به استقبال اول ماه مه روزجهانی کارگر / ویژه اول مه 1396/2017 تهیه و تدوین : امیر جواهری

وبلاگ کارگری راه کارگر : به استقبال روز همبستگی بین‌المللی طبقه کارگر، روز اتحاد، همبستگی و پیکار جهانی اردوی کار علیه سرمایه و دشمنان ازادی و سوسیالیسم می رویم و آنرا گرامی می داریم .

 

 

 

لینک از آرشیو اول ماه مه رو زجهانی کارگر ویژه سال 1395 وبلاگ کارگری راه کارگر
https://rahekargarnews.wordpress.com/2016/04/12/gile-539/

********

سندیکای کارگران شرکت واحد

مراسم روز جهانی کارگر رادر پایانه آزادی برگزار کرد

http://vahedsyndica.com/archive/2659

اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد، روز جهانی کارگر از ساعت سیزده در پایانه آزادی حضور یافتند و با حمل بنر با مضمون اتحاد، همبستگی و دادخواهی همچنین راه پیمایی در سطح پایانه این روز را گرامی داشتند. در این روز پکیج های شکلات و خودکار تبلیغاتی نیز در میان کارگران توزیع شد. و روزنامه “مستقل” که در روز یازده اردیبهشت بخش زیادی از صفحه یک و دو خود را به بررسی مشکلات و مطالبات کارگران  شرکت واحد اختصاص داده بود و بیانیه سندیکا را نیز چاپ کرده بود در سطح وسیعی در بین رانندگان و کارگران در پایانه آزادی، چهار راه نواب و چهار راه ولیعصر توزیع شد.

در پایانه آزادی ماموران انتظامی و امنیتی بسیار تلاش کردند که مانع از راه پیمایی دسته جمعی کارگران گردند. و در انتهای مراسم به دلیل برخورد نامناسب ماموران با کارگران و اقدام شان برای ضبط پکیج شکلات و خودکار تبلیغاتی که همراه اعضا سندیکا بود همچنین فیلم برداری ماموران از کارگران حاضر در مراسم برای دقایقی برگزاری مراسم با تنش همراه شد که با درایت کارگران این درگیری کنترل شد و پس از آن ساعت چهارده مراسم در پایانه آزادی خاتمه یافت.

با توجه به گستردگی جغرافیایی خطوط و پایانه های اتوبوسرانی که محل اجتماع رانندگان می باشد در روز نهم و دهم نیز تعدادی از اعضا سندیکا با حضور در پایانه های علم و صنعت، جوانمرد قصاب، راه آهن و آزادگان پیشاپیش روز کارگر را به همکارانشان تبریک گفتند و پکیج هایی شکلات و خودکار تبلیغاتی در میان کارگران توزیع شده بود.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

۱۲ اردیبهشت ۹۶

==========

بازداشت یکی از اعضای هیات مدیره سندیکای نقاشان استان البرز را محکوم می کنیم

http://vahedsyndica.com/archive/2653

در روز جهانی کارگر (۱۱ اردیبهشت) واله زمانی عضو هیات مدیره سندیکای نقاشان استان البرز توسط نیروهای انتظامی و امنیتی بازداشت و به پایگاه هفتم امنیت منتقل شده است و از وضعیت ایشان هیچ اطلاعی در دست نیست.
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه همچون گذشته فشار، تهدید و بازداشت و زندانی کردن کارگران از سوی نهادهای انتظامی و امنیتی و قضایی را محکوم کرده و خواهان آزادی بی قید و شرط ایشان می باشد.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

۱۲اردیبهشت ۹۶

برپایه خبر رسیده آمده است :

دقایقی پیش واله زمانی آزاد شد

http://www.etehadeh.com/?page=news&nid=6089

بدنبال بازداشت واله زمانی فعال کارگری و از اعضای سندیکای کارگران نقاش استان البرز در پایان مراسم اول ماه در مقابل مجلس، ایشان دیشب را در پایگاه هفتم  پلیس امنیت محبوس شد و صبح امروز به بازپرسی شعبه ششم دادسرای ناحیه اوین منتقل و در آنجا تحت بازپرسی قرار گرفت.

از صبح امروز و بدنبال انتقال واله به دادسرای ناحیه اوین جمعی از یاران وی و اعضای اتحادیه آزاد کارگران ایران با حضور در مقابل زندان اوین پیگیر وضعیت واله و در انتظار مشخص شدن وضعیت وی بودند.

این انتظار ساعت چهارده و سی دقیقه به پایان رسید و واله زمانی در میان شادی جمع حاضر در مقابل زندان اوین آزاد شد.

