵ آمده است : امسال اول ماه مه روز همبستگی بین المللی اردوی کار در شرایطی از راه می رسید که نه فقط هیچ کدام از مطالبات کارگری طی سال پشت سر گذاشته شده پاسخ مثبت نگرفته بلکه اوضاع باز هم بدتر نیز شده است. فعالین کارگری و کنشگران صنفی معلمان همچنان با احکام سنگین و ظالمانه در زندان هستند. مطالبات پرستاران، معلمان و کارگران بی پاسخ مانده است. دهها هزار کارگر در کارخانه های سراسر کشور طی ماههای متوالی  با مشکل دستمزدهای معوقه روبرو هستند. ندادن دستمزدها مخصوصا در بخش خدمات گسترش بیشتری پیدا کرده است. پیمانکاران دستمزد کارگران را نمی دهند و کارگران ناراضی و معترض را به مراکز و نهادهای دولتی حواله می دهند. خاصه مراکزی که با این پیمانکاران قرار داد بستند و خود طی ماههای عدیده ای حقوق ها ی کارگران را پرداختن نکردند. دولت و کارفرمایان توامان ؛ کارگران را بین پیمانکاران ونهادهای دولتی پاس کاری می نمایند و چنانچه کارگران اعتصاب کنند و تجمع نمایند، با ضرب و شتم نیروی انتظامی و بازداشت دستگاه قضایی، صدور احکام شلاق و زندان  روبرو می گردند . در همین شرایط شاهدیم که نرخ واقعی اشتغال منفی می شود و آمارهای رسمی اعلام می دارند که الان حدود دو و نیم میلیون نفر در معرض بیکاری هستند و ظرف یک سال اخیر بر شمار بیکاران حدود صد و پنج هزار نفر اضافه شده است. تازه در همین موقعیت شاهدیم که دلال ها و کاسب های تحریم، امنیتی ها و چکمه پوشان متحد دستگاه ولایت ، فشار را بالاتر بردند که دوباره تحریم ها را به شکل سابق برگردانند و کشور را به لبه پرتگاه جنگ بکشانند و اسمش را هم «اقتصاد مقاومتی» و » مدیریت جهادی» اعلام می دارند .

در شرایطی که هر صدای مخالف و اعتراضی را به نام به خطر انداختن امنیت کشور  و اتهام نخ نمای «اجتماع  و تبانی به قصد برهم زدن امنیت ملی»  در نطفه خفه می کنند، مقابله با این رویکرد ضد بشری حاکمیت وفریاد آزادی کارگران زندانی ؛ به یکی از محورهای مهم مطالبات کارگری در اول ماه مه امسال تبدیل می شود.

از اینرو ؛ ما خواستار آن هستیم که  پرونده قضایی نه (۹) کارگرمعترض معدن سنگ آهن بافق، کارگران معدن میدوک و کارگران مس خاتون آباد مختومه اعلام  گردد و به برخورد های امنیتی با اعتراضات صنفی مزد و حقوق بگیران پایان داده شود.

ما خواستار این هستیم که احکام زندان و بازداشت و حبس های تعزیری محمود صالحی – بهنام ابراهیم زاده – رضا شهابی – علی نجاتی – ابراهیم مددی – داوود رضوی – عثمان اسماعیلی – جعفر عظیم زاده – رسول بداقی – محمود بهشتی لنگرودی –  حکم تبعید اکبر باغانی به شهر زابل  و تمامی اتهامات امنیتی علیه فعالان صنفی فرهنگیان و دانشجویان برای همیشه و بی قید و شرط باطل اعلام شوند.

سالهاست که نهادها و تشکل های مستقل کارگری بر خواست آزادی بی قید و شرط سیاسی، آزادی احزاب، تجمع و تشکل، عقیده و بیان؛ لغو اعدام، الغای کار کودکان، برخورداری از دستمزد شایسته، مزد برابر برای زنان و مردان در ازاء کار برابر و پایان دادن به تبعیض جنسیتی در زمینه اشتغال و برتری شرایط کار، منع هر گونه تاخیر در پرداخت دستمزد کارگران، برچیدن قراردادهای برده دارانه و سفید امضا ، پایان دادن به اخراج  کارگران و زحمتکشان، رفع تبعیض میان کارگران ایرانی و کارگران مهاجر، تعطیلی اول ماه  مه روز همبستگی بین المللی  کارگران و مطالباتی از این دست ، پای می کوبند . اما این مطالبات برحق ، نه تنها پاسخی نگرفته اند که فشار و پیگرد امنیتی و سرکوب از یک سو و اخراج ها، بیکارسازی ها از سوی دیگر، بیش از پیش شدت یافته است. صاحبان قدرت و ثروت که هستی کارگران و زحمتکشان کشور ما را غارت می کنند و حتی همان دستمزد فلاکت بار و زیر خط فقر را هم برای ماههای متوالی پرداخت نمی کنند و زندگی کارگران و زحمتکشان را به تباهی کشانده اند ، با شلاق و زندان و سرکوب به مطالبات کارگران پاسخ می دهند. ترجمان این برخورد حاکمیت اینستکه ؛ تا زمانی که کارگران و زحمتکشان قدرتی نیستند و اراده واحدی از خود ندارند، حاکمیت به هیچ حدی از فلاکت، و هیچ میزان خشم یا ناامیدی توده فقر و فلاکت اعتنا نمی کنند.

به گمان ما ؛ مطالبات کارگران فقط زمانی شانس برآورده شدن دارند که کارگران به جای توده بزرگ پراکنده ی محروم و غارت شده و اسیر بردگی بی مزد ، به قدرتی سازمان یافته تبدیل بشوند. به جای پناه بردن به وعده های ریاکارانه مستغف پناهانه باندهای تبهکار حکومتی، به نیروی خودشان و تشکل خودشان تکیه نمایند.

کارگران و مطالبات شان فقط زمانی به حساب می آیند که سازمان یابی مستقل خودشان را ملاک و معیار سنجش هدف ها و مقاصد پنهان در پشت هر شعار و هر مطالبه یا هر گرایش، هر نهاد ، هر تشکل ، سازمان ، حزب و دسته بندی قرار بدهند. بدون هیچ تردید، اصلی ترین و مهم ترین وظیفه همه حامیان جنبش کارگری کمک به سازمان یابی مستقل طبقه کارگر است. این طبقه کارگر نیست که باید برای ما و در خدمت هدف های سازمان ها و احزاب ، تشکل ها و نهاد های زیر و درشت و کمیته های اقدام و شعارهای آنها باشند، این ما هستیم که باید در خدمت متحد و متشکل کردن طبقه کارگر به عنوان یک طبقه باشیم. این بزرگ تر شدن و حجیم تر شدن دایره نفوذ سیاسی و تشکیلاتی  سازمان ها و تشکل ها و نهادهای ما در بیرون و حتی در درون طبقه کارگر نیست که الزاما ملاک پیشروی واقعی جنبش کارگری و زمینه های وجوه مطالباتی کارگران را فراهم می نماید، این درجه سازمان یابی مستقل طبقاتی خود توده کارگران در تشکل های صنفی و سندیکایی و اتحادیه ای شان هست که می تواند وزن کارگران را در تحمیل مطالبات کارگری به رژیم دیکتاتوری حاکم بالا ببرند. این طبقه کارگر نیست که باید به مطالباتی که ما فکر می کنیم مطالبه اصلی طبقه کارگر بشمار می رود، اولویت درجه اول قائل بشوند. این مبارزات خود طبقه کارگر و جمع بندی واقعی مبارزات جاری آنان هست که باید پایه اولویت های مبارزاتی در مسیر تشکل یابی شان قرار بگیرد. مثلا یکی از محورهای مهم تشکل یابی کارگران در شرایط فعلی که روزشمار اعتراضات کارگری هم  نشان می دهد، تشکل کارگران بر محور مبارزه برای دریافت دستمزدهای معوقه، اخراج از کار و قراردادهای کاری و پیمانی بشمار می رود. در هر حال فقط با در نظر داشت این ملاحظات هست که میشود نه فقط در حرف که درعمل هم بخشی از جنگ طبقه ما علیه طبقه حاکم باشیم.

در آستانه اول ماه مه روز همبستگی بین المللی کارگران، تحقق این امر مستلزم افشای مستضعف پناهی های فاشیست های حکومتی، و موج سوارها و مصادره جوهای خانه کارگر می باشد  و مستلزم اینستکه خونسردی و عقلانیت با فضای رقابت های فرقه ای، لیدرسازی های عامدانه و فیل هواکنی این و آن در درون جنبش کارگری و چپ برخورد معقولانه نمایند.

من به سهم خویش این گفتار را با آرزوی رساتر و پرصلابت تر شدن صدای اردوی کار و زحمت تمام می کنم. امیدوارم امسال مراسم اول ماه مه را در آسمان پرستاره ایران ؛ هرچه گسترده تر و پر نقش و نگار تر و مستقل از نهادهای دولتی و امنیتی برگزار کنیم.

amirjavaheri@yahoo.com

=============================

بیانیه انجمن صنفی روزنامه نگاران آزاد تهران به مناسبت روز جهانی کارگر!

اول ماه مه روز جهانی کارگر است. در این روز کارگران سرتاسر جهان با یکدیگر برای تغییر وضعیت ناعادلانه خود متحد می شوند.

بر خلاف باور عمومی و رایج توسط مقام ها  و رسانه های رسمی کشور، عنوان «کارگر»  فقط به کارکنان بخش های تولیدی و کارخانه ای و یا کارهای بدنی اطلاق نمی شود.

بر اساس تعریف و موازین بین المللی همه کسانی که درگیر تولید هر نوع کالا و خدمات هستند، در قبال کار خود دستمزد دریافت می کنند و با درآمد ناشی از کار خود هزینه زندگی شان را تامین می کنند در گستره مفهوم کارگر قرار می گیرند.

از این رو شفاف سازی و روشنگری افکار عمومی در زمینه تعریف «کارگر» و پرداختن به جوانب و ابعاد آن از جمله وظایف کلیدی اهل قلم، رسانه ها و روزنامه نگارانی است که خودشان نیز کارگران بخش «خدمات فرهنگی» محسوب می شوند.

هم اکنون بیش از 13 میلیون کارگربیمه شده در کشور وجود دارد که بخش عمده ای از آن ها دارای حقوق های حداقلی هستند.  اگر کارگران فاقد پوشش بیمه ای  را نیز به آن ها اضافه کنیم با در نظر گرفتن شمار خانوار در ایران، بیش از نیمی از جمعیت  را کارگران تشکیل می دهند.

دستمزدهای پایین، قراردادهای موقت کار، نبود امنیت شغلی و نداشتن تشکل های مستقل کارگری از مهم ترین مشکلات نیمی از افراد جامعه است که همواره شاهد  کاهش روز افزون قدرت خرید و افزایش شکاف میان هزینه های زندگی و قیمت تعیین شده نیروی کار جسمی و فکری خود هستند.

در زمانه ای که «وضعیت اقتصادی کشور» مهم ترین مانع افزایش دستمزد نیروی کار عنوان می شود کمتر رسانه ای است که به رسالت مستقل خود عمل کرده و عنوان کند که بهبود وضعیت اقتصادی هر  کشور در گروی غنا بخشیدن به سطح زندگی انسانی شهروندانش است و با کاهش روزافزون قدرت خرید نیمی از جامعه و برخوردارنبودن از تشکل های مستقل و کارآمد به منظورمشارکت در تصمیم گیری ها قابل تحقق نیست.

انجمن صنفی روزنامه نگاران آزاد تهران ضمن گرامیداشت روز جهانی کارگر معتقد است رفع مشکلات تولیدکنندگان اصلی جامعه نیازمند عزم و اراده جدی این طبقه است که جز با سازماندهی و تشکل یابی مستقل آن ها امکان پذیر نیست.

روزنامه نگاران و اهل قلم می توانند با بررسی و ریشه یابی مشکلات پیش رو، از سویی به روشنگری و آگاهی بخشی دیگر زحمتکشان یاری رسانند و از سوی دیگر به تغییر وضعیت موجود کمک شایانی کنند.

======================

قطعنامه مشترک کارگران خبازیهای سنندج و مریوان بمناسبت روز جهانی کارگر

کارگران، مردم شریف ایران!

امسال در حالی به پیشواز اول ماه مه (روز جهانی کارگر ) می رویم که نظام سرمایه داری کماکان در بحران ساختاری خود دست و پا می زند. اقتصاد چین همانند گلوله برفی در حال ذوب شدن است، قیمت نفت به پایین ترین سطح خود طی چند سال اخیر رسیده و بازارهای بورس دنیا به یک پنجم ارزش خود نزول کرده اند. تغییر قوانین کار و تامین اجتماعی در کشورهای بحران زده به نفع صاحبان سرمایه، ادامه سیاست جنگ افروزانه آمریکا ، ناتو و متحدین منطقه ای شان در شمال آفریقا، منطقه بالکان، خاورمیانه و… تحت لوای مبارزه با تروریسمی که خود باعث و بانی آن هستند و دهها و صدها طرح و برنامه ضد انسانی دیگر از جمله سیاست های تاکنونی سرمایه داری برای برون رفت از بحران اقتصادی بوده که چیزی جز جنگ و کشتار، آوارگی و ویرانی، فقر و فلاکت و… برای توده های کارگر و زحمتکش بهمراه نداشته است.

کشور ما ایران نیز از تغییر و تحولات حاکم بر اقتصاد جهان بدور نمانده و تاکنون نتوانسته از بحرانی که سالهاست گریبان اقتصاد کشور را گرفته رهایی یابد. بیکاری در جامعه همچنان بیداد میکند، سفره کارگران زیر سایه گرانی و تورم لجام گسیخته، دستمزدهای بشدت زیر خط مرگ، عدم امنیت شغلی با رواج قراردادهای موقت و سفید امضاء و… کمرنگ تر شده است، به طوریکه طی سالهای اخیر تمامی برنامه های اقتصادی ارائه شده برای برون رفت از بحران ،کاملا تابعی از برنامه های ریاضتی دیکته شده از سوی بانک جهانی و صندوق بین المللی پول بوده است. از قانونی کردن اخراج کارگران در قانون کار گرفته تا افزایش سن بازنشستگی به صورت پله کانی، افزایش ساعات کار، پایین آوردن دستمزدها، حذف تمامی حق و مزایای قانونی در برنامه ششم توسعه، همه و همه در راستای حفظ منافع صاحبان سرمایه و حامیانشان می باشد.

با وجود تعرضات جبهه سرمایه علیه معیشت طبقه کارگر، هر چند کارگران بصورت پراکنده و گاها متحدانه و سراسری علیه بی حقوقی های اعمال شده اعتراض کرده اند اما نتوانسته اند آنچنان باید و شاید کارفرمایان و حامیانشان را به عقب برانند.به همین خاطر هم  بوده که هر سال دولت و کارفرمایان بسته به اوضاع و احوال خودشان دستمزدها را تعیین می نمایند نه براساس قدرت طبقه کارگر، چون اساسی ترین فاکتوری که در تحمیل مزدی برابر با بالاترین استانداردهای امروزین بشر نقش موثری ایفا می کند؛ همانا سازمانیابی طبقاتی کارگران به صورت مستقل از دولت و کارفرما در سطحی سراسری است که متاسفانه  غایب است، نه در تعیین تکلیف هر  تشکل یا سازمان و ارگان دیگری…

ما کارگران شاغل در  خبازیهای سنندج و مریوان  بدینوسیله بار دیگر اعلام می نماییم که سازمانیابی طبقاتی کارگران امری ضروری و روز آمد است که همواره در برابر ما قد می کشد و ما باید برای تحقق آن گام های استوار خویش را برداریم و از تمامی موانع پیشرو از برخوردهای انحصارطلبانه، نگاه های فرقه ای ، گرایشات خرده بورژوازی و که محلی از اعراب در جنبش کارگری ندارند، عبور کنیم.

