ششم ژوئن 2016 در اعتراض به حضور نمایندگان ضد کارگری رژیم اسلامی در اجلاس سالیانه سازمان جهانی کار(ILO) ژنو(سوئیس)

وبلاگ کارگری راه کارگر:به روال هرسال  در اول ماه ژوئن به اعتبار اجلاس سالیانه سازمان جهانی کار ، و حضور نمانیدگان قلابی رژیم اسلامی به نام نمایندگان کارگران و کارفرمایان در این اجلاس ، فراخوان های اپوزیسیون ترقیخواه را ما شاهد یم که همگان را به پای اعتراض در برابر ساختمان سازمان جهانی کار در شهر ژنو کشور سوئیس فرا می خواند / 

6 juni3

تجمعات و فراخوان های زیر نشان از این کنش و واکنش ما و رژیم در برابر سازمان جهانی کار و دفاع بی قید و شرط ما از مبارزات کارگران ایران و خواسته های آنان است : در زیر نمونه های چندی از این فراخوان ها و مواضع نیروهای درون و برون کشوررا با خود خواهیم داشت 

گزارش امیر جواهری از رادیو راه کارگر
پیرامون گردهم آئی اعتراضی به حضور نمایندگان ضد کارگری جمهوری اسلامی
دوشنبه ششم ژوئن ۲۰۱۶ از شهر ژنو ( سوئیس ) در برابر سازمان جهانی کار
در گفتگو با رفقا : سیامک موئد زاده ، علی اکبر و نادر و علی رسولی از فعالان نهاد های همبستگی با جنبش کارگری در ایران – خارج از کشور
http://www.artin.rivido.de/rd/2016/06/aj06jun.mp3

han-1
ژنو2016

================

در میدان ناسیون شهر ژنو و در برابر محل اجلاس سازمان جهانی کار چه گذشت؟ گفتگوی گزارشگران با حمید نوشادی

طبیعی است که رژیم جمهوری اسلامی با ارائه گزارشات کذب و آمار و ارقام دروغین تقلا می کند، خود را متعهد به اجرا و رعایت مقاوله نامه ها نشان دهد و در رابطه با اجرای حقوق شاغلین وانمود کند که کارنامه مثبتی دارد. از آن جا که در جمهوری اسلامی ایران هر گونه تشکل مستقلی ممنوع است و امکان فعالیت قانونی اتحادیه های مستقل وجود ندارد، اعتراضات و شکایت های فعالین کارگری نمی تواند مستقیما در اختیار» کمیسیون کارشناسان حقوقی» قرار گیرد. از سوی دیگر، چه کسانی باید در اجلاس از منافع کارگران ایران دفاع کنند، گزافه گویی های رژیم را افشاء و با مطرح نمودن موارد نقض مقاوله نامه ها از سوی دولت، شرایط بازخواست از آن را فراهم کنند؟ طبعا نمایندگان راستین کارگران ایران

*****

گفتگوی گزارشگران با حمید نوشادی از فعالین کارگری شرکت کننده در آکسیون اعتراضی به حضور نمایندگان جمهوری اسلامی در اجلاس سازمان جهانی کار در ژنو

حمید نوشادی از فعالین کانون همبستگی با جنبش کارگری ایران هانوفر است

گزارشگران:

حمید گرامی سلام و ممنون از اینکه دعوت گزارشگران را قبول کردید.

حمید نوشادی:

سلام به دست اندرکاران و خوانندگان گرامی گزارشگران؛ از شما سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار من قرار دادید.

گزارشگران:

شما از شرکت کنندگان در این آکسیون اعتراضی بودید.تا جائیکه مطلع هستیم کنفرانس سازمان جهانی کار هر ساله

برگزار می شود و نیروهای فعال در حمایت از کارگران ایران نیز هر ساله در این مکان گردهم می آیند و به حضور نمایندگان جمهوری اسلامی در این اجلاس اعتراض می کنند. چرا این تجمع اعتراضی را ضروری و پر اهمیت میدانید؟

حمید نوشادی:

برای پاسخ به این سوال توضیح کوتاهی در باره سازمان بین المللی کار لازم است. سازمان بین المللی کار یکی از موسسات تخصصی سازمان ملل متحد است که به امورمربوط به شاغلین و تنظیم مناسبات سه جانبه ی کارگران و دستمزد و حقوق بگیران، کارفرمایان و دولت ها می پردازد. کنفرانس بین المللی کارهرساله تقریبا در نیمه اول ماه ژوِئن در شهر ژنو کشور سوئیس برگزار می شود و یکی از بزرگ ترین و مهم ترین اجلاس بین المللی رسمی است. اجلاس فوق به منظور سامان دادن به مناسبات کار و سرمایه و سیاست (دولت) در چارچوب سیستم سرمایه داری جهانی است. در آن علاوه بر شرکت هیئت های کارگری و کارفرمایی کشورهای عضو سازمان مذکور، که اکنون شامل 187 کشور می شوند، وزرای کار اکثر کشورها نیز حضور می یابند. اهمیت سیاسی این اجلاس برای نظام سرمایه داری به حدی است که حتی برخی اوقات رؤسای جمهوری، سران کشورها و رؤسای دولت ها نیز در آن شرکت و سخنرانی می کنند. به نظر من یکی از مهم ترین وظایف این سازمان مشخص نمودن موارد نقض مقاوله نامه های سازمان بین المللی کار توسط دولت هاست. بنا به پاراگراف 22مقررات این سازمان دولت های عضوموظفند گزارشی در باره اجرای مقاوله نامه هایی که پذیرفته اند و توصیه های کارشناسان ارائه دهند. گزارشات دولت ها در اختیار » کمیسیون کارشناسان حقوقی» این سازمان قرار می گیرد. این کمیسیون از 20 عضو از کارشناسان حقوقی مستقل تشکیل شده است. اتحادیه های کارگران وسازمان های کارفرمایی حق دارند در باره ی گزارشات دولت ها اظهار نظر کنند و شکایت های خود را به کمیسیون کارشناسان ارائه دهند. گزارشات دولت ها و اظهار نظر و شکایات رسیده توسط کمیسیون 20 نفره باید مورد بررسی و تحقیق قرار گیرد. اشکالات گزارشات باید مشخص شود و موارد نقض مقاوله نامه ها توسط دولت ها تعیین شود. این موارد قبل از کنفرانس صورت می گیرند و نتیجه آن در اختیار اجلاس قرار داده می شود.

 اما در مورد سوال شما که چرا تجمع اعتراضی در مقابل مقر سازمان بین المللی کارضروری است.

  در زمان برگزاری کنفرانس بین المللی کار توجه افکار عمومی بدان جلب می شود. گزارشات بسیاری در باره آن نوشته می شود. از این رو بر پا نمودن حرکت اعتراضی حول نقض حقوق کارگران و همبستگی با کارگران ایران در چنین فضایی طبعا می تواند تاثیر بیشتری ار خود به جای بگذارد.

همان گونه که مطلعید کارگران ایران به ویژه فعالین کارگری شدیدا تحت قشارند. آنها پیوسته و به گونه حساب شده سرکوب می شوند. هدف عمده ما برای شرکت در آکسیون 6 ژوین  ژنو این بود که اولا:

صدای کارگران تحت فشار ایران را درکنار کنفرانسی که مدعی دفاع از حقوق کارگران است، انعکاس دهیم. شرایط و وضعیت مشقت بار آنها را بازگو کنیم.

ثانیا: اعتراض کارگران ایران را نسبت به عمل کرد این سازمان مدعی رعایت حقوق کارگران بیان کنیم. زیرا این سازمان با مماشات با رژیمی که آشکارا  مقاوله نامه ها و مصوبات خود سازمان بین المللی کار را نقض می کند،عملا در سلب حقوق کارگران نقش دارد. این سازمان ادعا می کند که توسط کمیسیون کارشناسان حقوقی خود موظف است، موارد نقض مقاوله نامه های «آی. ال. او» توسط دولت ها را مشخص و علیه دولت های ناقض حقوق کارگران اقدام کند؛ این سازمان مدعی است که مدافع تشکلات مستقل و آزاد کارگری است؛ مدعی است که مخالف سرسخت تبعیض در استخدام است؛ مدعی است مخالف کار کودکان و غیره و غیره است. برای هر یک از این موارد نیز مقاوله نامه و کنوانسیون دارد. اما در مقابل جمهوری اسلامی و سایر دول هم مانند آن که آشکارا  و طبق شواهد غیر قابل انکار همین مقاوله نامه ها را تقض می کنند، اقدام موثری نمی کند و با آنها مماشات می کند. اکنون مزدوران رانت خواری به نام نماینده کارگران ایران در صحنه کنفرانس خودنمایی می کنند. بارها و بارها چه فعالین کارگری درایران و چه فعالین کارگری در خارج از کشور، با ارایه دلایل روشن و غیر قابل انکار این موضوع را مطرح کرده اند، ولی گوش شنوایی درون این سازمان متخصصین پیدا نکرده اند.

ثالثا: در آکسیون شرکت کردیم تا همبستگی مستمر خودمان را با کارگران ایران بار دیگر نشان دهیم. با این کار خاطر نشان سازیم که یار و پشتیبان آنها هستیم و به اندازه توانمان در خدمت پیشبرد خواسته های آنها هستیم. ما مطمئن هستیم از طریق این همبستگی ها، فعالین کارگری در ایران در ادامه فعالیت هایشان مصمم تر خواهند شد، و با روحیه بالاتر و انرژی شاداب تری از حقوق خودشان دفاع خواهند نمود

رابعا: در آکسیون ژنو جریانات متعدد و متنوعی حضور داشتند. آکسیون نمونه ای از اتحاد در عمل نیروهای اپوزیسیون و مدافعان جنبش کارگری بود. اتحاد درعمل امکان نزدیکی و هم دلی میان گرایشات گوناگون را پدیدار می کند. به علاوه آنها با عمل مشترک و همکاری در عمل، با توان فزونتر و موثرتری قادرند صدای کارگران ایران را انعکاس دهند. مهم ترین مولفه ها و اهمیت تجمع 6 ژوئن ژنو برای من چنین بود.

ما آگاه بودیم و اساسا چنین برداشتی نداشتیم که با شرکت در آکسیون قادریم، تاثیر چشم گیری روی جهت گیری های کنفرانس بین المللی کار بگذاریم. انتظار نداشتیم که رؤسا و مدیران بلند پایه این سازمان به سخن و حضور ما توجه کنند و یا تاثیری روی جهت گیری های کنفرانس بگذاریم. نه ما چنین انتظاری داشتیم و نه اساسا این امر امکان پذیر بود. گاهی اوقات البته می توان هم از پائین و هم از بالا روی موضوعی تاثیر گذاشت. هم از طریق جنبش خیابانی و اعتراضی و هم  از طریق مذاکره با مسئولین رسمی می توان در جهت برآوردن خواسته ای پیشرفت داشت. اما زمانی که کنفرانس بین المللی کار برگزار می شود، دستور جلسات آن تعیین شده است و با تظاهرات و اعتراض نمی توان آن را تغییر داد. بنابراین انتظار ما تاثیر خارق العاده ای روی اجلاس نبود. هدف استفاده از فرصتی بود که برای مطرح نمودن شرایط کارگران و فشار طاقت فرسا به آنها با برگزاری کنفرانس به دست آمده بود.

گزارشگران:

شما مطرح کردید که یکی از مهم ترین وظایف اجلاس مشخص نمودن موارد نقض مقاوله نامه های سازمان بین المللی کار توسط دولت هاست. لطفا در این باره توضیح بیشتری دهید.

حمید نوشادی:

همان گونه که اشاره نمودم، «کمیسیون کارشناسان حقوقی» با بررسی گزارش دولت ها و شکایت های رسیده، موارد نقض مقاوله نامه ها توسط دولت ها را مشخص می کند. پس از ارزیابی ازهمه گزارش ها،  مجموع آنها را در کتابی منتشر می کند و در اختیار عموم قرار می دهد. سپس نهاد دیگری به نام «کمیسیون بررسی استانداردها» بر اساس گزارشات مدون در این کتاب، تعدادی از دولت های ناقض کنوانسیونها را انتخاب می کند و به موارد نقض مقاوله نامه ها از سوی آنها می پردازد.

«کمیسیون بررسی استانداردها» مانند دیگر ارگان های کنفرانس بین المللی کاراز نمایندگان دولت ها، کارگران و کارفرمایان تشکیل می شود. و هر ساله با پیشنهاد یکی از هیئت های سه گانه و توافق آنها از میان گزارش جامع «کمیسیون کارشناسان حقوقی» چند کشور را انتخاب و مورد رسیدگی ویژه قرار می دهد. در نهایت از میان کشورهای تعیین شده، برای تعداد انگشت شماری از آن ها به اصطلاح  یک «پاراگراف ویژه» به تصویب می رساند. قبلا عبارت » پاراگراف ویژه» «لیست سیاه» نامیده می شد. از دهه 90 این عبارت را تغییر دادند.