اتحادیه آزاد کارگران ایران – 12 اردیبهشت ماه 1396

============

اسامی چند تن از بازداشت شدگان رو زجهانی کارگر در سنندج

https://1may2012.wordpress.com/2012/05/10

برپایه خبر ذریافتی زیر به تاریخ روز یکشنبه ۱۰ اردیبهست۱۳۹۶آمده است: در پی تجمع تعدادی از کارگران در روزجهانی کارگر در سنندج، شش شهروند سنندجی دستگیر و روانه زندان شدند. یک فعال کارگری در سنندج در گفتگو با آژانس خبری موکریان ضمن تأیید این خبر اظهار داشت : به دنبال برگزاری مراسم اول ماه مه روز جهانی کارگر در دوازدهم اردیبهشت ماه سال جاری در این شهر و دخالت نیروی انتظامی در این مراسم، چند تن از شهروندان حاضر در محل توسط نیروهای امنیتی دستگیر و به بازداشتگاه منتقل شدند. کوروش بخشنده در ادامه گفت: اسامی شش تن از شهروندان بازداشتی که تاکنون همچنان در زندان  بسر می برند عبارتند از: حمید تاری مرادی، فرهاد زندی، زاهد بنفشی، فرزاد حسین پناهی، محمد لطفی و شیرکو کردی. وی در خاتمه ضمن تأکید بر این مطلب که افراد بازداشتی وابسته به هیچ گروه و سازمانی نیستند، خواستار آزادی بدون قید و شرط آنها شد.

==============

گزارش تکمیلی مراسم روز جهانی کارگر در مقابل مجلس شورای اسلامی – واله زمانی بازداشت شد

http://www.etehadeh.com/?page=news&nid=6082

به گزارش سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران به تاریخ روز دوشنبه ۱۱ اردیبهست۱۳۹۶آمده است : صبح امروز جمعهایی از کارگران علیرغم ممانعت شدید نیروهای انتظامی موفق به تجمع در مقابل مجلس و بر پایی مراسم مستقل روز جهانی کارگر شدند.

در این تجمع که از ساعت ده صبح  و با هماهنگی اتحادیه آزاد کارگران ایران برگزار شد نیروهای انتظامی مستقر در محل با اعلام اینکه مجلس تعطیل است اعلام کردند اجازه بر پائی مراسم را نخواهند داد اما کارگران شرکت کننده در مراسم با باز کردن بنرهایی در رابطه با گرامیداشت روز جهانی کارگر و تصاویر اسماعیل عبدی و بهنام ابراهیم زاده اقدام به آغاز مراسم نمودند که با عکس العمل ماموران برای جمع کردن بنرها و پلاکاردها مواجه شدند. در ادامه این کشمکش و در حالی که کارگران بیشتری به تجمع می پیوستند، نیروهای انتظامی مجبور به پذیرش قرائت قطعنامه از سوی تجمع کنندگان و سپس پایان مراسم شدند.

بدنبال این توافق که با کشمکش طولانی و ایستادگی کارگران تجمع کننده صورت گرفت  قطعنامه تشکلهای مستقل کارگری  توسط شاپور احسانی راد و ناهید خداجو قرائت شد و مراسم با کف زدن و دادن شعارهای زنده باد اول ماه مه، روز کارگر روز ماست – خیابان از آن ماست، در مقابل مجلس پایان گرفت و کارگران شرکت کننده در حالی که در محاصره نیروهای انتظامی بودند اقدام به راهپیمائی به سوی مترو بهارستان و سر دادن شعار کردند و در پایان بار دیگر با ایستادن در مقابل مترو و سر دادن شعارهای مختلف به مراسم خود پایان دادند. اما پس از ورود به مترو، و در حالیکه بسیاری از کارگران محل را ترک کرده بودند عده ای از آنان از طریق یکی از عابرین متوجه شدند که در مقابل درب مترو درگیری پیش آمده است. بدنبال این وضعیت، این عده به سمت درب مترو حرکت کرده و متوجه شدند مامورین امنیتی اقدام به بازداشت واله زمانی و انتقال وی به کیوسک نیروهای انتظامی مجلس کرده اند. این کارگران در محل کیوسک نسبت به بازداشت واله اعتراض کردند اما اعتراض آنان به جائی نرسید و نهایتا واله زمانی به دادسرای پارک شهر منتقل شد. در این مراسم حضور نیروهای امنیتی و انتظامی چشمگیر بود و آنان در طول مراسم بارها اقدام به گرفتن گوشیهای موبایل تجمع کنندگان کردند  و اجازه فیلمبرداری و عکاسی به آنان ندادند.