به  همین خاطر ما کارگران خبازی های سنندج و مریوان بمناسبت روز جهانی کارگر  و در راستای تحقق خواست های برحق خود، مطالباتمان را به شرح زیر اعلام می داریم

1.ما حق ایجاد تشکل های مستقل کارگران ، تجمع، اعتصاب، آزادی بیان و اندیشه را خواستاریم.

2.برابری کامل زن و مرد در تمام جوانب زندگی اجتماعی و اقتصادی و لغو کلیه قوانین تبعیض آمیز علیه آنها

3.لغو کلیه احکام غیر قانونی زندان، شلاق، تبعید و… علیه فعالین صنفی کارگری و معلم

  1. ممنوعیت کار کودکان، حق تحصیل رایگان برای کودکان ایرانی و اتباع خارجی

5.توقف اخراج و بیکارسازی ها،  لغو کلیه قراردادهای موقت و سفید امضا

6.ما بااعلام پشتیبانی از اعتراضات برحق کارگران، معلمان، پرستاران و… حمایت قاطع خود را از ایجاد تشکل سراسری و طبقاتی کارگران، که بتواند این اعتراضها را بصورت متحدانه و یکپارچه رهبری کند اعلام می نماییم

7.ما کارگران جنگ افروزی دول غربی و متحدین منطقه ای آنان را محکوم و خواستار پایان دادن به کشتار و کوچاندن اجباری مردم بی دفاع مناطق جنگ زده دنیاهستیم

8.تعیین دستمزد 812 هزار تومانی از سوی شورای عالی کار را تحمیل مرگ تدریجی بر میلیون ها کارگر دانسته و خواهان افزایش دستمزدها متناسب با بالاترین استانداردهای امروزین بشر، برای تمامی کارگران و مزدبگیران را خواستاریم

9.ما کارگران بر این عقیده ایم که طبقه کارگر می بایست مستقیما در تعیین سرنوشت خود دخیل باشد و ضمن اینکه هرگونه تعیین تکلیف برای کارگران از بالا را امری غیر کارگری می دانیم، خواستار لغو جلسه سه جانبه شورای عالی کار در تعیین دستمزد کارگران هستیم

10.ما کارگران مراسم های دولتی روز جهانی کارگر را مراسم هایی فرمایشی می دانیم و خواستار آن هستیم که روز جهانی کارگر به عنوان روز تعطیل در تقویم رسمی کشور گنجانده و هرگونه ممنوعیت و محدودیت در برگزاری مراسم های مستقل این روز برداشته شود

گرامی باد روز جهانی کارگر

انجمن صنفی کارگران خبازی های سنندج و حومه

انجمن صنفی کارگران خبازی های مریوان و سروآباد

اردیبهشت 1395

====================

بیانیه ی کانون نویسندگان ایران به مناسبت روز جهانی کارگر

اوّل ماه مه ، روزجهانی کارگر را درشرایطی ارج می گذاریم که از یک سو، معیشت کارگران روزبه روز درمعرض تهدیدهای جدّی ِ بیکاری، گرانی و فقر گسترده و لجام گسیخته قرار گرفته است و از سوی دیگرخواست های کارگران به اعتراض های اجتماعی تبدیل شده و ابعاد گسترده ای یافته است.

بی اعتنایی و سرکوب ِخواست های طبقه ی کارگر، پاک کردن ِ صورت مساله است. ما به عنوان کارگران عرصه ی اندیشه و قلم، از خواست های برحقّ کارگران حول محورهای افزایش دستمزد برابر با استانداردهای زندگی انسانی، آزادی ِ تشکّل های مستقل و نیز از آزادی کوشندگان و رهبران زندانی کارگران پشتیبانی می کنیم.

کانون نویسندگان ایران، اول ماه مه، روز همبستگی جهانی طبقه ی کارگر، برضد نظام سرمایه داری را به کارگران ایران شادباش می گوید.

کانون نویسندگان ایران 

8 اردیبهشت 95

bikari3

بیانیه ندای زنان ایران به مناسبت روز جهانی کارگر

  اول ماه مه و برابری زن و مرد!!!

اول ماه مه،روز جهانی کارگر کوله باری از مبارزات خستگی ناپذیر،برای داشتن یک زندگی انسانی را بر دوش میکشد. کارگرانی که جنگیده اند تا بتوانند از آنچه که به دست خودشان تولید میشود سهمی داشته باشند و تاریخچه ی این روزرنگ تلاش برای مبارزه با نابرابری و تبعیض را برخود داشته است.و در این میان زنان نه تنها به عنوان تولید کنندگان این جامعه  بلکه به عنوان انسانهایی که مورد ستم  تبعیض و نابرابری جنسیتی هستند اول ماه مه را روز اعتراض خود میدانند.

با اجرای طرحهای تفکیک جنسیتی در محیط های کار، موقعیت های پست و بدون امکانات را به زنان اختصاص میدهند و همواره زنان مورد تحقیر و بیحرمتی جنسیتی قرار میگیرند حتی  در بسیاری موارد کارگران زن در سرویس های ایاب و ذهاب هم   جداسازی میشوند و گاه به  همین بهانه حق سرویس رفت و آمد از زنان سلب میشود و به این ترتیب کم نیست بی حقوقی هایی که بواسطه جنسیت بر سر زنان آوار میشود.

همچنین زنان در صف اول همه بیکارسازیها و ناامنی های شغلی قرار دارند. و تمام این تبعیض ها تنها در محیط های کاری بوجود نمی آید و حرمت و جایگاه انسانی زنان در خیابانها نیز وقتی مورد بازخواست گشت های محسوس و نامحسوس قرار میگرند لگد مال میشود و البته همین بی حرمتی ها دستمایه بی حقوق کردن هر چه بیشتر زنان توسط صاحبان سرمایه می باشد.

زنانی که امروز نه پدران و همسرانشان به تنهایی قادر به پشتیبانی مالی از آنان هستند و نه دیگر زنان میخواهند در کنج خانه ها منتظر قضا و قدر باشند و با وجود تمامی موانعی که در راه اشتغال پیش روی دارند مصمم هستند که زندگی کنند و تامین معاششان را خود بر دوش کشند و از همین رو با حقوق و دستمزد بسیار پایین تر از حقوق مردان به کار گمارده میشوند.

در الگوی نیروی کاری با 40 درصد بیکاری زنان تحصیل کرده مواجه هستیم و آمار بیکاری زنان دو برابر مردان بیکار میباشد.وهنگامی که نرخ بیکاری کشور 10.5  درصد اعلام میشود بیکاری زنان به بیش از 20 درصد میرسد.هر چند که خیل عظیم زنان خانه دار در هیچ آماری مربوط به اشتغال منظور نمیشود.

وقتی جنسیت زنان مایه فرودستی آنان قلمداد میشود، فرزند داشتن به عنوان یک معضل شخصی  در نظر گرفته شده  و به این ترتیب تمامی امکانات نگهداری فرزند ان در محیط های کاری برداشته شده است وکارفرمایان خدمات مهد کودک ها و حقوق مربوط به نگهداری فرزندان را حذف کرده اند.

وجود قرار دادهای سفید امضا برای همه کارگران به عنوان یک معضل اصلی در محیط های کاری به شمارمیاید و برای زنان به طریق اولی این شرایط بی ثباتی شغلی به بار آورده و زنان برای حفظ موقعیت های کاری خود به سخت ترین شرایط تن در میدهند.

مناسبات سرمایه داری موجود ،ضدیت با زنان را به حربه ای  برای سود آوری هرچه بیشتر بدل کرده وبا تکیه بر قوانین و مناسبات ضد زن  به  بهره کشی هر چه افسار گسیخته ترمی پردازد و سودهای نجومی  به جیب می زنند.و از زنان به عنوان  لشکر بیکاران فوق ارزان، سود میبرند و به این ترتیب با نابرابری جنسیتی سطح زندگی همه انسانها را به قعر و نابودی کشانده اند. از همین روی  خواست برابری زن و مرد مطالبه جدی اول ماه مه میباشد و رفع ستم جنسیتی از زنان باید به خواست مشترک تمام کارگران در گرامیداشت اول ماه مه بدل گردد.

و در روز جهانی کارگریکصدا با هم  اعلام میداریم که

«رهایی زن رهایی جامعه است »

زنده باد اول ماه مه   زنده باد برابری زن و مرد

اردیبهشت 95

==========================

«قطعنامه سندیکاها و تشکل های مستقل کارگری»

(به مناسبت اول ماه مه، دوازده اردیبهشت ۱۳۹۵)

http://vahedsyndica.com/archive/2043

وبلاگ کارگری راه کارگر : برپایه قطعنامه مشترک سندیکاهها و تشکل های مستقل کارگری در ایران از جمله : 1- سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه 2- سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه3- سندیکای کارگران ساختمانی و نقاش استان البرز4- کمیته پیگیری ایجاد تشکل های کارگری5- کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری آمده است :

IMAG0430-720x340

اول ماه مه (دوازده اردیبهشت ۱۳۹۵)، روز جهانی کارگر و روز اتحاد و همبستگی بین المللی کارگران، برای بیان خواست ها و مطالبات این طبقه، جهت بهبود شرایط کار و زندگی و رهایی از ستم و نابرابری اقتصادی و طبقاتی است. اول ماه مه همچنین روز فریاد مشترک تمامی کارگران در سرتاسر گیتی علیه بیداد و بهره کشی سرمایه است.

در چنین روزی، کارگران در سرتاسر دنیا از جمله به مقابله با سیاست های ضدکارگری و نئولیبرالیستی سرمایه داری جهانی و فرمول های خانمان برانداز آن برمی خیزند و نارضایتی و اعتراض خود را نسبت به این سیاست ها اعلام می کنند. در روز جهانی کارگر، بیش از هر زمان دیگری لزوم اتحاد و همبستگی طبقاتی کارگران احساس می شود و به ضرورتی حیاتی و اجتناب ناپذیر تبدیل می گردد.

کارگران ایران، امسال نیز در شرایطی به استقبال اول ماه مه، روز جهانی کارگر می روند که گرانی افسار گسیخته و فزاینده دیگر رمقی برای کارگران باقی نگذاشته است. سرمایه‌ داری در ایران، درهماهنگی با سرمایه‌ بحران زده جهانی و نهادهای مالی و واسطه ای آن، همچون “سازمان تجارت جهانی”، “صندوق بین المللی پول” و “بانک جهانی”، در جهت تامین شرایط مطلوب برای انباشت و سود آوری سرمایه،  کارگران را به شدیدترین شکل ممکن استثمار می کند و به بیکاری، فقر و فلاکت می‌کشاند. سفره کارگران امروزه بیش از هر زمان دیگر خالی است و آنان مجبورند برای سیر کردن خود و فرزندانشان به هر دری بزنند و ساعت ها کار اضافی را به جان بخرند. سرمایه همچنین همه ی تلاش خود را به کار می برد تا حتی المقدور بار بحران های دامن گیر و کمرشکن خود را در سرتاسر گیتی بر دوش ما کارگران بگذارد؛ تعیین حداقل دستمزد ۸۱۲ هزار تومانی در سال ۹۵ توسط “شورای عالی کار” که تا ۴ برابر زیر خط فقر و در واقع به منزله تحمیل مرگ تدریجی بر خیلِ عظیمی از کارگران است؛ وعدم پرداخت به موقع دستمزدها در ابعادی فراگیر و گسترده؛ نهادینه کردن شرکت های پیمانکاری و واسطه ای در بخش های وسیعی از مراکز کار و تولید و صنایع بزرگ و متوسط دولتی و غیردولتی و در همین رابطه نابودی کامل امنیت شغلی اکثریت قریب به اتفاق کارگران با رواج قراردادهای موقت و سفید امضا، به تعطیلی کشاندن بسیاری از کارخانه ها، کارگاه ها و معادن کشور همراه با اخراج و بیکارسازی های گسترده کارگران عمدتا به دلیل زیاده خواهی ها و حرص و ولع پایان ناپذیر صاحبان سرمایه، رشد فزاینده حوادث کار و در واقع تبدیل مراکز کار و تولید به قتلگاه کارگران، غارت مضاعف دسترنج کارگران از  راه های مختلف از جمله قطع سوبسید کالاهای اساسی مانند نان، آب، برق، گاز و …، چپاول صندوق تامین اجتماعی و بازنشستگی و ناکارآمدی این صندوق ها در قبال کارگران … و موارد متنوع و بیشتری از این دست، تنها نمونه هایی از این تهاجم لجام گسیخته و طبقاتی و وضعیت اسفناک ما کارگران را به نمایش می گذارند.

به این سیاهه البته باید تبعیض جنسیتی و ستم و استثمار مضاعف نسبت به زنان و کارگران مهاجر، بی کاری جوانان و گسترش کار کودکان، فقدان آزادی های دموکراتیک و سیاسی و امنیتی کردن هر شکلی از اعتراض و حق طلبی کارگران که برای پیگیری خواست ها و مطالبات این طبقه صورت می گیرد، ممنوعیت ایجاد تشکل های مستقل کارگران و یورش به معدود تشکل های کارگری موجود، احضارهای مکرر کارگران و فعالان کارگری و تهدید، دستگیری و زندانی کردن آنان به بهانه های مضحک و نخ نمایی چون “اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت ملی” و … امثال آن را نیز اضافه نمود.عوامل سرمایه به ویژه در یکی ـ دو ساله اخیر شمشیر را از رو بسته و همه هم و غم خود را بکار گرفته اند تا هر خواست و مطالبه کارگری و هر اعتراض حق طلبانه ای را که از سوی کارگران برپا می شود با توسل به زور و تهدید و دستگیری و زندان پاسخ گویند و فعالین آن را به بند کشیده، به کنج زندان ها بفرستد.

بدون شک ما کارگران در مقابل چنین وضعیت بغایت غیر انسانی و گسترش روزافزون فقر و سیه روزی در جامعه سکوت نمی کنیم و اجازه نخواهیم داد که بیش از این حق حیات و هستی مان را به نابودی بکشند. ما کارگران تولید کنندگان اصلی رفاه و ثروت در جامعه هستیم و برخورداری از یک زندگی انسانی، مطابق با بالاترین استانداردهای حیات بشری را حق مسلم خود می دانیم و برای تحقق آن تمامی موانع پیش روی را با برپایی تشکل های مستقل از دولت و کارفرما و با اتکا به قدرت همبستگی و اتحاد کارگری و طبقاتی مان از سر راه بر خواهیم داشت. ما کارگران اجازه نخواهیم داد که همچون گذشته توافق های سرمایه داری جهانی و داخلی برای بهره کشی از نیروی کار ارزان و غارت دسترنج و حاصل ما کارگران، قرین موفقیت گردد و ما را همچنان در فرودستی باقی بگذارد.