طبعا با تشکیل «کمیسیون بررسی استانداردها«، همه اتحادیه های کارگری کشورهای عضو می کوشند، مسئله پایمال نمودن حقوق خود  در کشور مربوطه مورد رسیدگی قرار گیرد. به همین دلیل تلاش می کنند، کشور خودشان در اولویت بررسی ویژه قرار گیرد. جای دادن نام کشوری برای بررسی ویژه نیروی زیادی می طلبد. زیرا باید نظرو توافق هئیت دولت ها و کارفرماها را نیزجلب کرد. به هر درجه که اتحادیه ای نسبت به حقوق کارگران کشورش متعهدتر باشد و فعال تر و با احساس مسئولیت بیشتری عمل کند، طبیعی است که شایسته تر دین خود را در این باره ادا خواهد کردآن چه که بعد از مذاکرات و مباحثات در این کمیسیون به توافق می رسد، پروتکل می گردد  و در اختیار اجلاس قرار می گیرد. اجلاس باید نظر نهایی را بدهد و آن را به تصویب برساند. به اصطلاح «پاراگراف ویژه ای» که تصویب می شود، به منزله وخامت وضعیت حقوق شاغلین آن کشور محسوب می شود. این پاراگراف تصویب شده، زمینه ی رسیدگی و دخالت سازمان بین المللی کاررا آماده می کند تا به دولت مربوطه برای رعایت مقاوله نامه نقض شده، فشار آورد.

طبیعی است که رژیم جمهوری اسلامی با ارائه گزارشات کذب و آمار و ارقام دروغین تقلا می کند، خود را متعهد به اجرا و رعایت مقاوله نامه ها نشان دهد و در رابطه با اجرای حقوق شاغلین وانمود کند که کارنامه مثبتی دارد. از آن جا که در جمهوری اسلامی ایران هر گونه تشکل مستقلی ممنوع است و امکان فعالیت قانونی اتحادیه های مستقل وجود ندارد، اعتراضات و شکایت های فعالین کارگری نمی تواند مستقیما در اختیار» کمیسیون کارشناسان حقوقی» قرار گیرد. از سوی دیگر، چه کسانی باید در اجلاس از منافع کارگران ایران دفاع کنند، گزافه گویی های رژیم را افشاء و با مطرح نمودن موارد نقض مقاوله نامه ها از سوی دولت، شرایط بازخواست از آن را فراهم کنند؟ طبعا نمایندگان راستین کارگران ایران! اما همان گونه که مطلع هستید، هیچ نماینده ی مستقلی از کارگران و نیروی کار ایران امکان حضور و دخالت  در اجلاس را ندارد.کارگران ایران فقط می توانند شکایات خود را به صورت غیر مستقیم از طریق کنفدراسیون های بین المللی مطرح کنند و آن را به ارگان های سازمان بین المللی کار برسانند. این کار اگر چه امکان پذیر است، ولی راهی  صعب العبور و پر از دست انداز است. در وهله اول باید مناسبات تنگاتنگ با مدیران و کادر رهبری دستگاه بوروکراتیک کنفدراسیون های بین المللی و لابی قدرتمند و پر نفوذی درمیان آن ها داشت

گزارشگران:

آیا تاکنون گزارش ویژه ای در مورد جمهوری اسلامی تصویب شده است؟

حمید نوشادی:

بله. مثلا در سال 1375 شکایتی از سوی «کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری آزاد» و » کنفدراسیون بین المللی کار» ( با نام کنفرانس بین المللی کار اشتباه نشود!) علیه رژیم جمهوری اسلامی تنظیم شد. این شکایت برای «کمیسیون کارشناسان حقوقی» ارسال شد. موضوع آن نقض مقاوله نامه 111 بود. این مقاوله نامه  در مورد تبعیض در اشتغال است .کمیسیون بررسی  استانداردها آن گزارش را مورد رسیدگی قرار داد. و اجلاس سازمان بین المللی کار یک پاراگراف ویژه در باره تبعیض جنسی و مذهبی علیه رژیم جمهوری اسلامی تصویب کرد و این رژیم را جزو ناقضین حقوق شاغلین قرار داد. و از رژیم خواست تا یک » هیئت تماس مستقیم» برای بازدید و بررسی به ایران را بپذیرد. رژیم از پذیرش این هیئت سرباز زد. و به جای آن پیشنهاد داد، در این رابطه برای اصلاح قوانین فوق، سازمان بین المللی کار به ایران  «کمک فنی«کند. تفاوت بین این دو اصطلاح این است که «کمک فنی» در مواقعی است که نقض حقوق کارگران به صورت حساب شده و ساختاری نیست. درحالی که » هئیت تماس مستقیم» معمولا موضوع را حساب شده و ساختاری ارزیابی می کند. در سال بعد(1376) نیزبه این دلیل که رژیم پاسخ مثبتی به درخواست فوق الذکر نداده بود، بار دیگر پاراگراف ویژه دیگری علیه رژیم تصویب شد. رژیم بعد از تصویب این دو پاراگراف، پشت پرده و با لابی گری سازش هایی را موجب شدو کمیسیون بررسی استانداردها در سال 1377  رسیدگی به موضوع را در دستور کار خود قرار نداد. لازم به ذکر است که رژیم هرگز به پذیرش «هیئت تماس مستقیم» تن نداد. به جای آن با دعوت از » هیئت فنی»  زمینه بهبود  رابطه با سازمان مورد نظر را ایجاد کرد. در سال های بعد ضمن امتناع از پذیرش «هیئت تماس مستقیم«، پذیرفت که هیئتی از سوی سازمان بین المللی کار برای بررسی قانون کار ایران و تغییر قوانین در جهت اجرای مقاوله نامه های 87 و 98 ( در مورد قراردادهای جمعی و آزادی تشکل) به ایران بروددر سال 1382، هیئت اعزامی به ایران گزارش خود را منتشر کرد و رژیم تظاهر نمود که حاضر است تفاهم نامه ای را در جهت اجرای دو مقاوله نامه مذکور امضاء کند. در سال 1383 بدون هیچ گونه تضمین و نظارتی توافقی میان رژیم  و سازمان فوق صورت گرفت.

گزارشگران:

شما برای اولین بار در این مرکز حضور داشتید؟

حمید نوشادی:

خیر، من چند بار است که در میدان ناسیون ژنو در آکسیون های مشابه حضور داشتم. در این جا مناسب است که یادی از رفیق زنده یاد یداله خسروشاهی فعال کارگری کنم که یکی از پیشتازان حضور در آکسیون های ژنو بود و خالصانه می کوشید خواسته ها و شرایط کارگران ایران را بیان کند. لازم است تاکید کنم: این بار نسبت به دفعاتی که من قبلا در آکسیون حضور داشتم، جمعیت حاضردر آکسیون پر شمارتر بود و مطالبی که توزیع می شد متنوع تر بود.

گزارشگران:

نیروهای متنوعی در این تجمع اعتراضی شرکت داشتند.شعار محوری شرکت کنندگان کدام بود. آیا هماهنگی قبلی در این مورد صورت گرفته بود؟

حمید نوشادی:

میان همه ی جریاناتی که در آکسیون شرکت کرده بودند، هماهنگی صورت نگرفته بود. همان گونه که اشاره نمودم،این آکسیون اتحادی بود در عمل. اما میان برخی از گرایشات هماهنگی هایی وجود داشت. کمیته برگزار کنندگان تظاهرات 6ژوئن که از سه جریان تشکیل شده بود، میان خود هماهنگی بسیار خوبی داشت. این رفقا زحمت کشیده بودند و امکان حضور نیروهای گوناگون را فراهم آورده بودند. کار آن ها جای قدر دانی دارد. در آکسیون اعضای نهادهای همبستگی از شهرهای مختلف به صورت هماهنگ حضور داشتند. نهاد همبستگی در هانوفر با رفقای متشکل در«کانون کنشگران سوسیالیست، دموکرات و آزادی خواه هانوفر» برنامه ریزی مشترک جهت تهیه مینی بوس برای سفر به ژنو، دعوت از اهالی هانوفر برای شرکت در آکسیون داشتند و همکاری های تنگاتنگی در میدان ناسیون داشتیم. هم چنین چند ماه قبل از برگزاری آکسیون نشست هایی پی در پی میان نمایندگان «نهادهای همبستگی با جنبش کارگری ایرانخارج کشور« و نمایندگان «اتحاد بین المللی در حمایت ار کارگران در ایران«صورت گرفت. در این نشست ها قرار بود، حول آکسیون ژنو همکاری وهماهنگی میان دو جریان صورت گیرد. حاصل آن نگارش یک اطلاعیه مشترک جهت دعوت از همه جهت شرکت در آکسیون بود. البته من به شخصه انتظار بسیار بیشتری از این نشست ها داشتم. در آکسیون اعضای اتحاد بین المللی نیز به گونه هماهنگ حضور داشتند. هم چنین مدتی قبل از زمان آکسیون، اطلاعیه مشترکی توسط «نهادهای همبستگی» و «اتحاد عمل تشکل های چپ در آمریکای شمالی» منتشر شد.

گزارشگران:

گردهمائی هایی از این نوع با توجه به پراکندگی ایرانیان در کشورهای مختلف بندرت و دشوار صورت می گیرد. بلحاظ فنی, تدارکاتی و امکاناتی چه دشواری هایی را شرکت کنندگان پیش رو داشتند و آیا مطابق انتظارات شما بود؟

حمید نوشادی:

همان گونه که به درستی ذکر نمودید، مشکلات فنی و لجستیکی و تدارکاتی پیش رو همگی شرکت کنندگان بود. من اطلاع دقیقی از همه شرکت کنندگان ندارم. در هانوفر با کوشش رفیقانه و همکاری تنگاتنگ با رفقای «کانون کنشگران سوسیالیست و …» تعداد سه مینی بوس برای مسافرت  تدارک دیده شد. باید مسافت بیش از900 کیلومتر تا ژنوطی می شد. تهیه بولتن ها، اطلاعیه ها و تراکت ها و پلاکارد ها و ترجمه مطلب آنها از هفته ها قبل ما را درگیر خود کرده بود. هم چنین وسایل استقرار در محل آکسیون باید تدارک دیده می شدند. طبعا فعالیت هایی که برای تدارک این وسایل انجام شد، کاری بود که توانستیم، نه آن چیزی که می خواستیمیکی از مهم ترین کمبود های ما که در آکسیون خود نمایی می کرد، پوشش خبری و انعکاس فعالیت هایی بود که در آکسیون صورت می گرفت.

گزارشگران:

از جمله گزارشات مبسوطی که تا کنون از این تجمع انعکاس یافتهگزارش آقای حسین نقی پور از رادیو تلویزیون برابریکه شمائی کلی از حضور نیروهای متنوع سیاسی و کارگری بدست می دهد. آیا بازتاب تبلیغاتی و افشاگرانه این تجمع را در خور می دانید؟

حمید نوشادی:

من شاهد زحمات ارزنده ی رفیق حسین بودم. ما احتیاج به چند رفیق حسین دیگر هم داشتیم که آکسیون را پوشش خبری دهند. یکی از نقاط ضعف آکسیون کمبود خبرنگاردر آن بود. متاسفانه هیچ گزارش گر غیر ایرانی برای تهیه گزارش از آکسیون دعوت نشده بود. این انتقاد شامل خود ما هم می شود. ما در این عرصه ابتکار عملی به خرج ندادیم. و از خود شایستگی نشان ندادیم.

یکی از نقاط قوت آکسیون اطلاعیه ها، بولتن ها، مطالب افشاگرانه و سایر اوراقی بود که به زبان های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی نگارش یافته بودند وهمه ی آنها توزیع شدند. نکته دیگر که به نظرم می رسد: غالب سخنرانی ها و شعارها در میدان ناسیون به زبان فارسی بود. این هم از جمله ضعف های آکسیون بود.

گزارشگران:

سایر شرکت کنندگان در این اجلاس آیا واکنشی از روی همبستگی با کارگران ایران نشان دادند؟ چه واکنش های مثبتی را شاهد بودید؟

حمید نوشادی:

خانم کاتارینا پرلیت از سندیکای سوئیس (اس. اس. پی) در آکسیون شرکت کرد و به دو زبان فرانسوی و آلمانی سخنرانی کرد و همبستگی خود را با خواسته های کارگران ایران بیان نمود. به جز او فعالین دیگری از این سندیکا در آکسیون حضور داشتند و همکاری می کردند. بولتن هایی که حاوی ترجمه نامه های سرگشاده فعالین کارگری در ایران، گزارش نقض حقوق کارگران ایران و اطلاعاتی که در باره تشکلات وابسته به رژیم و بودند، به دست شماری از شرکت کنندگان در اجلاس داده  شد. تعداد زیادی از آن ها بولتن را می گرفتند و تنی چند نیز عباراتی در تائید کار ما بیان می کردند. در پیاده روها کنار ساختمان کنفرانس رفقای اتحاد بین الملل و رفقای نهادها صدها اطلاعیه توزیع کردند. طبعا این ها بی تاثیر نیستند. اما اگربگویم کار خارق العاده ای صورت گرفته است، مسلم بدانید که غلو کرده ام.

گزارشگران:

آیا در سالهای آینده هم در این مرکز حضور پیدا خواهید کرد؟

حمید نوشادی:

انگیزه ی ما انعکاس صدای کارگران ایران است. به این منظور باید از هر امکانی از جمله حضور در میدان ناسیون ژنو بهره گرفت.

گزارشگران:

با سپاس از شما

حمید نوشادی:

من هم صمیمانه از شما سپاسگزارم.