اتحادیه آزاد کارگران ایران، با تبریک اول ماه مه به کارگران در ایران و سراسر جهان، برگزاری مستقل مراسم اول ماه مه توسط کارگران را در مقابل مجلس شورای اسلامی حق قانونی و خدشه ناپذیر آنان میداند و با محکوم کردن بازداشت واله زمانی خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط ایشان و برداشته شدن هر گونه محدودیت و ممنوعیتی نسبت به برگزاری مستقل مراسم اول ماه مه است.

اتحادیه آزاد کارگران ایران – اول ماه مه 2017 – 11 اردیبهشت ماه 1396

============

قطعنامه تشکلهای کارگری ساختمانی به مناسبت روز جهانی کارگر

http://www.peykeiran.com/Content.aspx?ID=128093

به گزارش سایت پیک ایران به تاریخ روز دوشنبه ۱۱ اردیبهست۱۳۹۶آمده است : گرامی باد اول ماه مه ، روز جهانی کارگر

در طول تاریخ بشریت انچه که عینیت داشته بهره کشی از طبقه ای از اجتماع به نام طبقه کارگر بوده است .تضاد و ستم در دوران های متفاوت میان برده و برده دار ، فئودال و کشاورز و نهایتا کارگر و سرمایه دار ادامه داشته و این تضاد و ستم و فاصله طبقاتی با کالایی شدن محصولات به اوج خود رسیده است که اکنون ستم و استثمار طبقه کارگر پیش از هر دورانی قابل لمس و عیان تر شده است .در این شرایط در سال ۹۶ در حالی به پیشواز روز کارگر میرویم که شرایط وخیمی رو در سال ۹۵ از زندگی و شرایط بسیار دشوار کارگران از جمله شلاق زدن کارگران ، شرایط سخت و فقر و بیکاری گسترده کارگران، امار وحشتناک حوادث کار ، عدم سهمیه بیمه کارگران ساختمانی ، تحمیل دستمزد زیر خط فقر و افزایش کودکان کار و خیابان ، افزایش اعتیاد جوانان طبقه کارگر به دلیل بیکاری و نهایتا افسردگی و… را پشت سر گذاشتیم . ما در حالی به پیشواز روز کار میرویم که جز فروش نیروی کارمان در قبال اندک مزد چیزی دیگر نداریم نیرویی که خالق همه ثروت ها و نیازهای جهان است اما متاسفانه خود از یک زندگی ساده و بخور و نمیر و انسانی هم محروم هستیم و در شرایط اسفبار و سختی زندگی را می گذرانیم.

حمایت از قشر ضعیف و طبقه کارگر امروزه به شعاری تبدیل شده که در تمامی جهان از ان برای رسیدن به قدرت مورد استفاده قرار میگیرد این استثمار خواهد در امریکایی که خود را مهد تمدن می نامد باشد و یا در کشورهای جهان سومی که رنگ پیشرفت را به خود ندیده اند. با توجه به شرایط موجود و با نیم نگاهی به اخبار و رسانه ها می توان به صراحت دید که وضعیت کارگران در شرایط مطلوبی قرار ندارد ، و این نه در اقتصاد سرمایه داری آمریکا و نه در سوسیالیست بودن اروپایی ها و نه کمونیستی چین و حتی در اسلامی بودن بسیاری از کشورهای آسیایی حقوق کارگران هیچ گاه رعایت نشده است.

در خصوص وضعیت فلاکت بار ، رکود و بیکاری کارگران ساختمانی درخصوص بیکاری و رکود ساخت و ساز و مشکلات این قشر از جامعه به مانند سالیان پیش با فرا رسیدن روز کارگر ،خواسته های قانونی و مطالباتمان  را به شرح زیر بیان خواهیم کرد.

۱. با توجه به عدم حمایت از کارگران ساختمانی حادثه دیده که موجب مرگ و نقص عضو و از کارافتادگی می شود ، ما خواستار غرامت ناشی از حادثه کار و ایام بیکاری و از کارافتادگی هستیم.

۲ . با وجود شرایط سخت و زیان اور بود فعالیت در صنعت ساختمان  هیچ کارگر ساختمانی رنگ و بوی بازنشستگی را نخواهد دید این شرایط در حالی است که کارهای ساختمانی شامل سخت و زیان اور بودن نمی شوند .