در این راستا، ما سندیکاها و تشکلهای امضا کننده زیر، متحد و یکصدا مطالبات و نقطه نظرات خود را بدین شرح اعلام می داریم:

۱ــ در حالی که خط فقر سه و نیم میلیون تومان در ماه است، تعیین حداقل دستمزد اعلام شده از سوی “شورای عالی کار” (۸۱۲ هزار تومان) در واقع به منزله تحمیل فلاکت بیش تر به کارگران و خانواده های آنان می باشد. ما همچنین، عملکرد این “شورا” که در طول سالیان گذشته همواره در راستای منافع کارفرمایان و صاحبان سرمایه و بر ضد کارگران بوده است را محکوم می کنیم. ما کارگران اعتقاد داریم که تعیین دستمزدهای عادلانه تنها از طریق نمایندگان واقعی کارگران در تشکل های مستقل کارگری و با پشتوانه وسیع توده کارگران امکان پذیر خواهد بود.

۲- دستمزدهای پرداخت نشده و معوقه کارگران باید فوراً و بی هیچ عذر و بهانه ای پرداخت شوند وعدم پرداخت آن ها می‌بایست  به مثابه جرم قابل تعقیب، مورد پیگرد قضائی قرار گیرد. ما کارگران خواهان پرداخت فوری و بدون قید و شرط دستمزدهای معوقه کارگران و خسارت های ناشی از آن هستیم.

۳- قراردادهای موقت و سفید امضای کار، فقدان امنیت شغلی و وجود شرکت های پیمانکاری و واسطه ای؛ حوادث، بیماری ها و سوانح مرگبار ناشی از فقدان ایمنی و بهداشت کار، به ویژه در بخش های ترابری، معادن و ساختمان سازی،همواره از معضلات و مشکلات توان فرسای کارگران در کشور بوده است. ما کارگران ضمن اعتراض به چنین وضعیت ناگواری، خواهان برچیده شدن قراردادهای موقت و سفید امضا، حذف شرکت های پیمانکاری و واسطه ای، قرار گرفتن کلیه کارگران شاغل از کارگاههای کوچک گرفته تا کارگران مناطق آزاد، تحت پوشش کامل قانون کار و اجرای فوری بیمه کارگران ساختمانی و در یک کلام پایان دادن به شرایط سخت و زجرآور کار در مراکز و محیط های کار و تولید هستیم.

۴- ما کارگران به ویژه درشرایط تورم و گرانی روزافزون کالاهای اساسی درجامعه، اِعمال برخی سیاست های معروف به ریاضت اقتصادی همچون رها سازی قیمت ها و حذف سوبسیدها، اخراج و بیکار سازی کارگران با بهانه ها و ترفندهایی چون تعدیل نیرو و خصوصی سازی، مقررات زدایی از حقوق کار و نابودسازی برخی از دستاوردهای چند ده ساله حقوق کارگری و تعرض ضد کارگری به قانون کار و … را محکوم نموده و خواهان پایان بخشیدن به این قبیل سیاست های اسارت آور و ضد عدالت اجتماعی هستیم.

۵- ما خواهان برخورداری تمامی بازنشستگان از یک زندگی مرفه و رفع هرگونه تبعیض و نابرابری در پرداخت مستمری و حقوق و مزایای این بخش از کارگران می باشیم. ما کارگران همچنین خواهان بیمه ی درمان رایگان هستیم.

۶- اخراج و بیکارسازی کارگران به هر بهانه ای باید متوقف گردد و تمامی کسانی که بیکار شده و یا به سن اشتغال رسیده اند می بایست تا زمان اشتغال به کار از بیمه بیکاری مکفی، متناسب با استانداردهای امروزی جوامع بشری برخوردار شوند.

۷ـ ما کارگران خواهان برابری کامل حقوق زنان و مردان در تمامی شئونات زندگی اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و خانوادگی و محو کلیه قوانین تبعیض آمیز علیه آنان می باشیم.

۸- بیمه های تأمین اجتماعی اگر قرار باشد که به نحو مطلوبی از آن استفاده شود می بایست که به دست نمایندگان منتخب و واقعی خود کارگران و مردم زحمتکش جامعه اداره شود. ما کارگران خواهان برخورداری همه آحاد کارگر و زحمتکش جامعه از امکانات و مزایای بیمه های تأمین اجتماعی هستیم.

۹- ما کارگران سرکوب و کارشکنی و عدم به رسمیت شناختن حقوق سندیکاهای کارگری و تشکل های مستقل کارگری را محکوم کرده و خواستار تشکیل سندیکاها و تشکل های مستقل کارگری و رعایت حقوق بنیادین کار، به ویژه مقاوله نامه های ۸۷ و ۹۸سازمان بین الملی کار دایر بر “آزادی ایجاد تشکل های مستقل” و “عقد قراردادهای دستجمعی” هستیم. و دادخواهی و شکایت کارگران را در این باره به نهادها و سازمان های بین الملی حق مسلم تمامی کارگران می دانیم.

۱۰- برخورداری از حق ایجاد تشکل های مستقل کارگری و حق اعتراض، اعتصاب، تجمع، تحصن، راهپیمایی و حق آزادی بیان و نشر … امروزه جزء حقوق اولیه و انکارناپذیر کارگران و همه ی آحاد مردم در سرتاسر دنیاست. ما کارگران خواهان برخورداری از تمامی این حقوق و مطالبات بوده و آن ها را در ردیف حقوق مسلم و خدشه ناپذیر خود می دانیم.

۱۱- ما خواهان پایان دادن به برخوردهای امنیتی و قطع فوری و بدون قید و شرط هر گونه اعمال فشار، پرونده سازی و صدور احکام قضایی علیه کارگران و فعالان کارگری، مدنی و اجتماعی و به طور مشخص منع تعقیب، تهدید، احضارهای مکرر، بازداشت و زندانی کردن این کارگران و فعالین از جمله اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد، سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، سندیکای کارگران ساختمانی و نقاش استان البرز،کارگران معادن بافق، دورود، خاتون آباد و کارگران پتروشیمی و عسلویه و … تحت عناوین و بهانه هایی چون «تبلیغ علیه نظام»، «اقدام علیه امنیت ملی»، «تجمع به قصد تبانی» و … می باشیم. ما همچنین خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط همه کارگران، فعالان کارگری و معلمان زندانی از جمله بهنام ابراهیم زاده، محمد جراحی، جعفر عظیم زاده، رسول بداغی، اسماعیل عبدی، محمود بهشتی لنگرودی، علی اکبر باغانی وفرزاد مرادی نیا و منع تعقیب و لغو احکام صادره علیه ابراهیم مددی، رضا شهابی، داود رضوی، واله زمانی،علی نجاتی، محمود صالحی، عثمان اسماعیلی، جمال میناشیری، هادی تنومند، قاسم و ابراهیم مصطفی پور و محمد کریمی ، جلیل محمدی و دیگر کارگران هستیم.

۱۲- ما کارگران، نه تنها تشکل های دست ساز و همسو با دولت و کارفرما همچون خانه کارگر، شوراهای اسلامی کار و انجمن های صنفی را نمایندگان واقعی کارگران ایران نمی دانیم بلکه به رسمیت شناختن این تشکل ها همچون خانه کارگر (شوراهای اسلامی کار) در WFTU  و تلاش برای عضو کردن تشکل غیر کارگری موسوم به “مجمع عالی نمایندگان کارگران ایران”، در ITUC را محکوم نموده و به عضویت در آوردن این قبیل تشکل های دست ساز و فرمایشی در این نهادها را به منزله باز کردن راه برای سرکوب هر چه بیشتر سندیکاها و تشکل های مستقل کارگری در ایران محسوب می کنیم.

۱۳- پدیده کار کودک به شکل غیر قابل تصوری در حال افزایش و گسترش است. کار کودکان باید ممنوع اعلام گردد و هر طرحی برای رسمیت بخشیدن به این پدیده نامیمون، تحت هرعنوان و بهانه ای می بایست ملغا شده و محکوم گردد. همه ی کودکان مطابق منشور بین المللی حقوق کودک باید جدا ازموقعیت اقتصادی و اجتماعی والدین و نوع جنسیت و وابستگی های ملی، ن‍‍ژادی، مذهبی و … از امکانات تحصیلی و آموزشی، رفاهی و بهداشتی رایگان و برابر برخوردار باشند.

۱۴- ما خواهان رفع هر گونه تبعیض و بی عدالتی نسبت به کارگران مهاجر به ویژه کارگران افغان در ایران و نیز سایر کارگران مهاجر در سراسر جهان می باشیم.

۱۵- ما به همراه عموم کارگران ایران و جهان سیاست های جنگ افروزانه و تجاوز کارانه علیه کشورها را محکوم کرده و خواهان برقراری صلح و امنیت در منطقه و جهان و دفاع از منافع عمومی و آزادی و رفاه و پیشرفت مردم ایران و منطقه و جهان هستیم.

۱۶- همه کارگران، معلمان و پرستاران که به خاطر احقاق حقوق و مطالبات خود از کار اخراج یا بازداشت و یا زندانی شده اند باید بدون قید و شرط  و با احراز شرایط قبلی کار، همراه  با خسارت ایام اخراج و زندان  به کار سابق خود باز گردند.

۱۷-اول ماه مه، روز جهانی کارگر باید تعطیل رسمی اعلام شده و در تقویم رسمی کشور گنجانده شود. ما خواهان لغو هرگونه  محدودیت در برگزاری مراسم این روز جهانی هستیم.

کارگر متفرق هیچ چیز، کارگر متحد همه چیز!

کارگران جهان متحد شوید!

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه

سندیکای کارگران ساختمانی و نقاش استان البرز

کمیته پیگیری ایجاد تشکل های کارگری

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری

اردیبهشت ۱۳۹۵

=========================

پیام کارگران اخراجی کارخانه فولاد زاگرس به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر

ماکارگران اخراجی فولادزاگرس درروزجهانی کارگرباردیگراجتماع خودرابه حاکمان وسرمایه داران اعلام می نماییم وخواهان

 ایجاد اشتغال،

افزایش دستمزدعادلانه ،

آزادی تمامی فعالین کارگری دربند،

ایجاد تشکل کارگری

 ولغوقراردادهای موقت وسفید امضا می باشیم

واعتراض خود رابه گوش جهانیان می رسانیم.

7 اردیبهشت 95

==================

قطعنامه روز جهانی کارگر
12 اردیبهشت 1395 برابر با اول می 2016

maj1

وبلاگ کارگری راه کارگر : چهار تشکل مستقل درون ایران به اسامی ؛ 1- اتحادیه آزاد کارگران ایران 2- انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه3- سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه4- کانون مدافعان حقوق کارگر طی اطلاعیه ای قطعنامه خود را پیرامون روز جهانی کارگر به شکل زیر اعلام داشتند : 

ما کارگران و همه انسانهای تحت ستم در ایران و سراسر جهان امسال درحالی به استقبال اول ماه مه می رویم که نظام سرمایه داری در همه ابعاد، دچار بحران های غیرقابل حلی شده است و تمام تلاشش را به کار می برد تا  بار بحران های بوجود  آورده را با بیکار سازیهای گسترده، تغییر در قوانین کار و به طور کلی باز پس گیری دستاوردهای طبقه کارگر و به راه انداختن جنگ ها بر دوش ما بیاندازد و خود را از این مخمصه رهایی بخشد. اما طبقه کارگر و بشریت متضرر از این وضعیت نیز ساکت ننشسته و با تمام قوا از آمریکا و یونان گرفته تا فرانسه و ایران و… در مقابل این تهاجم ایستاده است.

خصیصه نظام سرمایه داری و تقابلش با طبقه کارگر در هر نقطه از جهان، کسب سود هر چه بیشتر در ازای تحمیل فقر و گرسنگی بر طبقه کارگر است، اما میزان شدت آن بسته به نوع نظامهای حاکم بر جوامع مختلف متفاوت است. ایران یکی از مناطقی است که طبقه کارگرش به شیوه ویژه ای تحت فشارهای سنگین سرکوب، محروم از هر گونه حق اعتراض، داشتن تشکل  و به تبع آن برخورداری از همان درجه از امکانات معیشتی  است که هم طبقه ای هایش در مناطق دیگر جهان از آن برخوردارند.

سالهاست که در بسیاری از کشورهای جهان و از جمله در ایران مبارزه کارگران و همه مزدبگیران برای عقب راندن سرمایه داری از سیاست تحمیل ریاضت اقتصادی و یورش به زندگیشان تحت عناوین بحران اقتصادی و غیره  با قدرت در جریان است، امروز ما کارگران ایران مجددا و اکیدا اعلام می نمائیم  که هیچ توجیهی برای پوشاندن و تبرئه ناتوانی نظام سرمایه داری در تأمین یک زندگی مرفه برای خود را نپذیرفته و به هیچ وجهه تحقق خواست یک زندگی انسانی را به رفع نیازمندیهای اقتصاد سرمایه داران گره نخواهیم زد.

از این رو ما کارگران، معلمان، پرستاران، مستمری بگیران و کل بیکاران با خواست افزایش فوری دستمزد ، ایجاد کار و یا پرداخت بیمه بیکاری و همچنین ممنوعیت تشکیل پرونده های قضائی با اتهامات امنیتی علیه معترضان به شرایط موجود ، روز جهانی کارگر را گرامی می داریم و خواسته های فوری خود را به ترتیب زیر اعلام داشته و برای تحققشان پیگیرانه مبارزه می کنیم:

1-  ممنوعیت تشکیل پرونده های قضائی با اتهاماتی از قبیل «اقدام علیه امنیت ملی، تبلیغ علیه نظام و اخلال در نظم عمومی» علیه کارگران، معلمان و همه فعالین اجتماعی،  لغو مجازات اعدام و قصاص و لغو کلیه احکام صادره، آزادي بي قيد شرط كليه فعالان كارگري و معلمان در بند همراه با تمامي فعالان سياسي و اجتماعي.

2-    حق ایجاد تشکلهای مستقل و آزادی عضویت در آنها. آزادی بی‌قید و شرط اعتصاب، اعتراض، راهپیمائی، تجمع، اندیشه و بیان، احزاب و مطبوعات برای عموم مردم ایران .

3-   افزایش فوری حداقل دستمزد، بالاتر از  خط فقر اعلام شده (3 میلیون و 500 هزار تومان) و پرداخت بیمه بیکاری به همان میزان برای کلیه بیکاران و هر انسان آماده به کار اعم از زن و مرد. کارگران، معلمان و پرستاران حق دارند در ازای کارشان از یک زندگی مرفه و مطابق با استانداردهای مدرن برخوردار باشند.

4-  ممنوعیت به تعویق انداختن حقوق و دستمزدها. حقوق هاي معوقه كه به يك رويه عادي در بنگاه هاي اقتصادي تبديل شده معیشت كارگران و زحمتكشان را بيش از پيش به تباهي كشانده است. سرمايه داران و حاميان انان با عدم پرداخت به موقع حقوق کارگران سودهاي افسانه اي به جيب ميزنند.  تعويق در پرداخت حقوق بايد به عنوان يك جرم تلقي شده و کارفرمایان خاطی مجازات و ملزم به جبران خسارات گردند.

5-   تامین امنیت شغلی و توقف اخراج سازیها، بر چیده شدن قراردادهای اسارت بار موقت و سفيد امضا، حذف شرکت‌های تامین نیروی انسانی و پیمانکاری، قرار گرفتن کلیه کارگران شاغل از کارگاه‌های کوچک تا کارگران مناطق آزاد تحت پوشش کامل قانون کار و اجرای فوری بیمه کارگران ساختمانی.

6-  ممنوعیت کار کودکان و فراهم نمودن امکانات زندگی و تحصیل رایگان و برابر برای کلیه کودکان فارغ از جنسیت، قومیت و مذهب مطابق با استانداردهای پیشرفته همراه با ایجاد فضائی کاملا علمی و شاد و دادن یک وعده غذای گرم و با کیفیت.