گزارشگران

www.gozareshgar.com

15.06.2016

===================

نامه سندیکای کارگران شرکت اتوبوسرانی تهران و حومه به صدوپنجمین اجلاس سازمان جهانی کار

http://vahedsyndica.com/archive/2176

با سلامهای گرم،

سندیکا

همانطور که مطلع هستید سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه که بزرگترین شرکت اتوبوسرانی درون شهری ایران می باشد از سال ۸۳ فعالت های سندیکایی خود را در قالب آموزش سندیکایی به رانندگان و کارگران برای آگاهی دادن در مسایل حقوق کارگری  آغاز کرد.  از همان ابتدا فشارها و تهدید ها علیه اعضای سندیکا توسط کارفرما وشوراهای اسلامی کار و عوامل خانه کارگر و عوامل امنیتی شکل گرفت، بطوری که  در ۱۹ اردیبهشت ۸۴ ، به قصد از بین بردن سندیکای نوپای شرکت واحد، با هماهنگی عوامل خانه کارگر و شوراهای اسلامی کار، با چوب و چماق به محل سندیکای کارگران شرکت واحد در روز روشن  و در حضور پلیس و عوامل امنیتی حمله کردند.  انتخابات سندیکای کارگران شرکت واحد در تاریخ ۱۳خرداد ۸۴علیرغم تمام فشارها و تهدید ها بعد از حدود بیست و هفت سال برگزار شد. طی این مجمع عمومی اعضای هیات مدیره به عنوان نمایندگان کارگران شرکت واحد توسط هزاران عضو سندیکا انتخاب گردیدند و فعالیتهای سندیکایی در مورد مطالبات انباشته شده کارگران شرکت واحد  را دنبال گرفتند. اما عدم پاسخگویی مدیریت و عدم توجه به مطالبات انباشته شده کارگران و رانندگان شرکت واحد، سندیکا را واداشت تا جهت تحقق خواسته های کارگران دست به دو اعتصاب در ماههای بهمن و اسفند۸۴ بزند. در جریان این دو اعتصاب که در سی سال گذشته به نوع خود بی سابقه بود بیش از ۳۰۰ تن از رانندگان و کارگران شرکت واحد دستگیر شدند. دستگیرشدگان با همکاری و تایید شوراهای اسلامی کارشرکت واحد که زیر نظر خانه کارگر اداره و تغذیه میشوند از کارشان  اخراج گردیدند که با تلاش های سندیکای کارگران شرکت واحد اکثریت کارگران اخراجی درمدت شش ماه به کارشان بازگشتند، به جز ۴۹ تن از اعضای هیئت مدیره و فعالین سندیکا که سالها از کارشان اخراج بودند که آنها هم به استثنای یک تن همگی با ۴ و۵ و۶ سال دوری از محیط کار به کارشان بازگشتند. در همان سالهای ۸۵ و ۸۶ تعدادی از اعضای هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد به حبس های طولانی و حبس های تعلیقی از سوی دادگاه انقلاب به علت فعالیت های سندیکایی محکوم شدند. اما فعالیت های سندیکایی همچنان ادامه داشت و اعضای سندیکا علیرغم تمام فشارها و تهدیدها دست از تلاش برای همکاران خود برنداشتند و همچنان در طول این مدت از طرف عوامل مدیریت و عوامل امنیتی تحت فشار بودند.

در این گزارش باید به عرض برسانیم اقای رضا شهابی عضو هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد به دلیل فعالیت های سندیکایی و پیگیری حوق حقه رانندگان در سال ۸۹ در حین کار و جلو چشم مسافران اتوبوس ایشان را متوقف کردند و با ضرب و شتم به بازداشتگاه ۲۰۹ اوین منتقل کردند. بعد از ۱۹ ماه انفرادی و بلاتکلیفی در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب، رضا شهابی به شش سال حبس تعزیری و پنج سال محرومیت از فعالیت های سندیکایی و هفت میلیون تومان جریمه نقدی محکوم گردید. رضا شهابی به دلیل فشارهای جسمی و شکنجه از ناحیه گردن و کمر دچار اسیب شدید شد که از هر دو ناحیه تحت عمل جراحی قرار گرفت و در حال حاضر بعد از تحمل پنج سال زندان به تشخیص پزشک قانونی در مرخصی پزشکی به سر می برد. شایان ذکر است رضا شهابی در طول مدت حبس به دلیل بی توجهی به وضعیت پزشکی و درمانی خود و بی حس شدن سمت چپ بدن چهار بار دست به اعتصاب غذا زد که اخرین اعنصاب غذای وی ۵۲ روز به دلیل تبعید به زندان رجایی شهر طول کشید. رضا شهابی مجددا در اسفند ماه ۹۴ از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به اتهام “تبلیغ علیه نظام” به یک سال حبس محکوم شد و این رای در دادگاه تجدید نظر تایید گردید. ایشان در حال حاضر بدون هیچ گونه در آمدی در وضعیت بد معیشتی به سر می برد و پیگیری های جهت بازگشت بکار در وزارت کار تاکنون نتیجه ای نداشته است؛ اما وزارت کار ایران طی گزارشی به سازمان جهانی کار اعلام کرده است رضا شهابی از زندان آزاد شده است و به سر کار برگشته است در صورتی این ادعای وزارت کار به هیچ عنوان صحت ندارد.

در سال۹۴ دو روز مانده به روز جهانی کارگر دو تن از اعضای هیئت مدیره سندیکا بنام های ابراهیم مددی و داود رضوی دستگیر می شوند.  ابراهیم مددی، نایب رئیس سندیکای کارگران شر کت واحد، که در گذشته چند بار توسط عوامل اطلاعاتی برای فعالیت های سندیکایی دستگیر شده بود و در یک مورد توسط دادگاه انقلاب به ۳ و نیم سال حبس محکوم گردیده بود و تا آخر محکومیت خود را در زندان اوین سپری کرده بود، بار دیگر در یک بامداد ۹ اردیبهشت ماه ۹۴ توسط مامورین امنیتی در منزل شخص اش بازداشت می شود. او با قرار وثیقه صدمیلیون تومانی بعد از ۲۲ روز انفرادی از بند ۲۰۹ زندان اوین آزاد می شود و در ۲۸ فروردین ماه سال ۹۵ در دادگاه انقلاب شعبه ۲۶ برای فعالیت های سندیکایی بار دیگر محاکمه شده ولی حکم دادگاه تا این لحظه ابلاغ نشده است. داود رضوی، از اعضای دیگرهیئت مدیره سندیکا، یک بامداد ۹ اردیبهشت همزمان با دستگیری ابراهیم مددی، بازداشت می شود.  عوامل امنیتی به منزل نامبرده مراجعه می کنند و در همان شب در منزل شخص اش دستگیر می شود و به بند ۲۰۹ اوین منتقل می شود. داود رضوی بعد از ۲۲ روز با قرار وثیقه صد میلیون تومانی از زندان آزاد می شود و در ۲۳ دی ماه توسط دادگاه انقلاب در شعبه ۲۶ برای فعالیت های سندیکایی محاکمه می شود و از سوی دادگاه انقلاب به ۵ سال حبس تعزیری محکوم می گردد که با اعتراض وکیل نامبرده پرونده در شعبه ۵۴ دادگاه تجدید نظر در حال رسیدگی است . قاضی پرونده به صراحت محکومیت ۵ سال حبس داود رضوی را ادامه فعالیت های سندیکایی و پی گیری مطالبات کارگران شرکت واحد از طریق تجمع های مقابل شهرداری تهران و شرکت در مراسم اول ماه مه و شرکت در تجمع مقابل وزارت کار برای درخواست  دستمزد عادلانه برای کارگران اعلام کرده است.

در سالهای گذشته سندیکا با وجود به رسمیت شناخته نشدن توسط دولت و با جود کلیه سرکوبهای انجام شده و زندان و تهدید و اخراج، دستاوردهای مهمی برای اعضای خود و جنبش کارگری ایران بطور عمومی داشته است، که به موارد ذیل به اختصار اشاره می کنیم:  تلاش جهت تحقق مسکن رانندگان و کارگران؛ با توجه به اینکه بیش از ۵هزار تن از کارگران شرکت واحد فاقد مسکن می باشند و از هیچ تسهیلاتی برای مسکن استفاده نکرده اند سندیکا توسط اعضای خود پیگیری های متعدد و تجمع هایی را مبنی بر خواست مسکن  در مقابل شورای شهر تهران و شهرداری تهران انجا م داد که منجر به گرفتن مسکن، و تسهیلات مسکن بلاعوض، برای تعداد زیادی از رانندگان شد که کماکان تحت پیگیری می باشد. ما همچنین شاهد دو مرحله افزایش دستمزد بودیم که به دنبال تلاشهای انجام شده جهت اجرای طرح طبقه بندی مشاغل صورت گرفتند؛ افزایش حق مسکن؛ مزایای رفاهی  از جمله ورزشی، سیاحتی و تفریحی؛ گرفتن دو دست لباس کار برای کارگران؛ دریافت پاداش های مستمر نقدی و غیر نقدی به صورت بن کارت که در هر ماه در فیش حقوق ثبت می شود و پرداخت می شود؛ دریافت شیر و کیک برای صبحانه کارگران…. یکی از دستاوردهای مهم و ماندگار سندیکای کارگران شرکت واحث تهران افزیش آگاهی کارگران شرکت واحد و بخشهای دیگر در ایران نسبت به حقوق بنیادی خود و حق تشکل مستقل بوده ست. سندیکای واحد اولین تشکل مستقل کارگری ایران بعد از حدود ۲۷ سال محسوب می گردد و ایجاد سندیکای کارگران شرکت واحد یک رویداد مهم تاریخی در کشور ما محسوب می گردد.

پیگیری مطالبات اعضای سندیکا منجربه برخورد نیروهای امنیتی با نمایندگان سندیکایی شده است. آقای حسن سعیدی در طول این فعالیتها پنج بار اخراج شده است. حسن سعیدی، وحید فریدونی، ناصر محرم زاده و خانم فرحناز شیری چهار تن از فعالین سندیکا، بیش از ۴ سال است از کارشان اخراج هستند و با تایید وزارت کار و فشارهای نهادهای امنیتی نتوانسته اند بکارشان برگردند. حسین کریمی سبزوار از اعضای دیگر این سندیکا از سال ۸۴ از کارش به دلیل فعالیت های سندیکایی اخراج گردیده است، و از سوی وزارت کار بیش از ده سال است که از بازگشت به کارش جلوگیری شده است. اقایان اکبر پیرهادی و حسن کریمی دو عضو سندیکا که در سال ۸۴ برای فعالیت های سندیکایی از کارشان اخراج گردیده بودند با تلاش های بسیار خودشان و سندیکا توانستند بعد از شش سال باز گشت بکارشوند اما متاسفانه با توجه به اینکه کارفرما باید مطالبات دوران بیکاری و حق سعی و حق بیمه این دو عضو سندیکا را براساس رای صادره پرداخت میکرد  با مخالف وزارت کار مطالبات و دستمزد و پاداش ها و  بیمه ایام تعلیق پرداخت نشد. وزارت کار با وجود اینکه از نظر قانونی برای دفاع از اینگونه حق کشی ها وظیفه دارد نه تنها هیچ  تلاشی برای رسیدگی به درخواست های اعضای اخراجی سندیکا نکرده بلکه با گزارش های واهی و دروغ و با مکاتبه با سازمان جهانی کار اطلاعات نادرست انتقال می دهد.

وزارت کار و عوامل آن اصرار زیادی دارند تا به هر روشی شوراهای اسلامی کار که دست نشانده دولت و کارفرما می باشند و هیچ پشتوانه کارگری ندارند را به عنوان نمایندگان کارگران معرفی می کنند. با توجه به مدارک بیشماری که اعضای سندیکای واحد از تقلب های این شوراها در سطح شرکت واحد به وزارت کار ارائه داده اند این وزارت خانه اقدامی مناسب و رسیدگی خاصی در این خصوص انجام نداده و همچنان پافشاری دارد این نمایندگان فرمایشی و تحت فرمان کارفرما و حراست را جایگزین نمایندگان کارگران سندیکای شرکت واحد قرار دهند.

تمامی موارد فوق نقض آشکار و کامل حقوق کارگری و مقاوله نامه های بین المللی کار است که دولت ایران در مجامع بین المللی ادعا داد که آنرا مراعات می کند. اما در عمل سندیکای کارگران شرکت واحد و دیگر سندیکاها و تشکلات مستقل کارگری از ابتدایی ترین این حقوق برخوردار نیستند. همچنین کارگران بخشهای دیگر با شرایطی طافت فرسا مواجه اند و هر گونه اعتراضی با سرکوب پاسخ می گیرد. نمونه آن دستگیری و محاکمه کارگران بافق و خاتون آباد در ماههای اخیر و یا اجرای بی رحمانه و ظالمانه حکم شلاق علیه ۱۷ کارگر معدن “آق دره” در استان آذربایجان غربی در روزهای اخیر است.

حداقل انتظار ما این است که  که نمایندگان دولت ایران و تشکلات دست سازدولتی که به نام کارگران در اجلاس سازمان جهانی کار شرکت می کنند در ارتباط با تدوام نقض حقوق بنیادی کارگری و سندیکایی در ایران مورد مواخذه جدی قرار گیرند. ما خواهان پیگیری کلیه شکایات موجود به سازمان جهانی کار در ارتباط با نقض حقوق ابتدایی اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد و دیگر کارگران و تشکلات مستقل کارگری، و به خصوص تداوم اذیت و آزار کارگران و معلمان زندانی، در ایران هستیم. ما همچنین بار دیگر اعلام می کنیم که هیچیک از افراد و تشکلاتی که به نام کارگر و یا “نمایندگان کارگری” در اجلاس سازمان جهانی کار شرکت می کند (یعنی “کانون عالی شوراهای اسلامی کار”، کانون عالی انجمنهای صنفی کارگران ایران” و “مجمع عالی نمایندگان کارگران ایران” نمایندگان واقعی کارگران نیستند، بلکه تشکلات دست ساز دولتی بوده و نباید به آنها تحت عنوان “نماینده کارگری” یا “هیئت کارگری” اعتبار نامه داد.