۳ .با توجه به فصلی بودن کار و همچنین بحران های ادواری ساخت و ساز ، خواستار پرداخت بیمه بیکاری در فصول بیکاری هستیم.

۴. سهمیه بندی بیمه کارگران ساختمانی بر خلاف ماده ۵ تامین اجتماعی هنوز وجود دارد و ما کارگران ساختمانی خواهان لغو سهمیه بودن بیمه کارگران ساختمانی هستیم .

۵. دولت کارگران ساختمانی را از اصل ماده ۲۹ قانون اساسی خارج کرده است ، ما کارگران ساختمانی آن را مغایر همین حقوق اندک می دانیم و خواستار لغو چنین تصمیمی هستیم .

۶. کارهای فرهنگی در جهت ارتقا منزلت اجتماعی کارگران صورت نگرفته است ما کارگران ساختمانی خواستار توجه بیشتر بر شرایط زندگی کارگران ساختمانی هستیم

۶. با وجود ۵۰ درصد از میزان حوادث کار در دنیا برای کارگران ساختمانی هنوز کارفرمایان ملزم به رعایت موارد ایمنی در ساختمان نمیباشند.

در نهایت ما کارگران ساختمانی همگام با سایر هم طبقه ای هایمان در صنوف ها و جاهای مختلف از مطالبات آنها هم حمایت می کنیم و با اطمینان می توانیم بگوییم با اتحاد و همبستگی و یاری همدیگر می توانیم به خواسته هایمان برسیم.

گرامی باد اول ماه مه ، روز جهانی کارگر

انجمن کارگران ساختمانی مریوان و سرواباد

انجمن کارگران ساختمانی کامیاران

انجمن کارگران ساختماتی سقز

انجمن کارگران ساختمانی بانه

انجمن کارگران ساختمانی دیواندره

انجمن کارگران ساختمانی شهرستان ابهر

انجمن کارگران ساختمانی شهرری، حسن اباد

انجمن کارگران ساختمانی خلیل آباد

انجمن کارگران ساختمانی مهاباد

انجمن کارگران ساختمانی خرمشهر

انجمن کارگران ساختمانی هریس

انجمن کارگران ساختمانی دورود

انجمن کارگران ساختمانی نی ریز فارس

انجمن کارگران ساختمانی آبادان

انجمن کارگران ساختمانی سراب

انجمن کارگران ساختمانی دزفول

انجمن کارگران ساختمانی پل سفید

انجمن کارگران ساختمانی بوکان

انجمن کارگران ساختمانی یزد

انجمن کارگران ساختمانی قوچان

انجمن کارگران ساختمانی میاندوآب

انجمن کارگران ساختمانی خرمدره

انجمن کارگران ساختمانی شاهرود

انجمن کارگران ساختمانی سمنان

۹۶/۲/۱۰

============

بیانیه جمعی از کارگران پارس جنوبی به مناسبت روز جهانی کارگر

 

به گزارش خبرگزاری دولتی کار ایران – ایلنا به تاریخ روز دوشنبه ۱۱ اردیبهست۱۳۹۶آمده است:  جمعی از کارگران پروژه های نفت و گاز پارس جنوبی با صدور بیانیه ای به مناسبت روز جهانی کارگر، مطالبات انباشته خود را یادآور شدند.

به گزارش خبرنگار ایلنا، جمعی از کارگران پروژه های نفت و گاز پارس جنوبی به مناسبت روز جهانی کارگر بیانیه صادر کردند.

در بخشی از این بیانیه آمده‌است: سالیان است که می‌گوییم و می نویسیم و اعتراض می‌کنیم که با حقوق یک میلیون و دویست هزار نمی شود زندگی کرد. در سرما و گرما چرخهای اقتصادی این مملکت را با تلاش بی وقفه و تولید خود به حرکت در می آوریم ولی در نهایت دستها و سفره خانواده مان خالی است و نزد خانواده و فرزندان خود شرمنده هستیم و تامین حداقل نیازهای خانواده برایمان غیرممکن است.

در بخشی دیگر از این بیانیه می خوانیم: آنهم در شرایطی که روی منابعی از نفت گاز و سرمایه ملی نشسته ایم و آنرا استخراج و صادر میکنیم. پس اینهمه سرمایه های کشور به کجا میرود و چرا ما کارگران باید در این شرایط مصیبت بار زندگی دست و پا بزنیم و هیچ آینده یی برای خود و فرزندانمان نباشد.

در پایان این بیانیه، کارگران خواسته‌های کلیدی خود از جمله افزایش دستمزد و توقف خصوصی سازی‌ها و واگذاری‌ها به شرکت های پیمانکاری را بیان کردند.