7-    سازمان تامين اجتماعي  و صندوق های بیمه ای که متولی امر ارائه خدمات بهداشتی و بازنشستگی هستند، در سال هاي اخير مورد چپاول و غارت عده ای از دولتمردان قرار گرفته و در نتيجه هر روز در ارائه خدمات به كارگران و زحمتكشان كه صاحبان اصلي ان هستند، ناتوان تر شده اند. اين سازمان و کلیه صندوق های بیمه بايد در اختيار نمايندگان منتخب كارگران قرار گيرند و دولتمردان حق هيچ گونه دخالتي در آن نداشته باشند.

8-     لغو کلیه قوانین تبعیض‌آمیز نسبت به زنان و برابری کامل و بی‌قید و شرط  حقوق زنان و مردان در تمامی عرصه‌های زندگی اجتماعی، اقتصادی، سیاسی.

9-   به رسمیت شناخته شدن حق شهروندی مساوی با شهروندان ایرانی برای مهاجران گریخته از فقر و نا امنی به خصوص مهاجرین افغانستانی و منع هر گونه اعمال تبعیض آمیز علیه آنان

10-   روز جهانی كارگر، روز رزم مشترك كارگران و ستم دیدگان در سراسر جهان است . اين روز بايد تعطيل رسمي اعلام شود و هر گونه تظاهرات كارگری و اعتراض عمومی براي احقاق حقوق خود در اين روز بدون هيچ مانعي برگزار شود.
اتحادیه آزاد کارگران ایران
انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه
سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه
کانون مدافعان حقوق کارگر

http://www.etehadeh.com/?page=news&nid=5045

===========================

به مناسبت اول ماه مه 

نامه ی سه تشکل کارگری
درخواست کارگران از ریاست دولت

برپایه خبردریافتی ، سه تشکل کارگری مستقل در درون ایران به اسامی ؛ 1- سندیکای کارگران فلزکار و مکانیک 2- انجمن صنفی صنعتگران عسلویه 3- اتحادیه نیروی کار پروژه ای ایران اعلام داشته اند :  مهم ترین و با ارزش ترین پدیده اجتماعی که امکان تولید نعمات مادی را فراهم می کند، کارگر و کار اوست. کارگران ایران با همیاری کشاورزان امکان زندگی را برای بقیه طبقات و اقشار اجتماعی فراهم نموده اند، ولی خود جز فقر، بیکاری و گرانی دستآوردی نداشتند، زیرا توزیع درآمد ملی به صورت انحصاری در اختیار یک اقلیت غیرمولد است. بدون کار کارگران صنعتی و کشاورزی زندگی متوقف می شود و ساختار اجتماعی از میان می رود. کار ما ارزش را، به پدیده های مرده طبیعی چون سرمایه، ابزار کار و مواد خام منتقل می کند و آنها را به کالایی با ارزش مصرف و ارزش مبادله تبدیل می کند. ولی ساختار اقتصادی موجود به رهبری دولت، فرآیند تولید را دراختیار اقلیت سرمایه داران دلال مسلک یا بزعم وزیر کار «کارآفرینان» که تنها مشتی واسطه بین نیروی کار و مواد خام و ابزار تولید هستند، قرار می دهد. تا خالق نعمات مادی خود از تولیدش سهمی نبرد. 

با کمال تاسف دولت های پس از جنگ به وظایف قانونی که قانون اساسی ایران آنها را موظف به کاربردی کردن آن نموده است، عمل نکرده اند و بدین گونه ابزاری شده اند در دست سرمایه داران مالی برای پایمال کردن ابتدایی ترین حقوق اقتصادی و مدنی کارگران و رنجبران روستایی. این مردم زحمتکش ایران بودند که با انقلابی بزرگ عامل امریکا را از ایران بیرون کردند؛ برای آزادی و استقلال، نه سر سپردگی به صندوق بین المللی پول با نام تعدیل ساختاری و خصوصی سازی. قانون اساسی با آرای بسیار بالای مردم تایید شد، آن هم با وجود در قید حیات بودن همه ی سر دمداران امروزی و دیروزی این نظام.

این قانون اساسی که مردم ایرن تایید کردند، به شما مشروعیت داده، در صورتی که بدان عمل نمایید.

در مناسبات اقتصادی تعدیل ساختاری و خصوصی سازی که دولت شما مجری آن می باشد بر خلاف این قانون عمل می نماید، ارزش نیروی کار کارگر که مقدارش می باید براساس محاسبه زندگی یک خانوادگی ۴ نفره با توجه به تأمین مسکن، بهداشت و درمان، آموزش و پروش، بازنشستگی و اوقات فراغت، (روزانه کار ٨ ساعت) محاسبه گردد؛ ولی در عمل؛ طبق آمار «مهندسی» شده دولت بدون توجه به واقعیتهای نرخ کالاها در بازار، بدون حظور نمایندگان انتخابی کارگران سر هم بندی می گردد. در حالی که دراصل ۴٣ قانون اساسی به جزییات این موضوع پرداخته شده است. ولی می بینیم دولتهای پس از جنگ بدون استثناء و دولت فعلی با ترفندهای آماری که بیشتر به یک شعبده بازی می ماند، نرخ تورم را پایین نشان می دهند تا حداقل حقوق را با درصد ناچیزی که با گرانی های پس از عید بکلی بی ارزش شده است تعیین گردد. در حالی که مردم از مرکز آمار بانک مرکزی خرید نمی کنند و در بازار هم همه کالاها نسبت به سال قبل بیش از ۱۰۰ درصد گران تر در اختیار مردم قرار می گیرد. فقط نرخ آب و برق که دولت در سال پیش گران کرده حدود ۵۰ درصد است. ولی آمار مهندسی شده دولت آن را حدود ۱۲ درصد نشان می دهد.

به دین جهت ما کارگران از دولت آقای روحانی می خواهیم به وظایفی که قانون اساسی برایشان مشخص کرده عمل نمایند و کشور را از این بحران رکود و تورم بیرون بیاورد. این وظایف را اصول ۴٣ و ۴۴ قانون اساسی روشن و بدون ابهام بیان نموده است. ما به برخی از این اصول که در ارتباط با حقوق قانونی کارگران است و در عین حال خطوط اصلی مناسبات اقتصادی ایران را بیان می کند می پردازیم.

اصل ۴٣ قانون اساسی ایران

الف – اقتصاد جمهوری اسلامی ایران بر اساس ضوابط زیر استوار است.

۱ – تامین نیازهای اساسی: مسکن، خوراک، پوشاک،بهداشت، آموزش و پرورش و امکانات لازم برای تشکیل خانواده برای همه.

ولی دولت های پس از جنگ به هیچ کدام از این مواد قانونی عمل نکرده اند. ولی بخش بزرگی از بهداشت و درمان و آموزش و پرورش را به مرور خصوصی کردند و دولت وقت هم به ملت ایران به جای پاداش به تلاشهای بی وقفه در تولید اجتماعیش اعلام نموده است، باقی مانده آموزش و پرورش و بهداشت و درمان را می خواهند به بخش خصوصی واگذار کنند!! در عوض مرتب اعلام می کنید امکانات تشکیل خانواده برای مردم کشورهای دیگر. . . و . . .فراهم می کنند . آقایان فراموش کرده اند که

چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است

پس از جنگ، دولت به اصطلاح سازندگی… مناسبات اقتصادی تعدیل ساختاری و خصوصی سازی را به پیشنهاد صندوق بین المللی پول جای گزین اصول ۴٣ و ۴۴ قانون اساسی ایران نمود. عملی غیر قانونی و ضد منافع اکثریت ملت که همه ی دولتهای بعدی هم بدون استثناء آن را کاربردی کردند. این دولتها به جای عملی نمودن اصول قانون اساسی که موظف به انجام آن بودند؛سرمایه داری مالی امریکایی را در ایران پیاده کردند. ما از دولت شما انتظارداریم به وظایفی که قانون اساسی اعلام نموده عمل نمایید ویا رسما اعلام نمایید قانون اساسی دیگردر ایران قابل اجرا نیست.

۲ – تامین شرایط و امکانات کار برای رسیدن به اشتغال کامل.

ولی می بینیم پس از ٣۰ سال کار دولت های نولیبرال، بیکاری وسیع ، فقر،فساد، فحشا، بچه ها و زنان خیابانی هر روز سیر صعودی پیدا می کند. صنایع یا بکلی ورشکسته شده اند ویا با همه ی ظرفیت نمی توانند کار وتولید کنند. همه ی مواد غذایی از جمله سیر و پیاز را باید در لیست واردات قرار دهیم . تنها هنر این دولت ها دعوا برسر تقسیم دلار های نفتی برای تجارت؛ یعنی واردات بی کیفیت ترین کالاهای بازار جهانی است.

٣ – تنظیم برنامه اقتصادی کشور به صورتی که افراد علاوه برکاراوقات فراغت برای . . . داشته باشند.

در حالی که این دولت ها برای اوقات فراغت ٨ ساعت کار درهمه صنایع مناطق ویژه تجاری- صنعتی را به ۱۲ ساعت رسانده اند!!

۴ – رعایت آزادی انتخاب شغل و جلوگیری از بهره کشی از کاردیگری.

کار اصلا وجود ندارد تا چه رسد به انتخاب آزادانه آن. بهره کشی همین بس که دولتها با ترفند به اصطلاح «مهندسی آماری» نرخ تورم را پایین تر نشان می دهند تا حداقل حقوق نسبت به تورم پایین تر محاسبه گردد. وبرای تکمیل کردن بهره کشی دد منشانه در مناسبات اقتصادی حاکمیت اسلامی ایران همیشه پیمانکاران حداقل ۴ تا۶ ماه حقوق کارگران را درحساب بانکی خود به گروگان نگه می دارند.

۵ – منع اضراربه غیر و انحصارو احتکار وربا

۶ – منع اسراف وتبذیردرهمه شون مربوط به اقتصاد،اعم از مصرف ،سرمایه گذاری،تولید،توزیع و خدمات.

۷ – استفاده ازعلوم و فنون و تربیت افرادماهر. . . برای توسعه و پیشرفت اقتصادکشور.

به جای تربیت افراد ماهر حتا در روستا ها به اصطلاح دانشگاه آزاد، و یا به خصوص نوع نیمه دولتی از نوع علمی کاربردی تاسیس کرده اند که تنها با گرفتن پول مدرک صادر می کنند وکارشناسان تولید شده اشان، در پروژه ها فرغون کشی می کنند. از سوی دیگر دانش آموختگان نخبه ایرانی راهی کشور های امریکا ،کانادا و اروپا شده اند چون در حاکمیت دلال پسند، جایی برای دانشمندان وجود ندارد.

٨ – جلوگیری ازسلطه اقتصادی بیگانه براقتصاد کشور .

البته در شعار ما هر هفته مشت توی دهان امریکا می زنیم ولی رهبران دولت های پس از جنگ به صورت خزنده مناسبات اقتصادی امریکا را در ایران کاربردی کرده اند.

۹ – . . . خود کفایی. . . و از وابستگی برهاند.

در دولت قبلی رشد اقتصادی ما براساس اعلام دولت فعلی منفی و زیر ۰ بود ولی دولت فعلی مدعی رشد شده است آنهم بدون این که حتا یک کارخانه تولیدی بکار افتاده باشد، شاید مشاوران نولیبرال دولت اراده کرده اند دریافت دلار های نفتی را مترادف با رشد اقتصادی به تصویر بکشند.

ولی در باره خودکفایی دولت های پس از جنگ از جمله دولت فعلی در عمل گامهایی را برمی دارند که ۱٨۰ درجه با اصول قانون اساسی و خود کفایی و استقلال در تضاد است.

خود کفایی و استقلال زمانی تامین می شود که تجارت خارجی ملی باشد و واردات براساس برنامه ریزی دولت برای کالاهای سرمایه ای و مورد نیاز صنایع مادر برای توسعه تکنولوژی مدرن باشد. نه کالاهای لوکس مصرفی که آن را نیز با توسعه تکنولوژی خود باید تولید کنیم. اصل ۴۴ قانون اساسی صراحت دارد که صنایع بزرگ مانند نفت و گاز و پتروشیمی صنایع بزرگ ذوب و معادن ملی هستند. ونماینده قانونی ملت که در انتخاباتی آزاد بدون دخالت نهادهای استصوابی این صنایع را درجهت منافع عمومی اداره کند با حق وتو برای مردم که هر دولت متخلف را نقد و خلع ودادگاهی نماید. ولی دولت های پس از جنگ علاوه بر اینکه قانون اساسی وقانون کار را ندیده گرفته اند همه ی این صنایع را یا واگذار کرده اند ویا در حال واگذاریند . دولت آقای روحانی بدون توجه به صراحت قانون اساسی اعلام نمودند: بهداشت و آموزش و پرورش را به بخش خصوصی واگذار می کند. از این رو ما اعلام می کنیم این دولت ها تنها برای دفاع از سرمایه داری آنهم از نوع دلالی و واسطه گری آمده اند و به هر صورت هدفشان به صورت عمده لگد مال کردن حقوق قانونی کارگران و کلیه زحمتکشان شهر و روستا است. ما از دولت می خواهیم به کاربردی کردن وظایفی که قانون اساسی برای( به خصوص اصل ۴٣ و۴۴ ) دولت مشخص کرده اقدام کنند؛ تا مشروعیت خود را در میان ملت از دست ندهد. بیاد داشته باشید قوی ترین امپراتوری های جهان زمانی از پای درآمدند که مردم مشروعیت آنها را رد کردند و به آنها پشت نمودند. شما هم اینک بیشترین پشتیبانان خود را از دست داده اید. به ظاهر برخورد مردم به باورهایتان متکی نباشید که طی دهه ها به مردم یاد داده اید با ماسک های متنوع در جامعه ظاهر شوند. باتوجه به واقعیت های موجود که بیان گر سیر تحولات اجتماعی به وسیله شما به حذف قانون اساسی و قانون کار است ما از همه ی کارگران و سندیکاهای کارگری و دیگر سازمان ها انجمن های صنفی انتظار داریم در این مورد با ما همآهنگ برعلیه قانون زدایی دولتهای پس از جنگ و دولت فعلی که با صراحت اعلام نموده برخلاف قانون اساسی بهداشت و درمان و آموزش و پرورش را به بخش خصوصی واگذار می کنند.فریاد اعتراض خود را بلند کنند. زیرا هیچ نهادی حق ندارد برخلاف قانون اساسی هیچ اقدامی نماید و یا قراردادی را با شرکت های خارجی منعقد کند.

یادآوری به آنهایی که دلال ها و واسطه های غیرمولد را کارآفرین می نامند؛ آنچه را که شما و سرمایه دارانتان سود سرمایه می نامید واصل سرمایه ای که مالک شده اید،انباشت وتراکم ارزش اضافه ای است که از فرآیند کار کارگران است. ثروتی است که ما تولید کرده ایم وشما با پشتوانه نهادهای متعددی که از شماحمایت می کنند مال خود کرده اید. شما برای آن نامی انتخاب کنید.