با تشکر فراوان.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

۱۲ خرداد ۱۳۹۵

vsyndica@gmail.com

www.vahedsyndica.com

رونوشت: فدراسیون جهانی کارگران حمل و نقل؛ کلکتیو سندیکاهای کارگری فرانسه؛ ال او-سوئد و سندیکای ترانسپورت سوئد ودیگر تشکلات کارگری بین المللی

====================

فراخوان

به تظاهرات در مقابل سازمان جهانی کار

در پشتیبانی ازمبارزات جنبش کارگری ایران

دوستان و یاران گرامی

یکصد وپنجمین کنفرانس سالانه سازمان جهانی کار درفاصله روزهای ۳۰ ماه مه تا ۱۱ ماه ژوئن درشهرژنو درسوئیس برگزار می شود

دولت سرمايه دارى جمهورى اسلامی ، كارگران، معلمان، روزنامه نگاران و ديگر زحمتكشان و مزد بگيران ايران را در شرايط وخيمی قرار داده است. فعالين كارگرى، نمايندگان معلمان، روزنامه نگاران و مدافعان حقوق كارگران و زحمتكشان ، سركوب و در زندان هاى طولانی مدت فرسوده شده و بعضن به قتل می رسند. نه تنها  كنوانسيون هاى سازمان جهانی كار در ايران اجرا نمی شود، بلكه از طريق مقررات زدايی و تغيير قوانين كار، بی حقوقی و نظام برده دارى بر نيروى كار حاكم شده  واين همه برای آنست كه منافع سرمايه داران داخلی و خارجی از طريق فراهم سازى كارگر ارزان و مطيع بدون تشكل هاى مستقل فراهم آيد. و اين در شرايطی است كه صندوق پس انداز تامين اجتماعی كه با پول كارگران و بازنشستگان زحمتكش پر می شود، غارت و به ورشكستگی كشانده شده است.

حقوق هاى معوقه کارگران پرداخت نمی شود. قراردادهاى سفيد امضا و مزد ناچيز چهار برابر زير خط فقر در جريان  است. كارگران مهاجر از حقوق برابر برخوردار نيستند. بر ابعاد  فاجعه بار كودكان كار هر دم افزوده می شود و ما با شدت يابی تبعيض جنسيتی و نابرابرى حقوقی زنان با مردان روبرو هستيم و … در چنين شرايطی امسال دراجلاس سازمان جهانی كار، قرار است همچون گذشته كارگزاران مزدور و انتصابی  و نمايندگان امنيتی حكومت اسلامی به عنوان نمايندگان كارگرى شركت كنند.

ما ازهمه ی انسان های آزاده ،اتحادیه های کارگری، تشکل های کارگری ، مدافعان جنبش کارگران و زحمتکشان ، فعالین مدافع حقوق پناهندگی ، تشکل ها و نهاد های چپ، دمکراتیک و ترقیخواه دعوت می کنیم تا درتظاهراتی که علیه حضور مزدوران ضد کارگری رژیم جمهوری اسلامی ، سرمایه داران داخلی و بین المللی همدستشان درروزدوشنبه ٦ ژوئن درمیدان ملل شهرژنو درسوئیس برگزارمی شود، حضور یابند وازمطالبات و مبارزات کارگران و زحمتکشان ایران  پشتیبانی نمایند.

زمان  : ٦ ژوئن ۲٠۱٦ از ساعت ۱۱ ـ ۱۵

مکان  : Palais des Nations (Genève)

       میدان ملل مقابل مقر اروپائی سازمان ملل در شهر ژنو

تلفن های تماس :

٠٠٤۱٧٦۵۱٦۱٨٦٦   علی مبارکی

٠٠٤۱٧٨٩۱٠٩٧٨٩   خسرو آهنگر

٠٠٤۱٧٦۵۵٩۲٦٦٦  صادق انشائی

ای ـ میل : kargar_1357@hotmail.com

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

پیروز باد جنبش کارگری

کمیتــه برگــزار کننده تظــاهــرات ٦ ژوئن- سوئیس

حمایت کنندگان :

۱ـ اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران ـ سوئیس

۲ـ اتحاد نیروهای دمکراتیک ایرانی ـ سوئیس

۳ـ کمیته دفاع از مبارزات مردم ایران ـ سوئیس

============

نامه سرگشاده به شورای مدیریت سازمان جهانی کار
محمود صالحی

1_n

کارگران و مزد بگیران
مجمع عمومی سازمان جهانی کار که یکی از زیرمجموعه های سازمان ملل متحد به حساب می آید، قرار است در تاریخ ۳۰/ ماه مه / ۲۰۱۶ در شهر ژنو کشورسوئیس آغاز به کار کند.
سازمان جهانی کار با استناد به اساسنامه تصویب شده باید در راستای ارائه خدمات به کارگران از جمله۱– تنظیم زمان کار
۲– تثبیت زمان کار روزانه و هفتگی کار
۳ – چگونگی قراردادهای کار
۴ – مبارزه با بیکاری
۵ – تضمین دستمزد در خور یک زندگی مناسب با شرایط روز
۶ – حمایت از کارگران در برابر بیماری های همگانی و حرفه ای
۷ – حوادث ناشی از کار
۸ – حمایت از کودکان، جوانان و زنان
۹– حمایت از مستمری بگیران و از کار افتادگان
۱۰ – تثبیت اصل دستمزد برابر در برابر کار برابر
۱۱ – تثبیت اصل آزادی سندیکا های کارگری
۱۲ – سازمان دهی آموزش های فنی و حرفه ای
۱۳ – حمایت از کارگران مهاجر و…تشکیل شده است.
سازمان فوق هر ساله موظف است مجمع عمومی سالیانه اش را با شرکت اعضای خود برگزار کند.در این مجمع عمومی که بر اصل سه جانبه گرایی بنا شده ، قرار است بیش از ۳۰۰ نماینده دولت ،۱۶۰ نماینده‌ کارفرما و ۱۶۰ نماینده‌ کارگر به همراه بیش از ۹۰۰ مشاور دولت، ۴۰۰ مشاور کارفرما و ۵۰۰ مشاور کارگری حضور داشته باشند، که همه این افراد نماینده ۱۸۰ کشور جهان هستند. عمده تصمیم گیری ها در مجمع عمومی بستگی به نوع نظر ۲۸ نماینده دولت، ۱۴ نماینده کارگر و ۱۴ نماینده کارفرمایی دارد که عضو شورای مدیریت سازمان جهانی کار (ILO ) هستند.

محمود....
یکی دیگر از ارگانهای سازمان جهانی کار، دفتر بین المللی کار می باشد که زیر نظر شورای مدیریت فعالیت می کند و وظیفه دارد که با استناد بند پ از ماده ۱۰ اساسنامه سازمان جهانی کار ، از تمام کشورهای عضو جهت اجرای مقاوله نامه ها و توصیه نامه ها تحقیق کند و گزارش آن را به شورای مدیریت و مجمع عمومی سالیانه سازمان ارائه دهد. در این سازمان کمیسیون های هم وجود دارند که وظیفه دارند به مشکلات کشورها و شکایت ها از سوی افراد و یا نهادهای کارگری و کارفرمایی رسیدگی کنند و گزارش آن را به مدیر کل سازمان و مجمع عمومی ارائه دهند.
به موجب اساسنامه سازمان جهانی کار هر یک از دولت های عضو وظیفه دارند مدیر کل دفتر بین المللی کار را از اقدامات خود در زمینه تسلیم مقاوله نامه ها و توصیه نامه ها به مقام صلاحیتدار کشور خود ( قوه مقننه) و نتایج حاصل از آن را به اطلاع مدیر کل برسانند.
کارگران ایران از جمله شخص من نمی دانیم که نماینده دولت ایران چه نوع گزارشی را به مجمع عمومی آن سازمان ارائه می دهد.؟ هر چند ما می دانیم که (اکثریت) کشورهای عضو سازمان جهانی کار مقاوله نامه های آن سازمان را اجرا نمی کنند. اما به دلیل اینکه اینجانب محل تولد و محل زندگیم امروز در ایران است ، می خواستم به چند مورد از نقص مقاوله نامه ها و توصیه نامه های سازمان جهانی کار در کشورم به استحضار مسئولان مربوطه و اعضای شرکت کننده در مجمع عمومی سازمان جهانی کار برسانم . ما می دانم که مسئولان سازمان جهانی کار از نقص مقاوله نامه های که در مجامع عمومی به تصویب همه اعضای آن سازمان رسیده است و کلیه اعضای آن موظف هستند تا آن را رعایت کنند اطلاع دارند. ولی اینجانب که یک کارگر ازکارافتاده سازمان تامین اجتماعی هستم و در ماه ۸۳۰ هزار تومان دستمزد دریافت می کنم و اکثریت کارگران ایران با این حداقل دستمزد زندگی می کنند، آن هم در بهترین حالت اگر کار داشته باشند و یا چند ماه حقوق معوقه نزد کارفرمایان نداشته باشند، به عرض می رسانم که در کشور ما حتی یک مقاوله نامه و یا توصیه نامه ها ی سازمان بین المللی کار را اجرا نکرده و نمی کنند.
طبقه کارگر ایران در مورد اجرا نکردن مقاوله نامه ها و توصیه نامه ها ی سازمان جهانی کار تا این لحظه ده ها بار طی نامه ها و تماس های مکرر مسئولان سازمان جهانی کار را در جریان امر قرار داده اند. اما هر بار بدون نتیجه مجمع عمومی سالیانه پایان یافته و هیچ جوابی به شکایت های کارگران نداده اند.
ما می دانیم که مسئولان دولتی ، یعنی آنانی که در مجمع عمومی سازمان جهانی کار شرکت می کنند خودشان از جمله بانیان اجرا نشدن مقاوله نامه ها و توصیه نامه های سازمان جهانی کار هستند به همین دلیل هیچ وقت گزارش دقیقی از وضعیت کارگران ایران را به استحضار مجمع عمومی و شخص مدیر کل نمی رسانند. چون آن افراد از سوی دولت فرستاده شده اند و هیچ ربطی به طبقه کارگر ایران ندارد.
آقای مدیر کل !
شما حتما اطلاع دارید که مسئولان دولتی گزارش مشکلات و پایمال شدن حقوق حقه کارگران را به نهادهای بین المللی ارائه نمی دهند! شما که در جایگاه ریاست این سازمان نشسته ای چرا تلاش نمی کنید وضعیت ومشکلات طبقه کارگر ایران را از نمایندگان آنها که امروز در زندان و یا زیر حکم های سنگین زندان قرار دارند دریافت کنید؟چرا حد اقل به رسانه های مستقل از دولتها ونهادی وابسته به آنها مراجعه نمی کنید؟
سئوال ما کارگران ایران از مدیر کل و تمام کمیسیون های سازمان جهانی کار این است . اگر مسئولان دولتی ایران گزارش بی حقوقی های مزدبگیران را در ایران مطرح نمی کنند، شما ها در کدام کره خاکی زندگی میکنید، که به دنیای مجازی و دنیای رسانه ای که امروز یک ثانیه هم تاخیر ندارد، دسترسی ندارید تا از وضعیت کارگران در سراسر جهان اطلاع پیدا کنید. ؟
آیا شما از محکومیت کارگران ایران به اتهام درخواست حقوق های معوقه اطلاع ندارید؟ آیا شما از بازداشت کارگران و محکومیت آنان به شلاق و زندان اطلاع ندارید؟ آیا شما از بازداشت ده ها نفر کارگر تنها به جرم اینکه درخواست کار کردند اطلاع ندارید؟ آیا شما از زندانی کردن بهنام ابراهیم زاده و رضا شهابی اطلاع ندارید؟ که بعد از اتمام محکومیت شان یک بار دیگر برای آنان پرونده سازی کرده و آنان را مجددا به زندان محکوم کرده اند؟
آیا شما اطلاع ندارید که معلمان در زندان در اعتراض به اینکه در یک دادگاه غیر علنی محاکمه شده اند و خواستار محاکمه علنی هستند و دراعتراض به محاکمه پشت درهای بسته در زندان اقدام به اعتصاب غذا کردند.؟

jafar76_n
آیا شما اطلاع ندارید که جعفر عظیم زاده از تاریخ 10/2/95 در اعتراض به احکام ناعالانه خود که به اتهام اقدام علیه امنیت ملی محکوم به شش سال زندان شده تا به امروز در اعتصاب غذا بسر می برد و جانش در خطر است؟
آیا شما اطلاع ندارید که ده ها نفر دیگر از کارگران که هر کدام به اتهام های واهی( اقدام علیه امنیت ملی ) به حبس های سنگین محکوم شده اند؟ ( از جمله می توان به اسامی چند نفر از آنها اشاره کرد ۱ – خودم محمود صالحی که به ۹ سال زندان تعزیری ۲ – عثمان اسماعیلی یک سال زندان تعزیری ۳ – جمیل محمدی۳ سال زندان تعزیری ۴ – هادی تنومند۳ سال و شش ماه زندان تعزیری ۵- قاسم مصطفی پور ۳ سال و شش ماه زندانی تعزیری ۶ – ابراهیم مصطفی پور۳سال و شش ماه زندان تعزیری ۷ – جمال میناشیری ۳ سال و شش ماه زندان تعزیری و محمد کریمی ۳ سال و شش ماه زندان تعزیری محکوم کرده اند و در حال حاضراین کارگران با قرار وثیقه در خارج از زندان هستند تا تکلیف پرونده آنان در دادگاه تجدید نظر استان های مربوطه مشخص شود؟ آیا می دانید اتهام این کارگران محکوم شده چیست؟ جهت اطلاع شما ها جرم آنان تشکیل سندیکا و تشکل کارگری است. آیا شما از اعتراضات کارگران ایران که هر روز ه در خیابان ها ،کارگاه ها ودیگر مراکز دولتی برای به دست آوردن مطالبات معوقه خود تحصن کرده اند اطلاع ندارید؟