=====================

کارگران در روز جشن شعار عزا سردادند/ از شرمندگی برای خانواده تا بیکاری در محل تولید

http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13960211000816

 به گزارش خبرگزاری دولتی فارس به تاریخ روز دوشنبه ۱۱ اردیبهست۱۳۹۶آمده است:  روز کارگر که باید لحظاتی برای جشن و شادی این قشر زحمتکش باشد، تبدیل به شعار عزا عزا شده چرا که سیاست‌های نادرست اقتصادی و عدم اجرای اقتصاد مقاومتی مانع از رونق کسب و کار شده است.

به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری فارس، هر ساله روز جهانی کارگر، در تکریم مقام و منزلت کارگران جشنی برپا می‌شد که تمام کارگران و مسئولان کشور در این روز برای رفع مشکلات معیشتی و اقتصادی این قشر زحمت‌کش جامعه برنامه‌ریزی ویژه‌ای می‌کردند، اما این رویداد رنگ و بوی دیگری پیدا کرده و خبری از جشن و شادی و سرور نیست و به قدری این مشکلات افزایش پیدا کرده که روزانه شاهد نه تنها تداوم بیکاری جوانان و مخصوصاً فارغ‌التحصیلان هستیم که شاغلان در کارگاه‌های کشور و بنگا‌ه‌های اقتصادی در حال بیکار شدن هستند.

اتفاقی که در چند سال گذشته شدت گرفته و در دولت یازدهم به مرحله‌ای از بحران رسیده چرا که عدم وجود برنامه‌ریزی و سیاست‌های دست در مسیر اشتغال کشور منجر به خاموشی بیش از 60 درصدی بنگاه‌های کشور شده است.

امسال روز کارگر برای کارگران کشور شیرین و همراه با خاطرات خوش نیست و این موضوع بارها و بارها در رسانه‌ها مطرح شده بود که کارگران کشور شرمنده خانواده خود هستند. اما رئیس جمهور و اعضای کابینه‌اش چندان میلی به شنیدن این انتقادات نداشتند.

تا اینکه صبح امروز در اتفاقی نادر کارگران کشور با حضور در مرقد امام خمینی، حین سخنرانی حسن روحانی رئیس جمهور شعارهایی سر دادند که واقعیت‌های بازار کار را نشان می‌داد و نوعی عزاداری را به جای جشن و سرور در روز کارگر به نمایش گذاشتند.

افزون بر مشکل رکود اقتصادی، فرصتهای شغلی داخلی با واردات بی رویه و قاچاق کالا از بین می‌رود.

امروز کارگران که با حداقل حقوق 900 هزار تومانی باید جواب خانوار 4 نفره خود را بدهند، با حضور در محل سخنرانی رئیس جمهور انتقاد تند خود را به وضعیت نامناسب بازار کشور مطرح کردند.

به گزارش فارس، روز کارگر نه تنها برای کارگران ایرانی شیرین نبود، بلکه بخشی از کارمندان، فرهنگیان و اقشار مختلف مردم از وضعیت موجود خسته و نسبت به آینده خود نگران هستند.

کارگران کشور انتظار داشتند که مسئولان کشور با توجه به شرایط فعلی بنگاه‌های داخلی را به برخی مناسبات بین‌المللی از جمله برجام ترجیح می‌دادند و طبق رهنمودهای مقام معظم رهبری، اقتصاد مقاومتی را سرلوحه کار خود قرار می‌دادند، تا اکنون شاهد شعار عزای جامعه کارگری و کارفرمایی نبودیم.

براساس گزارشات مرکز آمار ایران هر ساله منتشر می‌شود، نرخ بیکاری از ابتدای شروع به کار دولت یازدهم از 10.4 درصد به 12.2 درصد رسیده است و در سال گذشته بیش از 500 هزار کارگر بیکار و نزدیک به 2 میلیون نفر از اعضای خانوار آنان با مشکلات جدی معیشتی مواجه شدند.

این گزارش‌ها نشان می‌دهد که بیش از 3 میلیون نفر در کشور بیکار هستند که با احتساب خانوار آنها حدود 12 میلیون نفر درگیر مساله اشتغال و نبود امنیت شغلی هستند.

کارگران در این مراسم با شعارهای

«عزا عزاست امروز * روز عزاست امروز* زندگی کارگر* رو به فناست امروز»

و «عزا عزاست امروز* روز عزاست امروز * جامعه‌ی کارگری * صاحب عزاست امروز»،

اعتراض خود را به عملکرد دولت یازدهم اعلام کردند.