سندیکای کارگران فلزکار و مکانیک
انجمن صنفی صنعتگران عسلویه
اتحادیه نیروی کار پروژه ای ایران

============================

2055381

بیانیه ی شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران به مناسبت روز جهانی کارگر 

برپایه ایمیل دریافتی از جانب شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران – خارج از کشور به مناسبت روز جهانی کارگر آمده است :

در روز جهانی کارگر
ادامه فقر و بیکاری کارگران و زحمتکشان را در جمهوری اسلامی محکوم کرده و از حقوق صنفی و اجتماعی آنان دفاع می کنیم

در ماده 23 منشور جهانی حقوق بشر که شامل چهار بند است و کشورهای امضا کننده این منشور از جمله جمهوری اسلامی ایران، خود را متعهد به اجرای آن کرده اند، چنین می‌خوانیم:
1. هر انسانی حق دارد که صاحب شغل بوده و آزادانه شغل خویش را انتخاب کند و از شرایط کاری منصفانه و مورد رضایت خویش برخوردار باشد و به هنگام بیکاری، مورد حمایت دولت قرار گیرد.
2. هر انسانی حق دارد که بدون هیچگونه تبعیضی در برابر کار مساوی، از دستمزدی مساوی بهره مند گردد.
3. هر کسی که کار می‌کند حق دارد از دستمزدی منصفانه و رضایت‌بخش برای تأمین خود و خانواده خویش به طریقی که شایسته حیثیت و کرامت انسانی باشد، برخوردار گردد و در صورت نیاز از پشتیبانی‌های تکمیلی اجتماعی برخوردار گردد.
4. هر شخصی حق دارد که برای حفاظت از منافع خود اتحادیه صنفی تشکیل دهد و یا به اتحادیه‌های صنفی بپیوندد.

دولت جمهوری اسلامی در بیشتر موارد در تضاد با بندهای این ماده و سایر مواد اعلامیه جهانی حقوق بشر قرار می‌گیرد و درخواست‌ها و مطالبات صنفی کارگران ایران برای بهبود شرایط کار و زندگی را با سرکوب، زندان و شکنجه پاسخ می‌دهد.
در این میان قوه قضائیه که قانوناً می‌باید مستقل و مرجع دادخواهی شهروندان و کارگران ستمدیده باشد، خود به عنوان بزرگترین ترین ناقض حقوق بشر و سرکوبگر مطالبات کارگران عمل می‌کند. هم اکنون در زندان‌های تهران و شهرستان‌ها و در کنار دانشجویان، هنرمندان، دگراندیشان، روزنامه نگاران، وکلا و فعالان جامعه مدنی ایران، ده ها تن از کارگران ایران و فعالان سندیکایی با احکام سنگین و در شرایطی نامناسب زندانی هستند*.
کشوری که با وعده های رهبران انقلاب اسلامی قرار بود «بهشت مستضعفان» باشد، هم اکنون و پس از ۳۷ سال عوام‌فریبی، به جهنمی از فقر، بیکاری، گرسنگی و فساد برای کارگران و اقشار زحمتکش ایران تبدیل شده است. شورای عالی کار جمهوری اسلامی حداقل دستمزد را برای سال جاری هشتصد و بیست هزار تومان تعیین کرده است. این در حالی‌است که نماینده کانون صنفی کارگران وابسته به دولت ایران حداقل هزینه زندگی را برای یک خانواده ایرانی سه میلیون و دویست هزار تومان برآورد کرده است. بدین ترتیب کارگران نخستین قربانیان تبعیض‌های اقتصادی و پیامدهای ناگوار تورّم و گرانی سرسام آور هزینه های زندگی در ایرانند. افزایش آمار خودسوزی‌ها و خودکشی‌های ناشی از فقر و بیکاری و اعتیاد به مواد مخدر و تن‌فروشی و کُلیه فروشی و غیره، همگی بیانگر فقر گسترده ای است که اقشار فرودست و انبوه بیکاران در ایران با آن دست به گریبان اند.
در سالگرد روز جهانی کارگر که یادآور مبارزات تاریخی و حق‌طلبانه کارگران در کشورهای مختلف جهان برای دستیابی به حقوق پایمال شده خود می‌باشد، کارگران شاغل و چندین میلیون کارگر بیکار در ایران مانند سال‌های گذشته از حقوق اولیه محروم و در زیر خط فقر زندگی می‌کنند.
روز اول ماه مه در تعداد قابل توجهی از کشورهای جهان، بعنوان روز همبستگی و پشتیبانی از کارگران و زحمتکشان جشن گرفته می‌شود.
شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران از مطالبات به حق کارگران ایران پشتیبانی می کند. ما از نهادهای بین المللی مدافع حقوق کارگران درخواست می‌کنیم که از خواست‌های کارگران ایران حمایت کنند، ما از مجامع بین المللی می‌خواهیم که جمهوری اسلامی را برای به رسمیت شناختن حقوق کارگران ایران که در منشور جهانی حقوق بشر بر آنها تأکید شده است، تحت فشار قرار داده و خواهان آزادی کارگران زندانی در ایران گردند.
به مناسبت روز جهانی کارگر، «شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران» یک برنامه بررسی و گفتگو در باره وضعیت کارگران و زحمتکشان ایران و مبارزه آنها به صورت پالتاکی برگزار خواهد کرد. این برنامه با شرکت صاحب‌نظران در این زمینه، روز یکشنبه 8 ماه مِه، ساعت 12 به وقت شرق آمریکا، 18 به وقت اروپا و 20:30 به وقت ایران، در تالار پالتاک شبکه همبستگی برگزار می‌شود.
solidarity for human rights in iran
category: Middel East
sub category: community & family
شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران
20 آوریل 2016

*تعدادی از فعالان شناخته شده کارگری که هم اکنون در زندان به سر می برند، عبارتند از: بهنام ابراهیم زاده، محمد جراحی، سعید شیرزاد، جعفر عظیم زاده.
محمود صالحی، علی نجاتی، رضا شهابی، ابراهیم مددی، داوود رضوی و عثمان اسماعیلی از جمله فعالان کارگری می‌باشند که همگی پیش از این سال‌ها در زندان بوده اند و برای آنان حکم‌های جدید زندان صادر شده است.
نیروهای امنیتی در هر لحظه و به هر بهانه ای می‌توانند حسن رسول زاده و جلیل محمدی را که اخیراً با قرار وثیقه آزاد شده اند، به زندان برگردانند.
کنشگران سندیکاهای معلمان نیز که با حکم‌های سنگین در زندان هستند عبارتند از: اسماعیل عبدی، علیرضا هاشمی، محمود بهشتی لنگرودی و رسول بداقی.
علی اکبر باغانی در خرداد 94 به اوین احضار شد و برای اجرای حکم 6 سال زندان به رجایی شهر منتقل گشت. وی ده سال تبعید به زابل را هم بعد از پایان زمان حبس در پرونده اش دارد.
۹ کارگر معترض معدنِ سنگ آهن بافق، همچنان در انتظار نتایج محاکمه خود هستند و ۱۵ کارگر معدن مس میدوک فعلاً با قرار وثیقه آزاد شده اند.
تعداد دیگری از کارگران مبارز به ویژه در شهرستان‌ها در زندان هستند که متأسفانه اطلاعی از آنها در دست نداریم.

امضاها:
۱ – انجمن همبستگی ایرانیان – دالاس
۲ – انجمن جمهوریخواهان ایران – پاریس
۳ – انجمن حقوق بشر و دموکراسی برای ایران/ هامبورگ
۴ – بنیاد اسماعیل خویی
۵ – پیوندسرای نویسندگان، شاعران و هنرمندان سکولار دمکرات ایران
۶ – جامعه دفاع از حقوق بشر و دموکراسی در ایران – سوئد
۷ – حامیان مادران پارک لاله – دورتموند
۸ – حامیان مادران پارک لاله – هامبورگ
۹ – حامیان مادران پارک لاله – لندن
۱۰- حامیان مادران پارک لاله – فرزنو
۱۱- شبکه همبستگی ملی فرزنو – کالیفرنیا
۱۲- فدراسیون اروپرس
۱۳- کانون فرهنگ و هنر فرزنو
۱۴- کانون مدافعان حقوق بشر کردستان
۱۵- کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی – پاریس
۱۶- کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی
۱۷- مادران پارک لاله ایران
۱۸- مادران صلح مونترال
۱۹- همبستگی برای جمهوری عرفی و حقوق بشر در ایران – مونترال
۲۰- همبستگی برای جمهوری عرفی و حقوق بشر در ایران – نیویورک
۲۱- همبستگی برای جمهوری عرفی و حقوق بشر در ایران – لوس آنجلس

=====================

may1-16

جشن اول ماه مه- روز کارگر         

جشنواره بین المللی سینمای تبعید، در گرامیداشت روز کارگر و در همبستگی با کارگران و زحمتکشان جهان برگزار می کند:

نمایش فیلم:

فیلم سینمایی:            نمک زمین           ساخته: هربرت بیرمن

«نمک زمین» یکی از شاهکارهای فراموش ناشدنی کلاسیک تاریخ سینما است، فیلمی:

  • درباره مبارزه طبقاتی کارگران
  • درباره مبارزه زنان برای برابری حقوق فردی و اجتماعی
  • درباره مبارزه کارگران مهاجر، برای حقوق و شرایط کار برابر با کارگران محلی

سخنرانی، بحث و گفتگو:

«چشم انداز چالش های جنبش زنان کارگر در ایران»

سخنرانان:

  • مریم محسنی، فعال حنبش کارگری درعرصه زنان
  • پروین کابلی، فعال سیاسی – اجتماعی            

زمان: شنبه 30 آپریل ( 2016) ساعت 18:30

محل برگزاری برنامه : سالن ویکتوریا (Hagabion – Viktoriahuset)

ورود: آزاد

باهمکاری  اتحادیه آموزشی کارگران سوئد- آ. ب . اف

سخنی کوتاه درباره فیلم سینمایی «نمک زمین»

حسین مهینی

فیلم «نمک زمین» یکی از آثارمهم و ارزشمند تاریخ سینما ی جهان است. این فیلم یک درام اجتماعی و سندی انسانی درباره رویدادی واقعی، از چگونه گی زندگی و مبارزه کارگران مهاجر و خانواده آن ها می باشد. ارزش این فیلم نه تنها به درونمایه و جهان بینی مترقی سازندگان آن، بلکه به پرداخت واقع گرایانه و ارزش های زیباشناختی آن در خلق یک درام انسانی و بیان تصویری مستند گونه آن است. در نگاه اول، فیلم فقط روایت مبارزه کارگران خارجی برای تحقق خواسته های صنفی و بهبود شرایط کار و دستمزد برابربا کارگران آمریکایی است. اما نگاه مردانه خود کارگران به نقش همسرانشان دراین مبارزه، و جایگاه حاشیه ای دادن به آنان در بستر مبارزه به خاطر زن بودنشان، زنان را در برابر شوهرانشان قرار می دهد. زنان چنین دیدگاهی را بر نمی تابند و در برابر مردان به مقاومت برمی خیزند. ایستادگی های زنان و چالش های آن ها،  گره هایی دور از انتظار است که با استمرار مبارزه، لایه در لایه درهم تنیده می شوند و فیلم را به اثری عمیق و وتاثیر گذار، به ویژه درحوزه چگونه گی امر مبارزه زنان برای برابری تبدیل می کند.

فیلم «نمک زمین « در اوج دوران تفتیش عقاید – مک کارتیسم در امریکا در دهه  پنجاه میلادی – ساخته شد. زمانی که انسان های مترقی، برابری طلب و عدالت خواه به ویژه هنرمندان سینما به شدت کنترل می شدند و به خاطر باورهایشان توسط دستگاه های امنیتی تحت تعقیب و آزار قرار گرفته و به محاکمه کشیده می شدند، بسیاری از آنها از کار اخراج، زندانی و یا مجبور به ترک آمریکا می شدند. از جمله چارلی چاپلین انسان دوست، که مجبور به ترک آمریکا و زندگی در تبعید شد.

سازندگان فیلم «نمک زمین» هم در لیست سیاه کمیته تفتیش عقاید قرار گرفتند. حتی در طول زمان فیلمبرداری برخی از اعضای گروه سازنده فیلم دستگیر و بازداشت شدند. با این همه موانع و مشکلات بازدارنده، فیلم «نمک زمین» با همکاری رفیقانه سازندگان فیلم، کارگران معدن وخانواده های آنها، اتحادیه های کارگری و مشارکت اتحادیه زنان پیشروی آمریکا ساخته شد. در واقع فیلم «نمک زمین» یکی از نخستین تولیدات سینمایی مستقل در شکل تعاونی آن است که جدای از سیستم انحصاری وابسته هالیوود تهیه شده است.

پس از نخستین جلسه نمایش فیلم، سرمایه داران و صاحبان معادن نه تنها جلوی پخش و نمایش فیلم را گرفتند بلکه بازیگران کارگر فیلم را و از جمله زن کارگر را- که نقش اول زن فیلم را به عهده داشت – برای همیشه از کار اخراج کردند.

کارگردان فیلم، هربرت بیرمن نیز مورد تعقیب پلیس قرار گرفت. او در کمسیون تفتیش عقاید وتحقیق کنگره آمریکا محاکمه شد و به اتهام داشتن عقاید چپ – کمونیستی – به زندان محکوم گردید.

اما با تمام موانع و دشواری هایی که نیروهای پلیس و سرمایه داران در راه پخش و نمایش عمومی فیلم در آمریکا ایجاد کردند، فیلم توسط خود کارگران، اتحادیه ها وانجمن های کارگری، اتحادیه های زنان پیشرو، اتحادیه های دانشجویان مترقی و گروه های روشنفکر، در مکان های نمایش غیر رسمی و سالن های زیرزمینی به نمایش گذاشته شد و به عنوان یکی از دستاورد های سینمای مترقی مورد استقبال عمومی قرار گرفت.

در خارج ازآمریکا به ویژه در فرانسه نمایش فیلم «نمک زمین « آنچنان با استقبال عمومی رو به رو شد که به عنوان بهترین فیلم سال 1955 فرانسه از سوی تماشاگران و محافل و منتقدان سینمایی برگزیده شد.

در ایران به علت حاکم بودن شرایط فرهنگی و سیاسی غیر دموکراتیک و کنترل و سانسور شدید، فیلم «نمک زمین» تا قبل از انقلاب سال 57 امکان نمایش نیافت. تنها در نخستین سال پس ازانقلاب – در سال 58 – فیلم در محافل دانشجویی به طور پراکنده در تهران و تبریز و برخی از شهرستان ها به نمایش درآمد. حتی متن و داستان فیلم بصورت نمایش رادیویی در مناطق آزاد کردستان، توسط گروه هنری کومله ضبط و پخش شد.  بعد از سال 1360 و با آغاز استبداد و اعمال سیاست سینمای اسلامی وسرکوب گسترده، فیلم «نمک زمین» به بهانه ترویج عقاید الحادی – اشتراکی امکان نمایش عمومی نیافت.

جشنواره بین المللی سینمای تبعید بارها این فیلم را به مثابه یک اثر هنری مانا و متعهد انه و به عنوان  سندی در راستای بالندگی فرهنگ سینمایی، وامکان  شناخت عمومی ازابعاد جنبش کارگران به نمایش گذاشته و می گذارد.

به باور ما تماشای دگر باره این فیلم، همانند شراب کهنه ای است که گذشت زمان بر گیرایی آن می افزاید.   با هم – با چشم و دل این شراب جانانه را در جشن همبستگی انساتی کارگران و زحمتکشان – اول ماه مه- بنوشیم!