محمود 3nargas
جناب مدیر کل و اعضای محترم سازمان جهانی کار!
ما کارگران ایران بخوبی می دانیم که شما ها از تمام این بی حقوقی ها وحق کشیها در ایران و دیگر کشورهای که عضو سازمان جهانی کار هستند اطلاع دارید. اما چون خود سازمان جهانی کار بر اساس اصل سه جانبه گرایی تاسیس شده و اکثریت شرکت کنندگان در مجمع عمومی آن سازمان از صاحبان قدرت و خودشان به شکلی با استثمار طبقه کارکر در ارتباط هستند هیچ وقت برای اجرای مقاوله نامه ها و توصیه نامه های آن سازمان اقدامات جدی انجام نخواهند داد.
ما کارگران خوشحال هستیم که اصل سه جانبه گرایی که توسط سرمایه داران و کسانی که خواهان ماندگاری وتداوم استثمار در جامعه هستند دیگر آن برندگی سالهای گذشته را satarندارد.کارگران به خوبی متوجه شده اند که سازمان جهانی کار تنها یک دکور است و هیچ یک از مصوبه های آن سازمان در هیچ کجای جهان قابل اجرا و اجرا نمی شود.
با احترام محمود صالحی
ایران – کردستان – شهرستان سقز خیابان شهدا – خیابان شیخ شلتوت کوچه شبنم چهار منزل شخصی پلاک ۳۲ کد پستی 6681115343 تلفن منزل 009836230975 همراه 00989183747617
6/3/1395

===============

نامه بهنام ابراهیم زاده به دبیر کل سازمان جهانی کار آقای گای رایدر و اتحادیه های کارگری در سراسر جهان

22_n

من بهنام ابراهیم زاده از فعالین کارگری در زندانی رجایی شهر، این نامه را برای شما مینویسم. به جرم دفاع از حقوق کارگران، دفاع از حقوق کودکان و دفاع از حرمت انسانها، تحت عنوان «اقدام علیه امنیت ملی کشور» حکم زندان گرفته و ٦ سال از بهترین سالهای زندگیم را در بازداشت بسر برده ام و همراه با من فرزندم و همسرم نیز زیر فشار و آزاد بوده اند و همسرم با تحمل شایسته همه مشقات همراه راهم بوده است. من بخاطر اینکه کوتاه نیامده و بر حقانیت مبارزاتم پای فشرده ام و همواره سعی کرده ام صدای اعتراض مردم باشم، در پرونده جدیدی به هفت سال و ده ماه حبس دیگر محکوم شده ام.
مطمئن هستم که شما از سرنوشت من و کسانی چون من و احکام زندانی که به ما داده شده و آنچه بر ما کارگران میگذرد خبردارید.
مطمئن هستم که شما از جریان مرگ ناگوار و مشکوک کارگر زندانی شاهرخ زمانی در زندان رجایی شهر با خبرید.
مطمئن هستم که شما از وضعیت نگران کننده جعفر عظیم زاده که از روز ٢٩ آپریل تا کنون در اعتصاب غذا بسر میبرد، با خبرید.
جعفر عظیم زاده و اسماعیل عبدی در بیانیه ای مشترک خواستشان لغو تمامی پرونده های فعالین کارگری و معلمان معترض و … با اتهاماتی چون «اخلال در نظیم امنیت ملی » است.چرا شما سکوت کرده اید. آیا تمامی اینها نقض آشکار مقاوله نامه های سازمان شما نیست که ایران هم در آن عضو است.
ما بارها گفته ایم هیات ایران نماینده ما کارگران و ما مردم نیست. ایران ناقض حقوق پایه ای ما کارگران و ما مردم از جمله حق تشکل، حق اعتصاب، حق تجمع و حق دفاع از زندگی و معیشتمان و داشتن یک زندگی درخور انسان است. اعتراض من و اعتراض ما کارگران در ایران به حضور این هیات در اجلاس سازمان جهانی کار است و با نوشتن این نامه میخواهم صدای اعتراضم را به اجلاسی که در پیش است برسانم.
در عین حال من از همه سازمانهای کارگری میخواهم که از ما کارگران زندانی و از کارزاری که در دفاع از حق تشکل و حقوق برحق ما کارگران و ما معلمان از سوی جعفر عظیم زاده و اسماعیل عبدی به راه افتاده است، دفاع کنند. از جعفر عظیم زاده که در وضعیت نگران کننده ای بسر میبرد حمایت کنند.
من اعلام میکنم که به لیست امضاهای کارزاری که در حمایت از جعفر عظیم زاده و خواستهایش به راه افتاده می پیوندم و از همه سازمانهای کارگری. نهادهای مدافع حقوق بشر و همگان هم انتظار دارم به این کارزار بپیوندید و همراه ما کارگران به حضور هیات ایران در اجلاس سازمان جهانی کار اعتراض کنید.
بهنام ابراهیم زاده از زندان رجایی شهر
مه ٢٠١٦

http://www.etehadeh.com/?page=news&nid=5166

=================

پیام جعفر عظیم زاده به اجلاس سازمان جهانی کار  ILO می 2016

با سلام و احترام

جناب دبیر کل و نماینده های کارگری حاضر در اجلاس

من جعفر عظیم زاده کارگر زندانی در ایران هستم و امروز 27 می، بیست و نهمین روز اعتصاب غذا را در اعتراض به نقض گسترده حقوق بنیادین کارگران ایران و در اعتراض به عملکرد سازمان جهانی کار ILO پشت سرمیگذارم .

من بدلیل شرکت موثر در تاسیس اتحادیه آزاد کارگران ایران، شرکت در جمع آوری چهل هزار امضا با خواست اجرای ماده 41 قانون کار برای افزایش مزد ،مشاوره و کمک به کارگران اعتصابی در برخی نقاط کشور برای دستیابی به خواسته های قانونی اشان، برگزاری و شرکت در تجمعات مسالمت آمیز کارگری در مقابل وزارت کار و مجلس و برگزاری نشست با دیگر تشکلها و نهادهای مستقل کارگری به شش سال زندان محکوم شده ام.

لازم است تاکید کنم نکاتی را که به عنوان دلایل محکومیت شش ساله ام برشمردم عینا اهم مواردی است که در متن حکم صادره بر علیه من به عنوان مصادیق اتهامات اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور و تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی ذکر شده است.

 بهنام ابراهیم زاده و محمد جراحی بیش از شش سال است به دلیل فعالیتهای صنفی در زندان به سر میبرند. بهنام به دلیل ابراز نظر و عقیده از  داخل زندان به هفت و نیم سال زندان  دیگر نیز محکوم شده است .علاوه بر اینها در طول یک سال گذشته صدها کارگر بدلیل اعتراضات مسالمت آمیز به اخراج و عدم پرداخت مزد به دادگاهها احضار ،تهدید و مورد بازدداشت و پرونده سازی قرار گرفتن و اکثریت بالایی از نماینده ها و فعالین موثر معدود تشکلهای مستقل کارگران و معلمان در دادگاهها به زندانهای طویل المدت از 5 تا 14 سال محکوم و منتظر تایید و اجرای این احکام ظالمانه میباشند.

در ایران کوچکترین و مسالمت آمیزترین اشکال اعتراضی کارگران در محیطهای کار برای دریافت ماهها حقوق معوقه و یا اخراج و مسائلی از این دست ،بلافاصله با حضور نیروهای امنیتی در محل و امنیتی کردن این گونه اعتراضات با هدف ارعاب کارگران مواجه میشود، در اینجا کارگرانی را  که به اخراج و یا عدم پرداخت مزد اعتراض میکنند، با حکم قضات همچون عهد بربریت شلاق میزنند .آخرین نمونه چنین مجازات شنیعی علاوه بر موارد متعددی که توسط تشکلهای مستقل کارگری ایران در طول سالهای گذشته به آن سازمان گزارش شده است، 17 کارگر معدن طلای  آق دره در آذربایجان شرقی میباشد که حدود دو هفته پیش حکم شلاق در مورد آنها در ملا عام اجرا شد.

اینجا در ایران ،امنیت شغلی بدلیل گسترش قریب به صددرصدی قراردادهای موقت سه ماهه، یکماهه و سفید امضا مطلقا وجود ندارد. مزد برابر در ازای کار برابر هم به لحاض جنسیتی و هم بدلیل  گسترش و نهادینه شدن شرکتهای پیمانکاری در صنایع بزرگ و متوسط در میان مردان نیز کاملا برافتاده و تبعیض مزدی بیداد میکند ،عدم پرداخت ماهها حقوق کارگران در سطحی گسترده به یک روال عادی در پرداخت مزد کارگران بدل شده است ،کار کودکان بیش از پیش در حال گسترش و تبدیل شدن به امری عادی است ،

اجازه برپایی هیچگونه تشکل مستقلی به کارگران داده نمیشود و اگر در مواردی همچون معدود تشکلهای مستقل موجود، کارگرانی جسارت به خرج داده و اقدام به برپایی چنین تشکل هایی بکنند به شدت  مورد سرکوب قرار میگیرند و مطلقا به آنها اجازه حضور و دخالت در مسائل کارگران داده نمیشود .

به طور خلاصه بگویم: در ایران حق برگزاری تجمع ،اعتصاب ،راهپیمایی ،ایجاد تشکلهای مستقل صنفی ،پرداخت بموقع دستمزد ها، امنیت شغلی ،مزد برابر در ازای کار برابر ،ممنوعیت کار کودکان وعدم تحمیل اضافه کاری به عنوان حقوق بنیادین کارگران و معلمان به خشن ترین و گسترده ترین شکلی توسط حکومت پایمال و نماینده ها و فعالین کارگری و معلمان با محکومیت های طویل المدت مواجه و به زندان افکنده میشوند.

نکات مهمی که من بطور فشرده به آنها پرداختم مسائلی نیستند که ما به عنوان فعالین و معدود تشکلها و نهاد های مستقل کارگری ایران گزارش هر ساله ی آنها را به سازمان جهانی کار نداده باشیم. ما در طول حداقل یکدهه ی گذشته هر ساله اینکار را کرده ایم .مقایسه این گزارشها از ده سال پیش به این سو نشان میدهد که نه تنها دولت جمهوری اسلامی خود را ذره ایی ملزم به رعایت حقوق بنیادین کارگران نکرده است بلکه ما با عدم پرداخت بموقع دستمزد ها در ابعادی بسیار گسترده ،نابودی آخرین ذره های امنیت شغلی، تبعیض جنسیت بیشتر، محو مزد برابر درازای  کار برابر، گسترش کم سابقه سیاست امنیتی کردن اعتراضات مسالمت آمیز کارگران در محیطهای کار توام با تهدید، ارعاب ،احضار ،بازدداشت، پرونده سازیهای امنیتی و سرکوب سازمان یافته و سیستماتیک تر نسبت به سالهای دهه هشتادشمسی و نسبت به همین سه سال پیش مواجه بوده ایم .

ما کارگران ایران سازمان جهانی کار را بر قوام و دوام چنین وضعیتی بی نقش نمیبینیم چرا که این سازمان نه تنها به مسئولیتهای خود در قبال وظیفه ایی که نسبت به جلوگیری از نقض حقوق بنیادین کارگران توسط دولتهای عضوش دارد، عمل نمیکند. بلکه تا آنجاکه به موضوع حضور نماینده های به اصطلاح کارگری ایران در اجلاس سالیانه ILO برمیگردد چشم خود را سالهاست بر روی این واقعیت محرزنیز میبندد که کسانی که هر ساله تحت عنوان نماینده های کارگران ایران در اجلاس سالیانه آن سازمان شرکت میکنند نه منتخب کارگران ایران، بلکه افراد دست ساز و منتخب نهاد های امنیتی هستند که بطور خالصانه ایی متعهد به حفظ منافع دولت ایران میباشند.

 به همین دلایل نیز بود که من و همبندیم اسماعیل عبدی دبیر کانون صنفی معلمان در بیانیه مشترکمان برای اعتصاب غذا، اعتراض به سازمان جهانی کار ILO را بدلیل عدم شفافیت و عمل موثر در قبال نقض حقوق بنیادین کارگران و معلمان ایران، یکی از محورهای اصلی اعتراض به اعتصاب غذای خود اعلام کردیم .

جناب دبیر کل  و نماینده های   کارگری حاضردر اجلاس

من از پشت میله های زندان اوین و در بیست و نهمین روز اعتصاب غذایم ، بار دیگر با صدایی رسا  این اعتراض را به سازمان جهانی کار اعلام میدارم و از نماینده های کارگران جهان که در اجلاس جاری ILO حضور دارند میخواهم تا همصدا با ما کارگران ایران، عدم شفافیت و عمل موثر ILO در قبال نقض حقوق بنیادین کارگران ایران و بی تفاوتی این سازمان نسبت به اعتصاب غذا و اعتراض من و اسماعیل عبدی  و عملکردش را مورد اعتراض متحدانه خود قرار بدهند و مصرانه از سازمان جهانی کار بخواهند تا دولت ایران را متعهد و ملزم به رعایت حقوق بنیادین کارگران ایران ،پایان دادن به امنیتی کردن اعتراضات صنفی کارگران و معلمان و خارج کردن اتهامات امنیتی از پرونده های مفتوح کارگران و معلمان معترض و پرونده های فعالین صنفی زندانی بنمایند.