==============

پخش هزاران کارت پستال به مناسبت روزجهانی کارگر در شهر سنندج

برپایه خبر کمیته هماهنگی به تاریخ روز دوشنبه ۱۱ اردیبهست۱۳۹۶آمده است : بنا به گزارش دریافتی، طی روز های گذشته و در آستانه اول ماه مه و برای استقبال از این روز، اعضای کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری و فعالین کارگری اقدام به پخش گسترده کارت پستال هایی به این مناسبت کردند.

این کارت پستال ها را در اکثر شهرک ها و محلات کارگری به شیوه ی منظم و حضوری به دست کارگران رساندند. این شهرک ها ومحلات عبارتند از شهرک های شماره 1 ، 2  و 3 عباس آباد، شهرک ننله، محله کانی کوزله، میدان بار و چند محله دیگر.

این اقدام فعالین کارگری، با استقبال گرم و بی نظیر کارگران و مردم قرار گرفت و موجب شادی کارگران گردید. طوری که کارگران آمادگی خود را برای برگزاری هرگونه مراسمی به مناسبت روز جهانی کارگر اعلام کردند.

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری – 9 اردیبهشت 1396

=============

اعلامیه هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

به مناسبت روز جهانی کارگر

اول ماه مه روز آگاهی از ضرورت همبستگی و سازمان یابی کارگران است

امسال اول ماه مه ، روز جهانی کارگر ، در حالی فرا می رسد که رویارویی زحمتکشان و بهره کشان در غالب کشورهای جهان دامنه توده ای بسیار نمایانی پیدا کرده است  و در گرماگرم این رویارویی ها که فاشیست ها و آدمخواران نیز خود را مدافع محرومان و زحمتکشان جا می زنند ، سؤال سرنوشت ساز این است که راه رهایی از بربریتی که سرمایه به راه انداخته ، از کدام سو می گذرد و به کجا میرود؟ روز جهانی کارگر به این سؤال سرنوشت پاسخ روشنی دارد: زحمتکشان! علیه بردگی و بی حقی بشورید ، روی پاهای خود بیاستید ، سرنوشت تان را به دست «ناجیان» نسپارید ، و بی هیچ ترسی متحد شوید!  پیام روز جهانی کارگر ، تأکید بی قید و شرطی است بر آگاهی از هم زنجیری و هم سرنوشتی همه و مطلقاً همۀ زحمتکشان و ضرورت همبستگی و سازمان یابی مستقل خودِ آنان.

در ایران ما ، این پیام روز جهانی کارگر اکنون اهمیت مضاعفی دارد: نظام فاشیستی ولایت فقیه ، پس از چهار دهه چپاول هست و نیست کشور ، بیش از هر زمان دیگر رسوا شده است ؛ «حکومت امام زمان» در همه آزمون ها مردود شده. این رسواییِ آنها را این روزها (که بار دیگر بساط ننگین و عوام فریبانه انتخاباتی راه انداخته اند) حتی از زبان خودِ آنان نیز می توان شنید. کسانی که به نام خدا و با اتکاء به حمایت های «ملاء اعلا» ، کارگران معترض را می خوابانند و شلاق می زنند و فعالان کارگری و اجتماعی را در زندان های شان می کشند و با محکومیت های سنگین زنده به گور می کنند ، ناگزیر شده اند اعتراف کنند که اکثریت زحمتکشان ایران در فقر و فلاکتی ذلت بار دست و پا می زنند. اما در کنار این کارنامه ننگین حکومت گران متصل به «ملاء اعلا» ، جوانه های بیداری و سازمان یابی در صفوف زحمتکشان ما ، بیش از هر زمان دیگر در چهار دهه گذشته ، امید بخش است. با گسترش حرکت های اعتراضی بخش های مختلف کارگران و زحمتکشان و به ویژه با شکل گیری شبکه های ارتباطی سراسری معلمان و بازنشستگان ، سازمان یابی مستقل و سراسری کارگران و زحمتکشان دیگر یک آرزوی دور نیست ، بلکه دارد به یک مسأله عملی جنبش برخاسته از پائین تبدیل می شود.