حسین مهینی – جشنواره بین المللی سینمای تبعید – سوئد

پیام منیژه صادقی

پیشاپیش اول ماه می روز اتحاد روز همبستگی جهانی کارگران را به کودکان کار به زنان بی حقوق خانه دار به کارگران کورپزخانه ها به معلمین به دست فروش ها کارگران کارخانه ها به تمام آنهایی که چرخ گردش جامعه بر دوش دارند یعنی تمام کاگران جهان و به شما انسان های آزادیخواه و مبارز و سوسیالیست تبریک میگم.

این روز بزرگترین جشن ماست و ما حق داریم در این روز دست از کار کشیده و به تظاهرات بر علیه ظلم و ستم بر علیه نابرابری ها به خیابان ها بیاییم و صدای خود را به گوش سرمایداران جهان برسانیم , بدون وجود ما جامعه فلج است و سرمایداری نابود است پس ما این حق را داریم که در این روز آزادانه جشن بگیریم و برای رسیدن به دنیایی برابر و بهتر و با صدایی رسا به خیابانها بیایم , در این روز خیابان ها را از ان خود کنیم ! در این روز پر شکوه همه کارگران باید تعطیل باشیم و روز اتحاد و همبستگی خود را یکپارچه با کارگران تمام دنیا دوباره پیوند دهیم و جشن بگیریم . هر چند من امسال در سنندج سرخ در شهر خود نیستم ولی از تمام زنان و مردان از کارگران از جوانان مبارز و آزادیخوا هان میخواهم این روز را همچون سال های گذشته به خیابان ها بیایند و با اتحاد و همبستگی دست در دست همبستگی خود را با کارگران جهان اعلام کنیم و همچون گذشته این روز را جشن بگیریم.

کارگران کردستان و سراسر ایران دوستان مبارز و کارگر, اتحاد و همبستگی یکپارچه ما تنها راه برای رسیدن به رهایی ما و طبقه ما از نابرابریها و تنها راه رسیدن به یک دنیای برابر و بهتر است. در این روز یکپارچگی خود را جشن و شادی کنیم کوچه و خیابانها را با پرچم های سرخ از ان خود کنیم. زنده باد اول ماه می روز همبستگی و اتحاد جهانی کارگر

۲۴  آپریل ۲۰۱۶

نهادهای همبستگی با جنبش کارگری

گرامی باد اول ماه مه،

روزهمبستگی جهانی کارگران

درآستانه روزاول ماه مه هستیم، روزرزم کارگری علیه سرمایه، روزتجدید پیمان برای انقلاب و براندازی حاکمیت استثمارگران، روزهمبستگی بین‌المللی طبقه کارگر، روزگرامیداشت کارگران جان فشان شیکاگو، روزرزم وشادی ازدستاوردهای مبارزاتی کارگران جهان.

کارگران درسالی که پشت سرمی گذاریم دربسیاری ازکشورهای جهان، فریاد اعتراضی علیه اجحافات سرمایه برآوردند، اعتصاب کردند وتظاهرات کارگری را سازمان داد ند وهمچنین بهمراه سایرانسانهای مترقی، خیابانها ومیادین را به صحنه ی مبارزه تبدیل کردند. کارگران فرانسه درهمراهی با سایرانسانهای آزادیخواه، رژیم سرمایه داری فرانسه ودولت ارتجاعی سوسیال دموکراتها را به چالش کشیده‌اند واستوارانه دربرابرتصویب قوانین پیشنهادی دولت ایستادگی می کنند. کارگران حتی دربسیاری ازکشورهای سرمایه داری غربی همچون آمریکا، آلمان، سوئد، اسپانیا، یونان و….درمقابل برنامه‌های اقتصادی ارتجاعی دول خود دست به مبارزه زده وخواستهای خود رامصرانه د نبال کرده اند.  کارگران دربسیاری ازکشورهای موسوم به کشورهای پیرامونی ازجمله کره جنوبی، تونس، بنگلادش، مکزیک، آرژانتین، ترکیه و… برای رسیدن به خواستهای خود اقدام به اعتصاب وتظاهرات کرده اند. هم‌اکنون کارگران نفت گر کویت علیه اجحافات سرمایه ودولت دراعتصاب می باشند.

درحالیکه کارگران بسیاری ازکشورهای جهان، درچنین روزی درمارش های هزاران ودهها هزار نفره، اعتراض علیه اجحافات سرمایه داران را فریاد می‌زنند وخواستهای خود را آزادانه مطرح میکنند، کارگران درجمهوری اسلامی محروم ازگردهمائی آزادانه وطرح خواستهای صنفی وسیاسی خود می باشند. آن تجمع خود ساخته حکومتی وتحت نظرمزدورانی  را که دررأس ً خانه کارگر ًجای کرده اند، نبایستی یک گردهم آئی کارگری دانست. تجمعی که محل ستایش گویی ازحاکمیت سرمایه وبا شعارهای فاشیستی علیه کارگران مهاجرافغانستانی باشد، نه تنها مضمون کارگری ندارد، بلکه کارگرستیزمی باشد. کارگران آزاده ایران علیرغم تمامی فشارهای حکومتی، امسال نیزبا تحمل مشکلات فراوان، گرد همآئی های مستقل کارگری را دراین وآن مکان برپا خواهند داشت، چون سالیان پیش به گفتگوبرای رهیابی ازاستثماروستم سرمایه دارخواهند پرداخت، سرودهای انقلابی خواهند خواند، پیمان همبستگی خود را پایدارترخواهند کرد، شیرینی وتنقلات دیگر، پخش کرده ودرروزمتعلق به خود شادی خواهند کرد… بکوشیم با شادی آنها، شاد باشیم وپیمان خود رابا آنان مستحکم ترسازیم.

کارگران ایران درسالی که گذشت، درفاصله اول ماه مه سال پیش وامسال، مبارزات درخشانی را به پیش برده اند. اعتراضات کارگران ایران درسالی که گذشت ازآن چنان گسترش وفزونی برخورداربود که به جرأت می‌توان گفت، بالاترین رقم را درجهان دارا بوده است. پنج اعتراض کارگری درروز، میانگین مبارزات کارگری درایران می باشد. یکی ازارزنده ترین دستاوردهای جنبش کارگری ایران درسال پیشین، اطلاعیه های مشترک هفت تشکل مستقل کارگری ومدافعین جنبش کارگری، پنج گروه مستقل کارگری وهم چنین سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران وحومه با مضمونی مشابه درمورد دستمزد واشاره به ضرورت تشکل یابی مستقل وسراسری کارگران بوده است. ادامه  مبارزاتی مستمر این همکاریها، تعمیق وگسترش آن‌ها وارتباط فشرده با پایه‌ های کارگری درکارخانجات وکارگاهها، میتواند شالوده ی تشکل مستقل وسراسری را پایه ریزی کند. وظیفه ی عمده ومرکزی هر فعال ومدافع کارگری، درضمن پیش بردن مبارزه کارگری درزمینه های گوناگون، تلاش متحد ویکپارچه درپی ریزی ایجاد تشکل مستقل وسراسری کارگری می باشد، چه اینکه بد ون چنین تشکلی هیچگونه بهبودی پایداردرزندگی کارگران وخاصه دستمزدها وحقوق های معوقه ی آنان حاصل نخواهد شد وموفقیت های کوچک نیز درخطردستبرد سرمایه داران ودولت حامی سرمایه قراردارند. باشد که روز اول ماه مه امسال، به عنوان روزپیمان همبستگی واقدامات مشترک انقلابی کارگران وفعالین کارگری ایران برای خدمت به تحقق وظیفه ی عمده ومرکزی ثبت گردد.

اول ماه مه روزجهانی پرولتاریا ست، ولی این بدان معنا نیست که پرولتاریا دراین روزودرمبارزه دائمی خود علیه سرمایه، تنها به هم طبقه ای های خود می اندیشد. پرولتاریا دراین روزودرمبارزات خود، روبه دیگراقشارستم دیده جامعه دارد وازخواستهای بحق صنفی وسیاسی آن اقشارنیزدفاع کرده وآنان را درمبارزه برای براندازی حاکمیت استماروستم ازجمله یاران خود می داند.

فعالین کارگری ایران درسالی که سپری شد، علاوه برتوجه به مسائل کارگری، ازخواستهای بحق سایراقشارتحت ستم نیزجانبداری کردند، ازجمله علیه تبلیغات واقدامات فاشیستی ونژاد پرستانه ضد کارگران مهاجرافغانستانی افشاگری کردند، به د فاع ازمبارزات زنان، معلمان، پرستاران، دانشجویان، جانبداران محیط زیست و…. ادامه دادند وازحقوق اقلیتهای ملی پشتیبانی کرده وتضعیقات وجنایات حکومتی را نسبت به آنان ضد انسانی دانستند. بطوری که اول ماه مه امسال را به سنگ پرشی برای همراهی وهمگامی پاسخگوئی به مطالبات کارگران وخواسته های انباشته شده نیروی عظیم معلمان وفریاد آزادی کارگران ومعلمان زندانی اعلام داشته اند، این همه نشان ازآن دارد که فعالین کارگری درون کشوربه درستی به ضرورت برقراری پیوند بین جنبش کارگری با مبارزات بحق سایراقشارتحت ستم پی برده اند.

پشتیبانی ازمبارزات کارگران ایران، فعالان انقلابی کارگری، زندانیان مبارزات آزادیخواهانه وحق طلبانه وخانواده های آنان یکی ازمهمترین وظایف مدافعین جنبش کارگری درخارج ازکشورمیباشد. ما، نهادهای همبستگی با جنبش کارگری درایران به این وظیفه خود همچنان ادامه خواهیم داد ومی بینیم ومی دانیم که برخی دیگر نیروها وانسانهای مبارزنیزدراین راه گام برمی دارند، ولی قویاً براین باوریم که این مبارزات د رخارج کشوربه علت پراکند گی وعد م یک سوئی زمانی ، درضمن مثبت بودن، آن ثمربخشی را که درصورت همکاریها حاصل خواهد شد، دربرندارند. لذا همچون گذشته برای زدود ن این ضعف کوشا هستیم وتمامی نیروها وانسانهائی را که دل به جنبش کارگری دارند، دعوت به همکاریها وهم پیوندیهای ضروری متحدانه درازمدت ومورد ی می نمائیم. باشد که روزاول ماه مه، روزهمبستگی کارگری، ما همگان را جداً به اندیشه وادارد وهمکاری وهمدلی را جایگزین تفرقه وخود مرکزبینی کنونی کنیم.

زنده باد اول ماه مه، روزهمبستگی بین‌المللی طبقه کارگر، روز جهانی پرولتاریا

زنده باد سوسیالیسم

سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی

نهادهای همبستگی با جنبش کارگری درایران ـ خارج کشور

23 آوریل 2016

nhkommittehamahangi@gmail.com

http://nahadha.blogspot.com/

====================

پیام 5 مجموعه کارگری بمناسبت اول ماه مه

کارگران 5 مجموعه کارگری در خرم‌آباد از جمله ؛1- یخچال سازی خرم‌آباد2- کارگران اخراجی پارسیلوم خرم‌آباد.3- سامان کاشی بروجرد. 4-جمعی از کارگران صنایع کوچک خرم‌آباد. 5-  کارگران ساختمانی خرم‌آباد.

به‌مناسبت روزجهانی کارگر اطلاعیه مشترکی صادر کردند. این تشکلها عبارتند از:
پیام 5 مجموعه کارگری بمناسبت اول ماه مه

کارگران کارخانه‌های یخچال سازی و کارگران اخراجی کارخانه پارسیلوم خرم‌آباد، کارگران سامان کاشی بروجرد، جمعی از کارگران ساختمانی، و کارگران صنایع کوچک خرم‌آباد.متن بیانیة تشکلهای کارگری خرم‌آباد به‌مناسبت روز جهانی کارگر: ما جمعی از کارگران کارخانه‌ها و واحدهای تولیدی استان لرستان. اول ماه مه روز جهانی همبستگی کارگران جهان، روز اعتراض علیه تمامی ستمها و ظلمهایی که بر ما تحمیل شده است را گرامی می‌داریم. امسال در شرایطی به استقبال این روز می‌رویم که فقر و گرسنگی و بیکاری و مشکلات ایجاد شده از طرف ایادی و سرمایه‌داران حکومتی، برای کسب سود بیشترشان کمر ما را زیر بار مشکلات خم نموده و نان را از سفره‌هایمان ربوده و محرومیت را برایمان به ارمغان آورده‌اند. تعیین حقوق هشتصد هزار تومانی برای سال جاری ستمی مضاعف بر ما تحمیل می‌نماید. و این به‌معنای تحمیل فقر افزون تر بر ما و خانواده هایمان است. ما امروز هم صدا و هم گام با سایر کارگران خواستار تعیین دستمزد عادلانه و در خور توجه با توجه به تورم موجود در اقتصاد کشور بوده و بر زندگی بهتر اصرار داریم. از طرفی تعدیل نیروی کار و تعطیلی برخی از واحدهای صنعتی و تولیدی موجب بیکار شدن عده دیگری از کارگران گردیده است. ما کارگران حمایت خود را از کارگران معترضی که برای حقوق عادلانه و قانونی خود اعتراض نموده و دستگیر و زندانی شده‌اند اعلام نموده و خواستار آزادی بی‌قید و شرط همکارانمان هستیم.

گرامی باد اول ماه مه روز جهانی همبستگی کارگران

یخچال سازی خرم‌آباد. کارگران اخراجی پارسیلوم خرم‌آباد. سامان کاشی بروجرد. جمعی از کارگران صنایع کوچک خرم‌آباد. و کارگران ساختمانی خرم‌آباد.

http://www.etehadeh.com/?page=news&nid=5035

=======================

بیانیه از زندان به مناسبت اول ماه مه

در آستانه فرارسیدن اول ماه مه، روز جهانی کارگر که تقارن جالبی با روز معلم دارد، ضمن ارج نهادن به این دو مناسبت و با استقبال از فراخوان مبتکرانه آقایان جعفر عظیم زاده و اسماعیل عبدی مبنی بر دعوت از تمامی تشکلها، سندیکاهای صنفی کارگران، معلمان و اعضا و گروهها و افراد آزادیخواه و معترض برای حمایت از خواستهای برحق جنبش مشترک کارگران و معلمان، که بطور واقعی خواستهایی همگانی است، تاکید داریم که موفقیت این حرکت به حق اعتراضی منوط به همیاری و نیروی محرکه کارگران، معلمان و تمامی زحمتکشان مبارزی میدانیم که که با پتانسیل عظیم خود میروند برای ساختن تغییراتی بنیادی برای داشتن زندگی ای شایسته انسان.

اینک ضمن گرامیداشت یاد و خاطره عزیزان از دست رفته شاهرخ زمانی، کورش بخشنده، فرزاد کمانگر و دهها فعال کارگری و معلمان معترضی که در راه حقوق انسانها، بویژه کارگران و معلمان، از جان گذشتند، یادآور میشویم که بی گمان در مقطعی حساس از تاریخ مبارزات آزادیخواهانه و عدالت طلبانه خود قرار داریم.
در شرایطی که بی تدبیری حاکمان در عرصه امور داخلی و ماجراجویی های آنان در منطقه پرآشوب خاورمیانه، سبب ایجاد شرایط بحرانی در اقتصاد و معیشت اکثر ایرانیان خصوصا کارگران و معلمان گردیده است. و متاسفانه شاهد آنیم که حاکمیت به جای تدبیر و چاره جویی برای رفع مشکلات مردم همچون گذشته بیش از بیش تمرکز بر قوای قهریه گذاشته است.
سرکوب اعتراضات و اعتصابات کارگران و معلمان و مردم معترض، مخالفت با هر گونه تلاش برای ایجاد تشکل در میان کارگران، معلمان و تشکلهای مستقل کارگری و غیرکارگری، تهدید و فشار همراه با بازداشت و زندانی کردن تعداد کثیری از فعالین کارگری و اجتماعی و حقوق بشری. و… همگی دال بر صحت هر چه بیشتر میلیتاریزه شدن حاکمیت است.
اما هر عقل سلیم و آزاداندیشی به سادگی در می یابد که این اوضاع و احوال دیری نمی پاید.