 متشکرم

جعفر عظیم زاده   بند 8 اوین   7 خرداد 95 (27 می 2016)

http://www.etehadeh.com/?page=news&nid=5176

================

سرکوبگران کارگران را از مجامع کارگری اخراج کنیم

http://www.akhbar-rooz.com/news.jsp?essayId=73971

به نوشته سایت اخبار روز در تاریخ شنبه  ۱۵ خرداد ۱٣۹۵ –  ۴ ژوئن ۲۰۱۶ آمده است : جمهوری اسلامی ایران نظامی است برآمده از یک انقلاب توده ای که سرکوب و ارعاب را با مسخ انقلاب و واژگان آن، در جامعه‍ی ایران آغاز و تا امروز به آن ادامه میدهد. رژیم جمهوری اسلامی از همان نخستین روز به دست گرفتن قدرت، کارگران را فعله خواند و با یک قانون کار به غایت ارتجاعی، تمامی شوراها و تشکلات مستقل صنفی اعم از کارگری، دهقانی، کارمندی، شوراهای معلمان، بیکاران، زنان و … را آماج حملات باندهای سیاه اسلامی قرار داد. تو گویی رسالت این نظام، سرکوب انقلابیون و تمامی کسانی بود که انقلاب را به مفهوم کنشگری انسانها در کلیه‍ی سطوح زندگی اجتماعی اعم از محیط کار یا زندگی میدانستند.

بدین سبب بود که ابتدا شوراها به ضرب چماق، اسلامی و سپس شوراهای اسلامی شده تبدیل به پلیس مخفی و ابزار سرکوب گشتند. واژه‍ی «اسلام» به اسم شب «سرمایه» بدل شد: «اسلام در خطر است» بدان معنا بود که سرمایه به خطر افتاده است. چنین بود که کارگران ایران باز همچون گذشته، از داشتن هرگونه تشکل مستقل و خودگردان محروم ماندند تا امنیت سرمایه در پناه اسلام سیاسی محفوظ بماند.
رژیمی با این صفات و مشخصات، درحالی که دهها کنشگر سندیکایی را به حبسهای بلندمدت محکوم ساخته و کارگران را بیشرمانه و ددمنشانه در ملاء عام شلاق میزند، ریاکارانه به عنوان نماینده‍ی کارگران ایران در نشست های سالانه‍ی سازمان جهانی کار حضور می یابد و این حضور ننگین و نفرت آور، علیرغم تظاهرات هرساله‍ی مخالفین در برابر مقر اروپایی سازمان ملل متحد در ژنو و اعتراضات کتبی کوشندگان ایرانی و سندیکاهای مستقل کارگری بین المللی، همچنان با بی تفاوتی این سازمان روبرو میشود.
ما همصدا با جعفر عظیم زاده زندانی در اعتصاب غذا، بهنام ابراهیم زاده فعال کارگری و حقوق کودکان که سالها است در زندان به سر می برد، محمود صالحی فعال کارگری که یک کلیه‍ی خود را در زندان از دست داده و محکومیت نه سال زندان را بر دوش دارد و بسیاری فعالان دیگر، پژواک فریاد آنان علیه این حضور شرم آور میشویم و به صدای بلند میگوییم:
سازمان جهانی کار جای سرکوبگران کارگران نیست
از آنجا که بخشی از این سازمان جهانی سه جانبه گرا را نمایندگان کارفرمایان و دولتها تشکیل میدهند، تنها صدای یکپارچه‍ی نمایندگان سندیکایی، اتحادیه ای و کارگری آن است که میتواند سرکوبگران کارگران را رسوا کند.
از اینرو ما همه‍ی نهادها، تشکلها و فعالان سیاسی و کارگری را فرامیخوانیم تا در سال پیش رو، در تماس با نهادهای بومی و یا بین المللی کشور محل اقامت خود در سراسر جهان، همانند الگوی موفق سندیکاهای کارگری فرانسه، صدای اعتراض کارگران ستمدیده‍ی ایران بوده، خواهان اخراج نمایندگان حکومت سرکوبگر جمهوری اسلامی ایران از سازمان جهانی کار و جایگزینی با نمایندگان راستین کارگران این کشور باشند.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی ایران
زنده باد آزادی
هرچه مستحکمتر باد همکاری و همیاری نیروهای مدافع جنبش کارگری

کانون کنشگران سوسیالیست، دموکرات و آزادیخواه هانوفر ـ ژوئن ۲۰۱۶
گروه کاری آکسیون ژنو

=================

ونکور – فراخوان به تظاهرات در اعتراض به حکومت شلاق و در همبستگی با جنبش کارگری 

– برای آزادی کارگران در بند و همه زندانیان سیاسی
– در حمایت از جعفر عظیم زاده سخنگوی اتحادیه آزاد کارگران که در زندان دست به اعتصاب غذا زده و از جمله خواهان رفع اتهامات امنیتی بر فعالین کارگری است
– در همراهی با اعتراض سراسری علیه حضور عوامل جمهوری اسلامی بعنوان نمایندگان کارگران ایران در اجلاس سالانه سازمان جهانی کار (آی ال او) در ژنو

ما همه مردم آزادیخواه ساکن ونکوور را به این تظاهرات دعوت میکنیم!
زمان: شنبه ۴ جون ۲۰۱۶ از ساعت ۴ تا ۵:٣۰ بعدازظهر
مکان: داون تاون ونکوور ، روبروی آرت گالری، واقع در تقاطع خیابانهای رابسون و هورنبی
تلفن تماس: Tel:۶۰۴-۷۲۵-۹۵۴۱
برگزار کنندگان:
– اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران ایران – ونکوور
– اتحاد چپ ایرانیان- ونکوور
– سازمان راه کارگر- ونکوور
– فعالین سازمان فدائیان-اقلیت- ونکوور
– حزب کمونیست کارگری- واحد ونکوور
– حامیان کمیته اقدام کارگری- ونکوور

=============

فراخوان مشترک6 Juni2

اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران

نهاد های همبستگی با جنبش کارگری در ایران – خارج کشور

در تظاهرات ۶ ژوئن در حمایت از جنبش کارگری ایران و علیه حضور نمایندگان جمهوری اسلامی دراجلاس سالیانه» سازمان جهانی کار» در ژنو شرکت کنیم!

‎ صد و پنجمين اجلاس سالانه سازمان جهانی کار از ۳۰ مه تا ۱۰ ژوئن ۲۰۱۶ در شهر ژنو‎ سوئیس برگزار خواهد شد.

‎ طبق روال سالهای گذشته، از ایران نیز علاوه بر نمایندگان دولت جمهوری اسلامی و نمایندگان کارفرمایان، از تشکل های وابسته به حکومت یعنی «کانون عالی شوراهای اسلامی کار»، «كانون عالی انجمن های صنفی کارگران ایران»، و «مجمع عالی نمایندگان کارگران» یعنی خود برگزیدگان رژیم و نیروهای اطلاعاتی و امنیتی، بشکل دست چين شده توسط وزارت كار جمهوری اسلامی تحت عنوان «نمایندگان کارگران ایران» در صحن این اجلاس حضور می يابند.

6 juni 11در اساس اينها كارگزاران رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی كه وظيفه سركوب حركات مستقل كارگری در ايران را به عهده دارند می باشند که به نام نمايندگان كارگران ايران راهی اجلاس ژنو می شوند. عليرغم اين كه مسئولين سازمان بين الملی كار به پاس اعتراضات مكرر و تلاش های فعالين راستين كارگری در ايران و مدافعان جنبش كارگری در خارج از كشور از اين امر اطلاع دارند كه افراد اعزامی از سوی حكومت ايران، نماينده جنبش مستقل کارگران ايران نيستند، اما همچنان به آنها اجازه مي دهد كه  در اجلاس به نام و به نمایندگی از کارگران ایران شرکت داشته باشند!؟

6 juni 5

نمایندگان و فعالین واقعی کارگری در ایران تحت سرکوب شدید و کنترل امنیتی قرار دارند و بسیاری از آنان یا در زندان بسر می برند و یا حکم حبس تعلیقی برایشان صادر شده و از کار اخراج گشته و خود وخانواده اشان تحت انواع و اقسام فشارهای امنيتی قرار دارند و یا به به ناگزیر به تبعید کشانده شده اند.

‎شرایط زندگی و کار کارگران ایران اسف بار است. فشار بر تشکل‌های کارگری مستقل و کارگران و معلمین و سایر مزدبگیران بیش از پيش افزایش پیدا کرده است. بازداشت و دستگیری کارگران، اذیت و آزار زندانیان کارگر، عدم دسترسی به درمان برای زندانیان و از جمله کارگران زندانی، سركوب خشن اعتراضات و اعتصابات، اخراج، تبعیض، عدم پرداخت دستمزد و صدور احکام تنبيهی و زندان برای کارگران اعتصابی هم چنان ادامه دارد و ابعاد گسترده تری به خود گرفته است. مراسمهای غیر دولتی اول ما مه هر ساله با قدرت تمام سرکوب می شوند. حقوق‌های معوقه همچنان مساله کارگرانی است که با دستمزدی بسیار پایینتر از خط فقر مشغول به کارند و همان حقوق اندک را هم با تاخیرهای چند ماهه دریافت می‌كنند. تبعیض علیه زنان و کارگران مهاجر به خصوص کارگران افغان بطور گسترده ادامه دارد و وضعیت کودکان کار همچنان اسف بار است؛ ‎تبعيض و فشار عليه معتقدان به ساير مذاهب ادامه دارد.

6juni 99

‎ در چنين شرایطی که کارگران در ایران با بی حقوقی مطلق رو به رويند و رژیم جمهوری اسلامی فضای سرکوب و ارعاب را بر طبقه کارگر و بر کل جامعه تحمیل کرده است، و با توجه به ممنوعیت تشکل یابی و اعتصاب، رژيم همچنان سعی میکند تا با کمک و حمایت عملی سازمان جهانی کار و دولت ها و نهادهای سرمایه داری جهانی، عوامل خود را هر ساله به عنوان نمایندگان کارگران ایران به اجلاس سالیانه سازمان جهانی کار اعزام نماید.

‎ما ضمن اعتراض به سازمان جهانی کار بدلیل تداوم چنین سیاستی که عملا به معنای  همکاری با رژیم در زیر پا گذاشتن حق ایجاد تشکلات مستقل کارگری درایران است، و نیز در اعتراض به حضور كارگزاران رژيم ايران تحت پوشش نماينده كارگران در اجلاس و هم چنين در اعتراض به سركوب تشكلات و فعالین كارگری و ممانعت از ايجاد و گسترش تشکل های مستقل کارگری اقدام به اعتراض از جمله از طریق برگزاری  آکسیون در مقر سازمان جهانی کار در ژنو خواهیم کرد. ما از همه مدافعين كارگران، سازمانها، احزاب و نيروهای آزادی خواه و سوسياليست دعوت می كنيم در تظاهرات روز دوشنبه ۶ ژوئن ٢٠١٦ از ساعت ۱۱ صبح تا ۳ بعدازظهر در میدان ملل مقابل مقر اروپائی سازمان ملل در شھر ژنو شرکت کنند، و نسبت به  زیر پا گذاشته شدن حقوق کارگران ایران توسط رژیم اسلامی ایران و حضور نمایندگان رژِیم جمهوری اسلامی در اجلاس سازمان جهانی کار صدای خود را بلند كنند.

6 juni12

سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی

زنده باد سوسیالیسم

۲۰ مه ۲۰۱۶

 

 

 نهاد های همبستگی با جنبش کارگری در ایران –  خارج کشور

nhkommittehamahangi@gmail.com

    اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران                                            

info@workers-iran.org

==============

فراخوان مشترک
اتحاد عمل تشکلهای چپ در آمریکای شمالی
نهادهای همبستگی با جنبش کارگری در ایران – خارج کشور

6 juni8

به کمپین های اعتراضی علیه جمهوری اسلامی دراجلاس ساليانه «سازمان جهانی کار» در ژنو، بپیوندید!

هیئتی از طرف رژیم اسلامی سرمایه راهی ژنو هستند تا در اجلاس سازمان جهانی کار، در حالی شرکت نمایند که حق تشکل مستقل، حق اعتصاب، حق برخوردای از حقوق پایه ای انسانی برای کارگران و زحمتکشان در ایران موجود نیست. کماکان فعالین واقعى کارگران يا در زندان هستند، و يا تحت فشار، پیگرد و دستگیری قراردارند.

در روند انطباق با سياست جهانی سرمايه داری، ادغام سرمايه ایران در سرمايه بين المللی و به تبع آن عضويت ايران در سازمان تجارت جهانی پيش شرطهايی از جمله رعايت اصول مربوط به روابط سه جانبه گرایی کارفرما، دولت و کارگر در ایران و تاييد و برسميت شناختن اش توسط سازمان جهانی کار(آی ال او – ILO) را بهمراه داشته است. این روند چند سالی است که شروع شده و موفقیتهایی برای جمهوری اسلامی بهمراه داشته است. درها برای ورود سرمایه داران غربی برای خرید ارزان نیروی کار در ایران مدتی است که باز تر شده است.