در چنین شرایطی مهم است به یاد داشته باشیم که موتور محرک سازمان یابی مستقل کارگران و زحمتکشان خواست ها و نیازهای عاجل و بی واسطه خودِ آنان است. این خواست ها بسیار متنوع ،  رنگارنگ و حتی به ظاهر پراکنده اند ، اما بی تردید فصل مشترک های بسیار زیادی دارند. فراموش نباید کرد که برای رسیدن به فصل مشترک های متحد کننده ، باید از خواست های به ظاهر کوچک و پراکنده آغاز کرد. فراموش نباید کرد که بزرگ ترین رودخانه های جهان در سرچشمه های شان با جویبارهای کوچک آغاز می شوند ؛ فراموش نباید کرد که حتی بلندترین قله های جهان نیز با تپه های کوچک احاطه شده اند. همچنین به یاد داشته باشیم که در شرایط امروز ایران ، محروم ترین و مظلوم ترین کارگران و زحمتکشان ما در شرایطی به سر می برند که ارتباط گیری با همدیگر برای شان دشوار است ؛ اما بدون کشاندن آنها به میدان اقدامات مستقل و مستقیم توده ای ، جنبش معطوف به سازمان یابی سراسری از توان و شتاب کافی و کارساز برخوردار نخواهد شد. بنابراین ، با توجه به شرایط فلاکت بار امروز ایران ، فقط جنبش مبارزه برای تأمین اجتماعی است که می تواند این توده های محروم به ظاهر غیر قابل سازمان یابی را به حمایت از خواهران و برادران شان در جنبش مبارزه برای سازمان یابی سراسری ، به میدان بیاورد. مبارزه برای تأمین اجتماعی ، مبارزه ای است برای یک حق شهروندی که ضرورتاً از پائین و با سازمان یابی مستقل توده ای آغاز می شود ؛ مبارزه ای است برای حق کار (و بنابراین بیمه بیکاری) و در هرحال درآمدی لازم برای یک زیست انسانی ، حق مسکن ، حق بهداشت و درمان و حق آموزش. از طریق چنین مبارزه ای است که می توان بساط عوام فریبی و مزدور سازی و گدا پروری دستگاه های «خیرات و مبرات»  رسوای نظام ولایی را رسواتر کرد و ریخت و پاش های بی حساب و کتاب آنها را برچید.

پیشروی در راستای اتحاد و سازمان یابی توده ای زحمتکشان ، بی تردید ، اقدامات به موقع و هشیاری هایی می طلبد که تأکید ویژه بر پاره ای از آنها ، به ویژه در شرایط امروزی کشور ما خالی از فایده نیست:

۱ – عدم پرداخت به موقع حقوق کارگران و زحمتکشان در ایران اسلامی ، اکنون به یک پدیده عمومی تبدیل شده است که از کارگران شاغل گرفته تا بازنشستگان و حتی معلمان ، همه از آن رنج می برند و فریاد اعتراضات شان نیز در میان حکومت گران متصل به «ملاءاعلا» گوش شنوایی نمی یابد. تمرکز ویژه روی این مسأله وظیفه ای است که فرار از آن ، هزینه سنگینی برای جنبش سازمان یابی زحمتکشان دارد و خواهد داشت. پس با تمام نیرو علیه این دزدی سازمان یافته و جنایت کارانه از جیب خالی مزد و حقوق بگیران بپا خیزیم.

۲ – مسؤولان و حامیان شرکت های پیمان کاری که در پیوندی همه جانبه با حکومت گران الهی ، سیستم بردگی کاملاً عریانی راه انداخته اند و در اشاعه پدیده حقوق معوقه نقش مهمی دارند ، با تمام نیرو و از طریق اقدامات هم آهنگ سراسری ، باید به چالش کشیده شوند. رهبر «با بصیرت» جمهوری اسلامی و همه فقیهان طراز اول نظام که به نام دفاع از «شریعت محمدی» خون مردم را به شیشه کرده اند ، باید مستقیماً به پاسخ گویی کشیده شوند.

۳ – خصوصی سازی دائماً فزاینده آموزش و بی پناهی اکثریت قاطع زحمتکشان در حوزه بهداشت و درمان ، نه تنها جنایتی است آشکار علیه بشریت ، بلکه نقض علنی قانون اساسی خودِ این رژیم جهنمی هم هست ، برای مقابله با این جنایت سازمان یافته ، می توان و باید اعتراضات توده ای گسترده ای سازمان داد.

۴ – مبارزه افشاگرانه علیه نهادهای کارگری رژیم که جز جاسوسی در میان کارگران وظیفه  دیگری ندارند ، یکی از پیش شرط های سازمان یابی مستقل کارگران و زحمتکشان است. پس از هر نوع شرکت در مراسم هایی که این دستگاه های متصل به سیستم امنیتی رژیم راه اندازی می کنند ، اجتناب کنیم.