هم میهنان، مردم به ستوه آمده ایران!
ما زندانیان سیاسی و غیر سیاسی در بند مجددا ضمن گرامیداشت روز جهانی کارگر و معلم بار دیگر بر خواستهای به حق کارگران، معلمان و مردم به جان آمده از فقر و این زندگی جهنمی پافشاری میکنیم:
١- خارج کردن اتهام «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی کشور» و دیگر اتهامات امنیتی از پرونده مفتوح کارگران و معلمان معترض و همه اکتیویست های سیاسی و لغو احکام صادر شده زندان برای آنان.
٢- افزایش دستمزدها به بالای خط فقر
٣- بیمه درمانی و تحصیل رایگان برای همه
٤- افزایش حقوق بازنشستگان به بالای خط فقر و پرداخت بموقع آن
٥- اجرای قانون مشاغل سخت و زیان آور و امن شدن فوری محیط های کار
٦- پرداخت فوری حقوقهای معوقه کارگران، معلمان، بازنشستگان، پرستاران و حقوق بگیرانی که ماهها پرداخت حقوقشان به تعویق می افتد.
٧- زندگی شایسته برای تمام کودکان و برخورداری آنها از حق تحصیل رایگان و یک زندگی شاد
٨- برابری کامل زن و مرد
٩- لغو مجازات اعدام
١٠- رفع تبعیض حقوق کارکنان دولت
١١- رعایت مواد ١ و ٤١ قانون کار و نیز ماده ٢٠ اعلامیه حقوق بشر سازمان ملل متحد و مقاوله نامه های سازمان جهانی کار.

در پایان اعتراض خود را به ازدیاد فشار های نهادهای امنیتی اطلاعاتی بر تمام فعالین کارگری و اجتماعی در زندان و در بیرون از زندان از جمله بر روی آقایان محمود صالحی، رضا شهابی، داود رضوی، lبراهیم مددی، علیرضا بهشتی، محمد رضا آغوشی و بسیاری از فعالین کارگری و معلمان معترض و… اعلام میداریم.
ما از همه کارگران، معلمان، پرستاران، بازنشستگان، جمعیت عظیم بیکاران، خانواده های کارگری و همه محرومان جامعه میخواهیم در اول مه با اتحاد و همبستگی به میدان آیند تا ضمن دفاع از خواستهای برحق خود و برای دست یابی به یک زندگی بدور از بردگی و استثمار، خواستار آزادی فوری همه کارگران زندانی، معلمان در بند و زندانیان سیاسی شوند.
در آخر خوبست متذکرشویم که شنیده ایم افرادی معدود تحت عنوان فعال کارگری و معلم با تنگ نظری و خرده حسابهای شخصی، طی بیانیه ای تلاش کرده اند، حرکت ارزشمند دوستان همبندمان جعفر عظیم زاده و اسماعیل عبدی را که به راستی صدای اعتراض همه ما کارگران زندانی و زندانیان دربند را نمایندگی کرده اند، تحت عنوان اینکه اینها فرد هستند، و غیره، تخطئه کنند. اگر چه نتوانستند، در برابر حقانیت خواسته آنان سکوت کنند. این افراد چشمشان را بر این واقعیت بسته اند، که در شرایطی که خبری از حق تشکل و حق بیان آزاد عقیده نیست، و هر حرکت و اعتراضی در این راستا همانطور که دوستان ما جعفر عظیم زاده و اسماعیل عبدی اعلام کرده اند، با مهر اخلال در امنیت ملی کشور، با پیگرد و زندان روبرو میشود، حتی اگر یک نفر هم صدایش را بلند کند و در برابر این وضعیت قد علم کند، باید با حمایت وسیع و گرم ما کارگران، ما معلمان و ما مردم روبرو شود. این افراد میتوانستند سکوت کنند، اما این کار آنها چیزی جز تفرقه افکنی و به ضرر ما کارگران و ما زندانیان دربند نیست. اگر چه این نوع بحث ها ذره ای از حقانیت موضوع کم نکرده و کم هم نخواهد کرد.

برقرار باد اتحاد کارگران، معلمان و تمامی زحمتکشان ایران
گرامی باد اول مه روز همبستگی کارگران و معلمان

امضاها
زندانیان با اتهامات سیاسی:
١- مهدی عظیمی
٢- محمد جراحی از زندان تبریز
٣- بهنام ابراهیم زاده
٤- زانیار مرادی
٥- رمضان احمد کمال
٦- وحید موسوی
٧- محمد ابراهیمی
٨- احمد کریمی
٩- ناصر حمیدی شهرابی
١٠ – ابراهیم پیروزی
١١- حمید نوروزی
١٢- مسعود عرب چوبدار
١٣ – رضا کاهی
١٤- حسن کاکاوند
١٥- ایرج حاتمی
١٦ – علیرضا فراهانی

زندانیان با اتهامات غیر سیاسی:
اسماعیل سفری
جواد انبار
سامان محمدی
شکرالله الله یاری
مجید عابدینی
حسین کریمی
خداداد حسنی
رضا قاسمی
محمد طاهری
سعید احمدی
مجید آسف خانی
علیرضا ناصر
اسد محمدی
آرش وصلی
شهاب افشار زاده
دانیال حسن یاری
سعید عباسپور
حسن حسین پور
رحیم نظری
ناصر بابایی
داود جهانگیری
فاضل دین پرور
احمد پوررنگ
احمد نیک نژاد
میر محمد موسوی
از زندان رجایی شهر.

=============

احضار فعالین کارگری در آستانه اول ماه مه (روز جهانی کارگر)در سنندج!

به گزارش رسیده نیروهای امنیتی در سنندج، در آستانه برگزاری مراسم های روز جهانی کارگر فشار بر فعالین کارگری را تشدید کرده اند.

بر پایه همین گزارش روز چهارشنبه 1/2/1395 تعدادی از فعالبن کارگری از جمله خالد حسینی و غالب حسینی و مجید حمیدی به اداره اطلاعات نیروی انتظامی احضار و از نامبردگان خواسته شده  که در مراسمهای روز جهانی کارگر شرکت نکنند. در حالی نیروهای امنیتی این فشارها را بر فعالین وارد کرده اند که هنوز 12 روز تا روز جهانی کارگر باقی مانده است.

کمیته هماهنگی برای کمک به ابجاد تشکل های کارگری احضار، تهدید فعالین کارگری و ممانعت از برگزاری مراسم های روز جهانی کارگر را محکوم  نموده و خواهان برگزاری آزادانه مراسم روز جهانی کارگران توسط کارگران و به رسمیت شناختن این روز جهانی می باشد.

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری

2 اردیبهشت 1395

================

بیانیه شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر- ایران سال 1395

سال تلاش برای ایجاد تشکل های مستقل کارگری در محیط های کار

روز جهانی کارگر-اول ماه مه 2016، برابر با دوازده اردیبهشت 1395- روز تاکید بر همبستگی جهانی کارگران فرا میرسد.طبقه کارگر در ایران و جهان کماکان و به شکل های مختلف در حال نبرد با سرمایه داری است؛ تجربه ی تاریخی مبارزات طبقه کارگر نشان میدهد که کارگران نه تنها در یک روز خاص بلکه همیشه، در هر رده و دسته و محل کاری که هستند تنها و تنها در اتحاد و همبستگی و سازمانیابی مستقل از دولت های سرمایه داری و مستقل از کارفرمایان  قادر خواهند بود بر جناح ها و گروه های مختلف سرمایه داری پیروز شده و به مطالبات و خواست های طبقاتی خود دست یابند.

کارگران ایران اعم از کارگران کارخانه ها، کارگران عرصه ی آموزش(همچون معلمان)، کارگران معادن، کشاورزی، ساختمانی و عمرانی، کارگران خدماتی، کارگران عرصه های بهداشت و درمان (مانند پرستاران و بهیاران)، کارگران حمل و نقل، نانوایی ها، کوره پز خانه ها، زنان خانه دار، کارگران عرصه های فروش و توزیع، کارگران در سطوح مختلف همچون فنی و ماهر، کارگرانی که در امور هنری و یا فنی که با فروش نیروی کارشان امرار معاش میکنند، بازنشستگان، کارگران فصلی و پروژه ای و نیز کارگران بیکار، همه و همه جزوی از طبقه ی کارگرند ؛ آنها برای کسب مطالبات خود، چاره ای جز مبارزه ی متحد و سازمان یافته در مقابل سرمایه داری(چه خصوصی و چه دولتی) و نیز چاره ای جز استقلال از تمام جناح های مختلف سرمایه داری اعم از اصولگرا و اصلاح طلب نداشته و ندارند.

فقر و فلاکت، گرانی، تورم، قدرت خرید بسیار پایین مردم، حقوق های چندین برابر زیر خط فقر، سرکوب فعالین ، سرکوب بیان و اندیشه و نبود آزادی های اجتماعی وسیاسی هر روز بیش از پیش چهره ی واقعی نظام استثمار و سرکوب سرمایه داری را به طبقه کارگر نشان میدهد؛ در سالی که گذشت، مبارزات کارگران در ایران روز به روز روندی رو به افزایش داشته است؛ اعتراضات معلمان و پرستاران، اعتراضات کارگران خودروسازی ها و نیز پالایشگاه ها، کارگران معدن و کارگران در بخش های مختلف خدماتی و در کارخانجات به امری هر چه بیشتر عمومی بدل میشود. با گسترش شکاف طبقاتی در جامعه ی ایران و پیاده سازی هر چه بیشتر سیاست های نئولیبرالی و ضد کارگری( منجمله خصوصی سازی و تعدیل نیرو و شرکت های واسط و پیمانکاری)، اعتراضات بیشتری انجام میشود؛ اعتصابات مختلف کارگران برای افزایش دستمزد، علیه بیکاری و عدم امنیت شغلی، علیه خصوصی سازی، برای کسب حقوق معوقه، علیه شرکت های واسط و پیمانکاری، علیه عدم ایمنی در محیط های کار و اعتراضات دیگر، روز به روز در حال گسترش است.همچنین در اروپا( و منجمله اخیرا در فرانسه)،در آمریکا و سایر نقاط جهان اعتراضات کارگری علیه سیاست های سرمایه داری رو به رشد گذاشته است و سازمانیابی هر چه مستقل تر از سرمایه داری و کارفرماها در سراسر جهان به نیازی ضروری بدل میشود.

اجرای سیاست های اقتصادی-سیاسی دولت روحانی( مانند دولت های قبل، بر اساس همان منافع و سیاست های کلی نظام، ولی هر روز با شدتی بیشتر از پیش ) و نیز تحریم های خانمان برانداز در راستای منافع سرمایه داری ایران و جهان و بر علیه طبقه کارگر و در هر دو حالت، علیه هستی و معیشت ماست؛ رفع تحریم از طریق ِ ساخت و پاخت دولت سرمایه داری ایران با سرمایه داری جهانی، به سیاست های اقتصادی-نظامی-سیاسی دیگری ختم میشود که باز هم منافع ما کارگران را نشانه رفته است. همچنین سرمایه گذاری های خارجی در بخش های نفت و گاز وپتروشیمی و خودروسازی و انواع و اقسام بخش های تولید و خدمات بیش از هر چیز نیروی کار ارزان در ایران را نشانه رفته است. در همین راستاست که سرمایه داری جهانی برای باز کردن هر چه بیشتر راه خود برای استثمار کارگران و منابع ایران، تلاش میکند تا تشکل های حکومتی و غیر مستقل را در نهاد های مرجع و جهانی به اصطلاح کارگری به رسمیت بشناسد. کارگران باید با هشیاری و سازمانیابی مستقل و طبقاتی خود به مقابله با خصوصی سازی،غارت منابع مالی عمومی و مقابله با روشهای نئولیبرالیسم،صندوق بین المللی پول و بانک جهانی بر خیزند؛ مبارزات متحد ِ ما میتواند باعث شود تا سرمایه های عمومی ما کارگران و مزدبگیران به جای سر ریز شدن به جیب طبقه سرمایه دار، بیشتر و بیشتر در راستای منافع و رفاه عمومی ما کارگران هزینه گردد.

ما کارگران به خوبی میدانیم جنگ ها، آشوب ها و کشتارهای مختلفی که در منطقه و جهان و منجمله در سوریه و عراق و افغانستان در حال وقوع است و با تامین مالی-تسلیحاتی قدرت های سرمایه داری جهانی و منطقه ای و با سو استفاده از ابزارهایی چون تفاوت های قومی، ملی، مذهبی و غیره و با هزینه هایی از جیب ما کارگران صورت میگیرد، اقداماتی برای سودآوری سرمایه داری در منطقه و جهان است و برای ما کارگران تنها خانه خرابی و فلاکت و فقر و مرگ به همراه میآورد ؛ بدیهی است که ما کارگران و هم سرنوشتان، باید با چشم پوشی از تفاوت های قومی، ملی و مذهبی و با تاکید بر اتحاد کارگری و طبقاتی در سطح منطقه و جهان بر علیه تمامی نیروهای اجیر سرمایه داری متحد شده و اجازه ندهیم بیش از این زندگی و هستی ما دستخوش فلاکت های ایجاد شده توسط سرمایه داری گردد.

شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر ایران، مطابق سنت هر ساله و در آستانه ی روز جهانی کارگر،12 اردیبهشت سال 95 – اول ماه مه 2016 –  این روز باشکوه را شادباش میگوید و از تمامی کارگران و گروه های کارگری برای برگزاری هر چه باشکوه تر مراسم های مستقل روز جهانی کارگر دعوت بعمل میآورد. ما ضمن اعلام حمایت از بیانیه های تشکل ها و گروه های مستقل کارگری، مهم ترین مطالبات جاری طبقه کارگر ایران را در موارد شش گانه زیر اعلام میداریم. این شورا از تمامی جریانات و افراد مدافع مبارزات طبقاتی کارگران و نیز از کارگران و فعالان کارگری میخواهد که در نشر و تبلیغ بیانیه این شورا و نیز بیانیه های دیگر گروه های مستقل و غیر حکومتی کارگری تلاش کنند:

1-      هر مقدار دستمزد دریافتی زیر مبلغ سه و نیم میلیون تومان در ماه، تحمیل دستمزد زیر خط فقر و تحمیل مرگ و فلاکت بیش از پیش بر ما کارگران است؛ ما ضمن حمایت از بیانیه های تشکل های و گروه های کارگری مستقل در مورد دستمزد اعلام میکنیم که تحقق دستمزد حداقل و مناسب بر اساس سبد معیشت و یک زندگی شرافتمندانه و مطابق با استانداردهای روز، از طریق سه جانبه گرایی و توسط شورای عالی کار به دست نمی آید و  تنها با اتحاد و اعتراض سازمان یافته ی کارگری محقق خواهد شد؛ ما در این راه و همچنین علیه حداقل دستمزد فلاکت بار 812 هزار تومان در ماه، دست از اعتراض و تلاش برنخواهیم داشت.