در ایران مبارزه برای كسب ابتدایی ترین مطالبات و حقوق كارگران، جرم محسوب می شود. نه حق اعتصاب كارگری وجود دارد و نه حق تشكل مستقل كارگری. اخراج و زندان نصیب نمایندگان واقعی كارگران است و در مقابل، نهادها و هيئت هاى ساخته و پرداخته حكومتی را به عنوان نماینده كارگران معرفی می نمايند. در واقع، «سه جانبه گرایی» در حکومت جمهوری اسلامی چیزی جز نشستن نمایندگان نظام سرمایه داری در سه طرف میز نیست.

6 juni10

نظام جهانی سرمایه داری، تهاجم لجام گسیخته ای را در عرصه استثمار نیروی كار و غارت و چپاولگری در سراسر دنیا آغاز كرده است. این حرکت با بیكارسازی های وسیع کارگران، گسترش فقر، تقلیل سطح معیشت توده های زحمتکش، حذف امكانات رفاهی، فراگیر شدن فلاكت و فحشا و دیگر مصائب اجتماعی همراه است. فشارهای كمرشكن روند رو به رشد خصوصی سازیهای، مقاومت، اعتراضات و شورشهایی را از طرف توده های مردم در سراسر دنیا در حرکت سراسری ضد سرمایه داری به صحنه آورده است. سرمایه داری می خواهد به طبقه كارگر بقبولاند كه با این طبقه «منافع مشترك» دارد و به نفع هر دو طرف است كه با صلح و آرامش سر یك میز بنشینند و با هم كنار بیایند. سرمایه داری می خواهد به طبقه كارگرثابت كند كه بهترین راه حل، قبول قوانین مسالمت آمیزی است كه استثمارگران برای «سازش كار و سرمایه» تعیین كرده اند و در مقابل طرحهای خانمان برانداز «جهانی سازی» ، » آزاد سازی» و «خصوصی سازی» باید تاب تحمل را بیآورند. متاسفانه در فقدان یک قطب قدرتمند و متشکل کارگری در شرایط کنونی، امکان و فرصت بیشتری برای طرح و تبلیغ اینگونه سیاستها در جنبش کارگری ایران فراهم است.

هیئتی که بنام کارگران ایران درنشست سالیانه سازمان جهانی کارشرکت داده شده اند، کارگران ایران رانمایندگی نمی کنند و مزدوارن رژیم اسلامی به نام نماینده كارگران در این اجلاس می باشند. هم اکنون نمایندگان واقعی کارگران که برای مطالبات و خواسته های کارگری، مبارزه، دفاع و اعتصاب میکنند، دستگیر شده، در زندان بسر میبرند و یا احکام سنگینی از بیدادگاه های رژیم برای فعالین واقعی کارگران صادرشده است. پذیرش نمایندگان رژیم ضد کارگری جمهوری اسلامی ازجانب سازمان جهانی کاربه عنوان نمایندگان کارگران ایران، اقدامی ضد کارگری، درتقویت رژیم جمهوری اسلامی است و ازنظرفعالین کارگری ایران محکوم است. در سطح جهانی و بین المللی هم بربخش وسیعی از تشکلهای کارگری اتحادیه ای و سندیکایی، سیاستهای انفعالی و سازشکارانه بر آنها قالب است.

6 juni9

کارگران فقط با اتکاء به نیروی خود و ایجاد تشکلهای مستقل ازدولت وسرمایه دار خواهند توانست از فشار و تهدید و سرکوب دولتی ممانعت بعمل آورده و همچنین در زمینه استقلال تشکلهایشان هیچ تخفیفی به سرمایه داران و دولت ندهند. تحقق ابتدایی ترین خواسته های کارگران در گرو چنین مبارزه و چنین تشکل هایی است. این در تاریخ مبارزات کارگری ثبت شده است كه بدون اعتصابات، اعتراضات و مبارزات پیگیر و مستقل كارگران، نمیتوان در مقابل هیچ كارفرما و دولتی ایستاد.

نهادهای همبستگی با جنبش کارگری در ایران و اتحاد عمل تشکلهای چپ در آمریکای شمالی، همگان را برای گردهمائی اعتراضی و افشاگرانه در ژنو فرا میخوانند و نیز از همه دوستداران و طرفداران جنبش کارگری تقاضا ميكنند، که در محل کار و زیست خود با برگزاری تجمعات اعتراضی، میزهای اطلاعاتی، تماس با تشکلهای کارگری و مترقی به افشای سياستهاى ضد كارگرى رژيم جمهوری اسلامی و تمامی نیروهای امپریالیستی بپردازند و خواهان حق تشکل مستقل و آزادی تمامی کارگران زندانی و زندانیان سیاسی شوند.

6 juni3

سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی

زنده باد سوسیالیسم

مه ۲۰۱۶

نهادهای همبستگی با جنبش کارگری در ایران – خارج کشور
nhkommittehamahangi@gmail.com

اتحاد عمل تشکلهای چپ در آمریکای شمالی
iranianleftinnorthamerica@gmail.com

==========

پیام تشکلهای مستقل کارگری ایران به اسامی 1- اتحادیه آزادکارگران ایران 2-انجمن صنفی کارگران برق وفلزکارکرمانشاه 3- کانون مدافعان حقوق کارگر 4- کمیته پیگیری ایجادتشکلهای کارگری

به یکصدوپنجمین اجلاس سازمان بین جهانی کار(ILO)

http://www.etehadeh.com/?page=news&nid=5185

ابتدا لازم است از ITUC به خاطر معرفی آقایان محمد جراحی، جعفر عظیم زاده و بهنام ابراهیم زاده (کارگران زندانی) به عنوان نمایندگانی از تشکلهای مستقل کارگران ایران در یکصد و پنجمین اجلاس سازمان جهانی کار تشکر کنیم.

متاسفانه حضور آنان در اجلاس ممکن نیست، زیرا جعفر عظیم زاده از آبان 1394 برای گذراندن محکومیت 6 سال در زندان اوین زندانی است و از روز دهم اردیبهشت 1395 به همراه اسماعیل عبدی از فعالان معلمان ایران با خواست حذف اتهامات امنیتی از پرونده های فعالان صنفی،در حال اعتصاب غذا می باشد. محمد جراحی نیز به 5 سال زندان محکوم شده و درحالی که به بیماری سرطان تیروئید مبتلاست و با تأیید پزشکان باید بیرون از زندان به مداوای خود ادامه دهد، از سال 1390 بدون برخورداری از هیچ گونه مرخصی در زندان تبریز به سر می برد. بهنام ابراهیم زاده نیز در آخرین سال از حبس 5 ساله اش، مجددا به 9 سال حبس محکوم شده است.

پیام خود را با این پرسش آغاز می کنیم که:

چرا با وجود اعتراض طولانی مدت تشکلهای مستقل کارگران ایران، همچنان کسانی به عنوان نمایندگان کارگری از جانب نهادهایی مانند خانه کارگر، شورای عالی نمایندگان کارگری، کانون عالی انجمنهای صنفی و شورای اسلامی کار در اجلاس های سازمان جهانی کار شرکت می کنند که نه تنها منتخب کارگران ایران نبوده بلکه از اعضای تشکلهای دولتی کارگری هستند که در سرکوب و به انحراف کشاندن مبارزات کارگران ایران دخالت آشکار و مستقیم دارند؟ از این جهت کارگران ایران و نهادهای مستقل کارگری آنان را نه تنها به عنوان نماینده نمی شناسند بلکه بر طبق ماده 2 اساس نامه سازمان جهانی کار که بر مستقل بودن نهادهای کارگری تاکید دارد، خواهان اخراج آنان از آن اجلاس و خاتمه سیاست های مماشات گرانه با این نمایندگان دروغین کارگران ایران هستند.

در سال گذشته وضعیت کارگران در ایران نه تنها هیچ گونه بهبودی نیافته، بلکه محدودیت ها برای تشکلهای مستقل کارگری و فعالیتهای آنان بیشتر شده است. درحالی که همه نهادهای دولتی که با نام نهادهای کارگری فعالیت آزادانه دارند، غیر از همکاری با ارگانهای امنیتی و حراستی و معرفی فعالین کارگری به ارگانهای مذکور، همکاری و شرکت مستقیم در سرکوب اعتراضات کارگری، به راه انداختن راهپیمائیهای نمایشی به نام کارگر در حمایت از جناحهای در قدرت، تبلیغات و نمایشات فاشیستی علیه کارگران مهاجر افغانستانی به خصوص در روز جهانی کارگر، تبانی با نمایندگان کارفرمایان و دولت در شورای عالی کار در تحمیل حداقل دستمزد چهار الی پنج برابر زیر خط فقر به کارگران ایران، چیزی در سوابق خود ندارند.

دولت ایران نیزبه رغم امضاء مقاوله نامه های سازمان جهانی کار که الزام به اجازه ایجاد تشکلهای کارگری مستقل و غیر وابسته به دولت را درخود دارند، اما همچنان تشکلهای مستقل کارگری را به شدت تمام مورد سرکوب قرار می دهد. تنها در مدت یکسال گذشته دهها مورد از بازداشت، محاکمه و زندانی شدن فعالین کارگری ثبت شده است.. اتهامات اغلب این فعالان کارگری و صنفی اقدام علیه امینت ملی  یا تبلیغ علیه نظام اعلام می شود در حالی که جرم آنها تنها دفاع از حقوق کارگران است. بسیاری از این دستگیرشدگان با بدرفتاری ها و فشارهای زندان و خشونتهای شدید مواجه اند . سال گذشته شاهرخ زمانی، از اعضای هیات موسس سندیکای نقاشان ساختمانی و عضوشورای نمایندگان کمیته پیگیری برای ایجاد تشکل های مستقل در زندان گوهردشت به دلایل نامعلوم فوت کرد. محمود صالحی از اعضای سندیکای کارگران خباز سنندج و عضو کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکلهای مستقل کارگری به دلیل عدم رسیدگی درمانی و پزشکی و ممانعت از دریافت داروهای ضروری، کلیه های خود را از دست داده و اکنون مجبور به دیالیز است. وی با وثیقه آزاد شده است.

 از موارد دیگر سرکوب کارگران ایران می توان به موارد زیر اشاره کرد:

بازداشت و صدور حکم 6 سال حبس برای جعفر عظیم زاده، صدور حکم 3 سال و نیم حبس برای جمیل محمدی و بازداشت شاهپور احسانی راد (هر سه نفر از اعضای اتحادیه آزاد کارگران ایران هستند)،بازداشت ابراهیم مددی، صدور حکم 5 سال حبس برای داوود رضوی، صدور یک سال زندان مجدد برای رضا شهابی (از اعضاء هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه)، بازداشت و صدور حکم 9 سال حبس برای محمود صالحی از اعضای سندیکای کارگران خباز سنندج و عضو کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکلهای مستقل کارگری، بازداشت و آزادی موقت علی نجاتی عضو هیئت مدیره سندیکای کارگران نیشگر هفت تپه با قرار وثیقه، بازداشت و آزادی موقت با قید وثیقه واله زمانی از اعضای سندیکای نقاشان البرز، بازداشت جلیل محمدی فعال کارگری در روز 17 اسفند 1394، بازداشت لطف اله احمدی، نادر رضا قلی و حسین حسن آبادی در مراسم روز جهانی کارگر امسال در سنندج، بازداشت حسین آذرگشسب معلم و عضو جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان و سید رسول طالب زاده و ناصر محرم زاده از اعضای سندیکای رانندگان شرکت واحد در مراسم روز جهانی کارگر امسال در تهران.

احضار سید جلال حسینی، سید انور معطر فعالین کارگری، رحمان کاردار، حسین مرادی و عباس اندریانی از اعضاء کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکلهای کارگری، منصورکریمی، خلیل کریمی، شیث امانی، طیب چتانی، مظفر صالحی نیا از اعضاء اتحادیه آزاد کارگران ایران در آستانه روز جهانی کارگر 1395.

در کنار این فشارهای مضاعف برای کارگران و تشکل های مستقل کارگری، نهادهای دولتی و حکومتی تلاش می کنند تا تشکلهای گوش به فرمانشان را بر کارگران تحمیل کنند، تشکل هایی که بدون رای کارگران و بدون ساز و کارهای انتخابی مستقل، به وجود آمده اند و برخی از آنها تنها بر روی کاغذ وجود دارند؛ تا بتوانند در سطح بین المللی و در اجلاسهای سازمان جهانی کار مشروعیت به دست آورند. به عنوان مثال در حالی که فضای کارخانه های خودروسازی همچون سالهای قبل پلیسی و نظامی است و بسیاری از مدیران این واحدهای تولیدی از اعضای ارگانهای نظامی هستند، خبر تاسیس اتحادیه کارگران خودرو سازیها از جانب رسانههای دولتی منتشر می شود. بسیاری از این اتحادیه های غیر واقعی، تحت پوشش و زیرمجموعه خانه کارگر محسوب می شوند مانند اتحادیه زنان کارگر که بخشِ زنان خانه کارگر است و …

حداقل حقوق اعلام شده برای کارگران در سال گذشته، کمتر از 4 برابر زیر خط فقر ِ اعلام شده از طرف خود نهادهای حکومتی(1000 دلار) است. تحمیل افزایش 14 درصدی دستمزدها به بهانه کمبود نقدینگی و جلوگیری از افزایش تورم عنوان می شود، اما هم زمان حقوق مدیران دولتی به میزان 50درصد افزایش می یابد در حالی که دریافتی این مدیران ده ها برابر کارگران است. این نابرابری ها باعث افزایش و گسترش فقر و سیه روزی کارگران و خانواده هایشان است. این فشارهای اقتصادی سبب افزایش بیش از حد کودکان کار در ایران شده است. به گزارش منابع مستقل بیش از 7 میلیون کودک کار با کمترین دستمزدها در ایران مشغول به کار هستند.

حقوق های معوقه همچنان به روال عادی در واحدهای تولیدی و صنعتی ایران تبدیل شده است. دستمزد وحقوق صدها هزار کارگر با تاخیرهای چند ماهه و یا حتا چند ساله روبرو است. از این جهت این کارگران وخانواده هایشان تحت فشارهای سنگین بوده و در صورت مطالبه حقوق خود پس از چند ماه با خطر دستگیری، زندان واخراج مواجه اند. لیست زیر بخشی از نحوه مقابله با کارگران معترض در ایران است:

به گلوله بستن کارگران معترض بیکار روستای شهروئی بهبهان و زخمی شدن دو نفر و کشته شدن یک نفر به نام مرتضی فرج نیا در روز 24 آبان 1394. بازداشت ده نفر از کارگران فازهای 22،23 و 24 عسلویه در روز 22 دی 1394 که با دادن تعهد آزاد شدند. بازداشت دوازده نفر از کارگران سیمان دورود در روز 27 دی 1394. بازداشت بیست وهشت نفر از کارگران اخراجی مس خاتون آباد در روز 6 بهمن 1394. بازداشت ده نفر از کارگران مجتمع مس میدوک در شهربابک استان کرمان در روز 15 فروردین 1395. محاکمات مکرر نه کارگر سنگ معدن بافق در سال 1394 و 1395. لازم به ذکر است که همه کارگران بازداشت شده موقتا با سپردن وثیقه تا زمان محاکمه و صدور حکم آزاد می باشند.آخرین مورد  این برخوردها نیز اجرای حکم شلاق و جزای نقدی برای 17 نفر از کارگران معدن طلای آقدره است .

انواع تبعیض های آشکار و پنهان برای زنان کارگر، کارگران مهاجر و اقلیت های قومی و ملی و مذهبی به شدت در جریان است. نهادهای دست ساز دولتی که خود را نماینده کارگران ایران جا می زنند از سردمداران تقویت افکار فاشیستی علیه این اقلیت ها، به خصوص کارگران مهاجر افغانستانی در ایران هستند. این کارگران دستمزدهایی بسیار پایین تر از حداقل حقوق اعلام شده را دریافت می کنند و از هیچ گونه حمایت های قانونی برخوردار نیستند.

مسایل و موضوعاتی که در بندهای فوق اشاره شد بخش هایی از وضعیت و شرایط حقیقی زندگی طبقه کارگر و پیشروان آن در ایران را نشان می دهد. واقعیاتی خلاف ادعاهای مقامات ایرانی در مجامع بین المللی مبنی بر رعایت حقوق کارگران، را به اثبات می رسانند. با توجه به این اجحافات فاحش و بی حد وحصری که در حق کارگران ایران صورت می گیرد، ما مصرانه خواهان منع حضور عوامل شوراهای اسلامی کار، خانه کارگر و دیگر تشکلهای دولتی و ضد کارگری در اجلاس سازمان جهانی کار می باشیم و همچنین رفع ممنوعیتهای موجود سر راه حضور نمایندگان واقعی کارگران ایران هستیم.

اتحادیه آزادکارگران ایران

انجمن صنفی کارگران برق وفلزکارکرمانشاه

کانون مدافعان حقوق کارگر

کمیته پیگیری ایجادتشکلهای کارگری

===========

اعتراض به اجلاس سازمان جهانی کار برای پذیرفتن سرکوبگران بعنوان نمایندگان کارگران ایران

بیانیه مشترک

شورای دفاع از جنبش کارگری ایران، گوتنبرگ ـ سوئد

شورای همبستگی با جنبش کارگری ـ پاریس

اجلاس سازمان جهانی کار طبق سنت هر ساله در نیمه اول ماه ژوئن در ژنو برگذار می شود که امسال نیز صدو پنجمین آن از تاریخ 30 مه آغاز و تا 11 ژوئن ادامه خواهد داشت. تداومی که همه ی امید به مبارزه علیه سیستم سرمایه داری جهانی را از سیمای این اجلاس نقش بر آب می کند و بیش از بیش خواسته های کارفرمایان سرمایه را در اهداف خویش برقرار می سازد و هیچ ربطی به منافع واقعی کارگران ندارد و در نهایت سازمانی است برای تحکیم سیستم سرمایه داری در سراسر جهان و ابزاری است برای سازش طبقاتی.

از آنجا که سازمان جهانی کار سه جانبه گراست، دولت ها (185 کشور) و کارفرمایان سرمایه نیز در ان بصورت رسمی عضویت دارند، بنابراین موازین و مقاوله نامه هایی که در زمینه ی منافع طبقاتی کارگران به تصویب رسیده اند، ضمانت اجرایی ندارند، زیرا با مداخله گری دو نیروی دیگر یعنی دولت ها و کارفرمایان، استحکام طبقاتی و دفاع از کارگران جهانی را از دست می دهند. طبقه کارگر ایران، زیر وحشیانه ترین فشارهای نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی قرار دارد، طبقه ای که  قادر نیست حتی مراسم های کارگری نظیر اول مه را برگزار نماید. طبقه ای که فاقد هرنوع آزادی تشکُل یابی، امنیت شغلی و تامین کامل پوشش های رفاهی – اجتماعی نظیر بیمه بهداشت و درمان، بیمه بیکاری، بیمه حوادث ناشی از کار است  و زمانی که نیروی کارش را بورژوازی به خدمت می گیرد، مجبور است با اشکال قرون وسطایی یعنی با قراردادهای موقت و کاغذ های سفید امضا به کار گماشته شود که بیش از 95 در صد از کارگران ایران را شامل می گردد، و باز میان کارگران و واحدهای تولیدی کوچک و بزرگ، دست شرکت های پیمانی ظاهر می گردند که بویژه در زمان دولت باصطلاح امید روحانی رسمیت یافته اند و در چنین چارچوبی بسیاری از مسئولیت های اشتغال به کار و نیز پیامدهای دیگر بدانها محول شده است. علاوه بر استثمار شدید یاد شده در فوق، کارگران همواره با ماه ها حقوق معوقه مواجه اند. اینها اشکال وحشیانه خرید نیروی کار در جمهوری سرمایه اسلامی ایران است که امنیت شغلی را بطور کامل از آنها سلب می نماید. مضافا که کارگران ایران حق ایجاد تشکل مستقل کارگری را ندارند و در صورت مقاومت با دستگیری، زندان، آزار و شکنجه و بالاخره بیکاری روبرو می شوند که بدین صورت معیشت خود و خانواده بطور جدی در فقدان پوشش اجتماعی به خطر می افتد. زیرا در حاکمیت جمهوری اسلامی فقط تشکل های کارگری وابسته به حکومت که مجموعا 5 نهاد باصطلاح کارگری را شامل می گردند و بعنوان نمایندگان و صدای دروغین کارگری همراه با کارفرمایان و نمایندگان دولتی در اجلاس سازمان جهانی کار هر ساله شرکت می کنند، حق فعالیت دارند. سازمان جهانی کار از تمامی معضلاتی که بصورت قرون وسطایی گریبانگیر طبقه کارگر ایران است، آگاهی دارد. سازمان جهانی کار واقف است که تشکل های مستقل کارگری اعم از اتحادیه ها، سندیکاها و نهادهای کارگری مختلف، حق حیات ندارند. سازمان جهانی کار می داند که خط فقر در  ایران بر میزان و محاسبه ی  تولید ناخالص داخلی، نرخ تورم سالانه و هزینه سبد یک خانوار چهار نفری، سه میلیون و پانصد هزار تومان است که جمهوری اسلامی بیش از چهار برابر نزول داده و به سطح 812 هزار تومان رسانده است. سازمان جهانی کار همه ی حقایق را از نهادها و سندیکاها و نیز فعالین کارگری مستقل از حکومت دریافت می دارد و همه را آگاهانه به فراموشی می سپارد.

سازمان ها و فعالین کارگری هر ساله یک روز از اجلاس را جهت اعتراض و برگزاری تظاهرات در ژنو حاضر میشوند و در پایان، سازمان جهانی کار نمایندگانی از اپوزیسیون را می پذیرد و با آنها در رابطه با معضلات عدیده به بحث می نشیند و همواره تعهداتی را در رابطه با فشار به جمهوری اسلامی به نمایندگان می دهد، ولی همه ی قول و قرارها و تعهدات باصطلاح مسئولانه، جنبه ی نمایشی به خود می گیرد و در عمل هیچ نتیجه و ثمری ببار نمی آورد. در یک کلام؛ سازمان جهانی کار نمایندگان ما را با فریب کاری بدرقه می نماید. برای نمونه در سال 1393 که صدو سومین اجلاس در ژنو جریان داشت، علی ربیعی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی در آن شرکت می نماید زیرا در این اجلاس، ایران عضو هیئت مدیره سازمان جهانی کار انتخاب می گردد و علی ربیعی در سخنرانی طولانی خویش، فضا را از دروغ های گوبلزی در رابطه با طبقه کارگر  ایران مملو می سازد. وی در این اجلاس عنوان می دارد: «… وزارت تحت هدایت اینجانب همواره بر اساس طرح های حمایتی، شبکه تامین اجتماعی خود را توسعه داده است. دولت جدید بویژه بر موضوع گسترش حمایت های اجتماعی تمرکز خاصی داشته، که از آن جمله می توان به بیمه رایگان برای همه ی ایرانیان، طرح امنیت غذایی، مبارزه با فقر مطلق، مسکن ارزان برای اقشار محروم، ارتقای مراقبت های بهداشتی و درمانی و ارائه حمایت های لازم و فوری به زنان سرپرست خانوار اشاره کرد.»(1) که مورد تشویق مسئولان سازمان جهانی کار قرار گرفت. جعفر عظیم زاده و اسماعیل عبدی در بیانیه خود، پیرامون اقدام به اعتصاب غذا، عملکرد این سازمان را بدرستی نقد کرده و به اغماض این سازمان نسبت به بیحقوقی کارگران، اعتراض کرده اند: «عدم شناخت و عمل موثر سازمان جهانی کار ILO  در قبال نقض حقوق بنیادین کارگران و معلمان ایران… ». این دو مبارز زندانی، بدنیطریق ماهیت کاملا جانبدارانه و بورژوایی این سازمان را برملا می سازند. بنابراین باید ار منافع طبقه کارگر جهانی و نیز طبقه کارگر ایران دفاع قاطعانه نمود  و به اطلاع مسئولان سازمان بین المللی کار رساند که مقاوله نامه های شما تنها دفاتر بایگانی آن سازمان را اشغال نموده و دول سرمایه داری و ضدکارگری مانند جمهوری اسلامی، به هیچیک از آنها پایبند نیستند.  نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی بخاطر رنج و ستمی که به طبقه کارگر، معلمان و سایر زحمتکشان جامعه وارد می سازد، مطابق با موازین این سازمان باید اخراج گردد. رژیمی که با زیر پا گذاشتن مقاوله نامه های اولیه سازمان جهانی کار، به تشکل های مستقل تهاجم وحشیانه می آورد، حق اعتصاب، تجمع، راه پیمایی و تظاهرات طبقه کارگر را سرکوب می کند و هرگونه اعتراضی را با منطق بازداشت، زندان، شکنجه و اخراج از کار پاسخ می دهد و با حمایت از کارفرمایان که خود نیز در زمره ی آنان محسوب می شود، استثمار قرون وسطایی را تسریع و گسترش می بخشد و در فقدان بیمه های اجتماعی… و نیز بیمه بیکاری، کارگران و متحدان طبیعی آنان، یعنی معلمان، پرستاران و سایر اقشار فقیر جامعه را در محرومیت مطلق قرار می دهد و به دلیل ماهیت سرمایه دارانه خویش، ترس و وحشتی عظیم از کارگران دارد و موجودیت و نیز ثبات طبقاتی آنان را خطری جدی در چارچوب حیات ننگین خویش ارزیابی می کند.

اجلاس سازمان جهانی کار در همدستی با سرمایه داران، کارفرمایان آنها و دولت های سرمایه، در حقیقت به تایید استثمار طبقه ی کارگر جهانی می پردازد و وظیفه ی تمامی تشکل های کارگری است که اینگونه ترفندهای جهانی را افشا نمایند و با مرزبندی با اتحادیه و سندیکاهای زردی که به آرایش  سازمان بین المللی یاد شده می پردازند،  از حقوق اولیه و مطالبات بنیادین طبقاتی و انقلابی کارگران دفاع نمایند.

زنده باد همبستگی بین المللی کارگری

پیش بسوی تشکل مستقل و سراسری کارگران در ایران!

سرنگون باد نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی ایران

زنده باد آزادی، زنده باد سوسیالیسم

شورای دفاع از جنبش کارگری ایران، گوتنبرگ ـ سوئد

شورای همبستگی با جنبش کارگری ـ پاریس

shabeham@gmail.com

conseil.solidarit@yahoo.fr

8 خرداد 1395 ـ 28 مه 2016

منبع: (1) ایلنا (خبرگزاری کار ایران) ـ 21 خرداد 1393

 

 

6 juni4

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s