2-      ما کارگران در بخش های مختلف ضمن اعلام حمایت از اقدامات کارگران در دیگر بخش ها مانند اعتراضات معلمان و پرستاران،اعتراضات کارگران معدن،پتروشیمی و خودروسازی ها، اعتراضات علیه حقوق های معوقه و دستمزد های زیر خط فقر، علیه اخراج، علیه سرکوب فعالین و نمایندگان کارگری، علیه شرکت های واسط و پیمانکاری و اعتراض علیه نابرابری جنسیتی در محیط های کار و اجتماع، اعلام میداریم که تنها راه کسب مطالباتمان ایجاد تشکل های مستقل کارگری( و عالی ترین شکل آن یعنی شوراهای مستقل کارگری) در محیط های کارمان  است؛ تشکل های مستقلی که از خانه کارگر و شوراهای اسلامی کار و انجمن های صنفی و به طور کلی از سرمایه داری ( و از کارفرما ها و دولت ) مستقل باشند.

3-      ما ضمن اعلام اینکه بار اصلی تحریم های اقتصادی بر دوش ما کارگران بوده و سود آن به جیب سرمایه داران داخلی و خارجی رفته است، تلاش خواهیم کرد در فضای پس از توافق نیز علیه تمامی سیاست های اقتصادی-سیاسی سرمایه داری ایران و شرکای جهانی اش بایستیم تا پس از تحریم نیز بازیچه ی قدرت و سود طلبی سرمایه داری جهانی و داخلی نباشیم. ما کارگران ایران نقشه هایی که سرمایه گذاران خارجی برای استثمار ارزان نیروی کار و منابع ما کشیده اند و نیز تلاش برای به رسمیت شناختن تشکل های وابسته ی حکومتی و ظاهرا کارگری توسط نهادهای جهانی کارگری را محکوم کرده و علیه آن مبارزه خواهیم کرد.

4-      کارگران و فعالان کارگری که در راه ایجاد و یا تثبیت تشکل های مستقل در جنبش کارگری ایران و در راستای دفاع از حقوق طبقاتی کارگران مورد سرکوب حاکمیت سرمایه داری ایران قرار گرفته اند و نیز خانواده های این عزیزان باید پیش از پیش مورد حمایت های مادی و معنوی هر چه عمومی تر اقشار مختلف در طبقه کارگر قرار گیرند. ما ضمن اعلام حمایت از این عزیزان خواستار پایان دادن به تعقیب  قضایی و آزار و سرکوب و احضار کارگران و فعالین کارگری هستیم و در راه رفع این فشار و سرکوب ها تمامی تلاش خود را خواهیم کرد.

5-      ما کارگران ایران ضمن اعلام حمایت از کارگران مهاجر در ایران منجمله کارگران افغانستانی، از مبارزات کارگران در دیگر نقاط جهان حمایت کرده و همچنین خود را متعهد به پشتیبانی از جنبش های اجتماعی دیگر منجمله جنبش های مدافع حقوق زنان، کودکان (و به ویژه کودکان کار و خیابان)، جنبش دانشجویی، جنبش های مدافع محیط زیست و سایر جنبش های مترقی زیر مجموعه مبارزه ی طبقاتی میدانیم.

6-      ما کارگران اعلام میداریم که برای کسب آزادی های اجتماعی، برای لغو مجازات اعدام، برای کسب آزادی بیان و عقیده و آزادی پوشش، برای کسب حق تشکل، تحزب، اعتصاب، اعتراض و حق تجمع و نیز حق برگزاری مراسم های روز جهانی زن، روز جهانی کارگر و امثالهم که حق اساسی ما کارگران است تلاش خواهیم کرد و هر گونه برخورد و ممانعت در برگزاری مراسم های روز جهانی کارگر را محکوم مینماییم.

زنده باد اول ماه مه و همبستگی جهانی طبقه کارگر

پیش به سوی ایجاد تشکل های مستقل کارگری در محیط های کار و زیست

شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر ایران؛ 12 اردیبهشت 1395، اول ماه مه 2016

1may.iran@gmail.com

===================
روز اول ماه مه، روز همبستگی جهانی کارگران را هر چه بهتر برگزار کنیم! / کمیته ایرانی برای برگزاری اول ماه مه ٢٠١٦ در پاریس
روز اول ماه مه، روز همبستگی جهانی کارگران را هر چه بهتر برگزار کنیم!
امسال، بزرگداشت روز اول ماه مه در شرایطی برگزار می شود که بحران جهانگیر سرمایه داری، همه نیروهای جوان را به خیابان ها و میدان ها کشانده است. شرایط کارگران ایران از سایر نقاط جدانیست. كارگران در همه جاى دنيا توسط صاحبان سرمايه و قدرت استثمار ميشوند و حقوقشان مورد تجاوز قرار ميگيرد و از اين نظر سرنوشت واحدى دارند.

امسال نیز، برای اعلام همبستگی مبارزاتی با کارگران جهان و به ویژه کارگران و زحمتکشان ایران که در زیر ستم سرمایه به ستوه آمده اند، و نیز برای پشتیبانی از مبارزات زحمتکشان ایران علیه جمهوری اسلامی، کمیته موقتی از نیروها و فعالان سیاسی پاریس ایجاد شده، که وظیفه اش هر چه بهتر و گسترده تر برگزار کردن این روز نمادین برای کارگران جهان است.

ما، از همه آزادی خواهان ایرانی دعوت می کنیم که برای پژواک هر چه بیشتر فریاد حق طلبانه زحمتکشان و برای همبستگی با کارگران ایران و رساندن صدای آنان به گوش زحمتکشان فرانسه به صفوف کارزار اول ماه مه بپیوندند.

در اطلاعیه های بعدی ، نشانی محل گردهمآئی در روز اول ماه مه به اطلاع همه خواهد رسید.

زنده باد اول ماه مه!

زنده باد آزادی!

زنده باد سوسیالیسم!

سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی ایران!

کمیته  ایرانی برای برگزاری اول ماه مه 2016 در پاریس

=========================

بهنام ابراهیم زاده. بند ١٠ رجایی شهر، سویت زندانیان سیاسی
اول مه، روز جهانی کارگر را گرامی  .

من بهنام ابراهیم زاده، از فعالین کارگری در زندانم. ما کارگران، ما انسانهای معترض را زندان میکنند تا اعتراض نباشد. تا فریاد و کیفرخواستی نباشد. اما ما اجازه نمیدهیم که این صداها خاموش شود و اجازه نخواهیم داد. ما به کل این بساط استثمار و بربریت اعتراض داریم و اول مه ، روز جهانی کارگر ، روز اعتراض به همه مصائبی که سرمایه داری در گسترده جهان برای بشریت بوجود آورده است ، را گرامی میداریم.

امسال در شرایطی اول مه را گرامی میداریم که فقر و گرسنگی بیش از هر وقت زندگی کارگران و کل مردم را تباه کرده است. حداقل دستمزد ٨١٢ هزار تومان ، تحمیل فقر بیشتر بر ما کارگران و ما مردم است. اول مه امسال با اعتراض به زندگی زیر خط فقر، با اعتراض به ٨١٢ هزار تومان حداقل دستمزد، بر یک زندگی انسانی و شایسته تاکید کنیم.

من همصدا با همکارانم جعفر عظیم زاده و اسماعیل عبدی که به این وضعیت اعلام اعتراض کرده اند، همصدا با ١٣ تشکل کارگری که خواستار حداقل دستمزد سه میلیون و پانصد هزار تومان شده اند، باز هم میگویم معیشت، منزلت حق مسلم ماست.

من از خواستهای جعفر عظیم زاده و اسماعیل عبدی از جمله لغو احکم زندان برای کارگران و زندانیان سیاسی که بخاطر مبارزه برای اولیه ترین حق و حقوشان در زندانند و با اتهام واهی «اجتماع و تبانی به  قصد اقدام علیه امنیت ملی کشور» محاکمه و احکام سنگین گرفته اند، اعلام همبستگی میکنم. خود من یک نمونه از چنین احکام ناعادلانه هستم که ٦ سال در زندانم و در حکم جدیدی هم به هفت سال و ده ماه دیگر حبس محکوم شده ام.

من در عین حال نگرانی این عزیزان هستم. بعضا ما زندانیان در شرایطی اضطراری قرار میگیریم که ناگزیر میشویم با شیوه ای چون اعتصاب غذا حرف و اعتراضمان را بیان کنیم، تا صدای اعتراضمان شنیده شود. اما همیشه حمایت مردم و جامعه یار و یاور ما بوده است. و امروز همکاران من جعفر و اسماعیل چنین رسالتی را بر دوش گرفته اند. من ضمن اعلام حمایت قاطع از بیانیه مشترک جعفر عظیم زاده و اسماعیل عبدی انتظار وسیعترین حمایتها را از این عزیزان دارم و بر این باورم که این یکی از اقدامات مهم  امسال ما در گرامیداشت اول مه روز همبستگی جهانی کارگران است.

باز هم میگویم روز جهانی کارگر را گرامی میدارم. زنده باد اول مه روز همبستگی جهانی کارگران

٢٠ فروردین ٩٥

بهنام ابراهیم زاده. بند ١٠ رجایی شهر، سویت زندانیان سیاسی

به استقبال اول ماه مه ، روزجهانی کارگر ، روز اتحاد، همبستگی و پیکار جهانی اردوی کار علیه سرمایه و دشمنان ازادی و سوسیالیسم می رویم و آنرا گرامی می داریم . 

در این رابطه پیام پنج گروه مستقل کارگری از ایران با نام های : 1- کارگران پروژه های پارس جنوبی 2- جمعی از کارگران پتروشیمی های منطقۀ ماهشهر و بندر امام 3- فعالان کارگری جنوب 4- جمعی از کارگران محور تهران – کرج 5- فعالان کارگری شوش و اندیمشک ؛ برای متحد شدن به کارگران ایران
در آستانۀ اول ماه مه روز جهانی کارگر

رفقای کارگر:
نظر به اینکه تصویب حداقل مزد سال ۱٣٩٥ به میزان ۸۱٢ هزار و ١٦٦ تومان با توافق نمایندگان کارفرمایان و دولت سرمایه داری اسلامی بر ما کارگران تحمیل شده است، که باید با کمتر از یک سوم خط فقر و یا کمتر از یک چهارم هزینۀ متوسط زندگی یک خانوار ۴ نفره شهری زندگی کنیم،
این مبلغ توسط شورای عالی کار، مرکب از نمایندگان دولت، کارفرمایان و گماشتگان دولت (نمایندگان شورای اسلامی کار، خانۀ کارگر و غیره) که نام نمایندۀ کارگر بر خود نهاده اند و به حکم قانون سرمایه و پشتوانۀ مادۀ ۴۱ قانون کار جمهوری اسلامی تصویب شده است.
نظر به اینکه فقر و گرانی و بیکاری، کارگران و زحمتکشان و خانواده هایشان را به فروپاشی کشانده و بخش عظیمی از جامعه را به سمت اعتیاد، افسردگی و بی اعتنایی به مسایل سیاسی و اجتماعی سوق داده است،
نظر به اینکه ما کارگران با انبوهی از مشکلات و مطالبات، از حق اعتراض و اعتصاب به وضع موجود، از داشتن سندیکای طبقاتی و حزب سیاسی خود محرومیم و در مبارزه برای به دست آوردن خواست های خود از کار اخراج و با زندان و شلاق روبرو می شویم،
ضروری است که به اتحاد طبقاتی خود بیاندیشیم و مبارزۀ گسترده و سراسری به ضد ستم سرمایه داری را سازماندهی کنیم، زیرا: «این درد مشترک هرگز جدا جدا درمان نمی شود.»
طبقۀ کارگر در مبارزۀ خود می تواند زنجیرهایی را که نظام سرمایه داری بر دست و پایش بسته است، پاره کند و دنیای نوینی فارغ از ستم و استثمار برای همۀ انسان ها بسازد.
رفقای کارگر، با افتخار به یاد آورید مبارزات پیروزمندانۀ خود را در شرکت نفت که چگونه مبارزه برای خواست های فوری اقتصادی را تا مبارزه ای سیاسی و انقلابی و تشکیل شورای سراسری کارگران در مناطق نفت خیز جنوب، آبادان، اهواز، آغاجاری، مسجد سلیمان، ماهشهر، گچساران و تهران ارتقا بخشیدید.
رفقای کارگر، با افتخار به یاد آورید مبارزات انقلابی موفق خود در صنایع فولاد، ملی حفاری و شرکت گاز و پتروشیمی های وابسته به آن در ماهشهر و عسلویه و سازماندهی اعتصاب و ایجاد تشکل های مستقل کارگری در این مراکز کارگری را.
رفقای کارگر، به یاد آورید مبارزات انقلابی و پیروزمندانه خود در ذوب آهن، ایران خودرو، پارس خودرو و سایپا، کفش ملی، سازمان آب و برق، ماشین سازی اراک، تبریز، صنایع مس و معادن بافق و کرمان و … را.
رفقای کارگر، به یاد آورید مبارزات موفق خود برای تشکیل سندیکای طبقاتی در نیشکر هفت تپه و شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه را.
این افتخارات را به سادگی کسب نکرده ایم. اینها تجاربی اند که تاریخ مبارزۀ طبقۀ کارگر ایران را غنا بخشیده است.
اکنون در آستانۀ اول ماه مه قرار داریم. روز کارگر روز نمایش قدرت و اتحاد طبقۀ کارگر و از جمله مبارزه برای تثبیت اجتماعی حداقل مزد بر اساس هزینۀ متوسط یک خانوار ۴ نفرۀ شهری است (که در سال ۱٣٩٥معادل سه و نیم میلیون تومان در ماه است).
روز اول ماه مه را با تبادل نظر و تشریک مساعی خود به آغاز مبارزۀ مصممانه برای ایجاد تشکل توده ای مستقل طبقاتی خود، مبارزۀ مصممانه برای آزادی کارگران و فعالان کارگری، معلمان زندانی و همۀ زندانیان سیاسی از زندان های رژیم اسلامی، مبارزۀ مصممانه با اخراج و بیکارسازی کارگران، مبارزۀ مصممانه برای حق بیمه بیکاری، مبارزۀ مصممانه برای آزادی اعتصاب و اعتراض و مزد برابر برای زنان و مردان کارگر، مبارزۀ مصممانه برای برابری حقوق اجتماعی زن و مرد در جامعه، و حمایت از کارگران مهاجر و … تبدیل کنیم. این خواست ها بدون عمل مشترک همۀ کارگران و حمایت دیگر زحمتکشان، به پیروزی نخواهد رسید.
اتحاد طبقاتی ما نیروی عظیمی خواهد بود که هیچ قدرت دولتی قادر به درهم شکستن آن نیست. تضمین برآورده شدن خواست های اقتصادی فوری و مبرم ما و نیز تلاش برای تغییر بنیادی جامعه در جهت محو استثمار و ستم طبقاتی ایجاب می کند که وارد مبارزه سیاسی در جامعه شویم و برای به ثمر رسیدن اهداف طبقه کارگر، بر استقلال سیاسی و تشکیلاتی و نظری این طبقه پافشاری کنیم.
کارگران پروژه های پارس جنوبی
جمعی از کارگران پتروشیمی های منطقۀ ماهشهر و بندر امام
فعالان کارگری جنوب
جمعی از کارگران محور تهران – کرج
فعالان کارگری شوش و اندیمشک
٢٣ فروردین ١٣٩٥
kargaran.parsjonobi@gmail.com

_kargari-hambastagi

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s