۵ – در شرایطی که استبداد مطلقه فقیه می کوشد خود را پشت برگ انجیر انتخابات پنهان کند ، به یاد داشته باشیم که بی حقی مطلق مردم ، نه تنها در عمل ، بلکه همچنین در نظریه حکومتی رسمی نظام ، شرط حیاتی تداوم موجودیت این رژیم جهنمی است. بنابراین از هر نوع خوش بینی نسبت به شعارها و وعده های جناح های مختلف رژیم اجتناب کنیم. به ویژه فراموش نکنیم که شعارهای مستضعف پناهانه ای که دستگاه ولایت و اجامر و اوباش تحت امر آن ، این روزها به راه انداخته اند ، جز برانگیختن گرد و خاک فاشیستی برای پوشاندن هدف های شوم شان معنایی ندارد. فراموش نکنیم که همین «اقتصاد مقاومتی» و «مدیریت جهادی» رهبر «بابصیرت» نظام است که منشأء اصلی ورشکستگی همه جانبه امروزی کشور ماست.

۶ – زن ستیزی و تلاش برای خانه نشین کردن و پشت پرده نگه داشتن زنان یکی از پیش شرط های اصلی بقا و دوام «حکومت امام زمان» است. این تأکید بر کهتری و پرده نشینی زنان ، نه تنها جنایتی است علیه بشریت ، بلکه در دنیای امروز یک اقدام آشکارا ضد کارگری است. زیرا در دنیای امروزی هیچ جامعه ای بدون مشارکت فعال زنان در سطوح مختلف زندگی اجتماعی نمی تواند دوام بیاورد و شکوفا شود. بنابراین در ایران گرفتار آمده در چنگال ولایت فقیه ، بخش بزرگی از محروم ترین و مظلوم ترین لایه های طبقه کارگر ما را زنانی تشکیل می دهند که زندانی بازار سیاه نیروی کار هستند و بی صدا و خاموش جان می کنند ، بی آن که حتی در آمارهای «اقتصاد مقاومتی» نشانی از آنها دیده شود. پس فراموش نکنیم که در ایران اسلامی مبارزه برای حقوق اجتماعی برابر زنان با مردان ، جزیی حیاتی و تفکیک ناپذیر از پیکار طبقاتی کارگران و زحمتکشان ماست.

۷ – حمایت قاطع و پیگیر از همه مبارزانی که برای جنبش کارگری جنگیده اند و می جنگند ، از پیش شرط های حیاتی ادامه پیکار طبقاتی است. بنابراین نگذاریم هیچ یک از آنهایی که شجاعانه پا در این راه می گذارند و بعضی حتی زندگی خود و خانواده شان را به خطر می اندازند، با مشکلات و دردهای شان تنها بمانند. آنها نمک جهانند و مشعلی که بر راه های تاریک روشنایی می بخشند.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

زنده باد آزادی! زنده باد سوسیالیسم!

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

شنبه ۹ ارديبهشت ۱۳۹۶ برابر با ۲۹ آوريل ۲۰۱۷

———————————–

اعلامیه اول ماه مه ۲۰۱۷

شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست

اول ماه مه، روز جهانی کارگر، روز همبستگی، روز فشردن صفوف و برافراشتن پرچم برای پیکارهای پیش روی اردوی میلیاردی کارگران جهان است.

جهان سرمایه داری از سال ۲۰۰۸ به این سو، دستخوش یکی از حادترین بحران های دوره موجودیت خود می باشد. نظامی که زمانی نوید آزادی و صلح و دوستی را می داد امروز در منجلابی ناشی از ستم واستثمار بشریت غوطه ور گشته است. دیگر عالیترین شکل های تمرکز سرمایه انحصاری و جهانی سازی فراگیری که چهار گوشه جهان را به عرصه بهره کشی بیرحمانه خود مبدل ساخته نمی تواند از سراشیب بحران قهقرا و انحطاط نظام مسلط بر جهان جلوگیری کند.

رقابت مهارگسیخته برای انباشت بیشتر،تصاحب مواد خام و بازارهای جدید برای سود بیشتر، مبارزه برای کسب سرکردگی نظام جهانی سرمایه داری که از جمله مظاهرآن جنگ های دائمی، ویرانگر و بی پایان است، تخریب شتابان محیط زیست و طبیعت که حاصل منطق کسب حداکثرسود بدون توجه به نیازهای زندگی بشری و ترجمان فاجعه ای است که دست نامرعی بازار در همه جوامع امروزی بدون استثناء رقم زده است نه فقط  بشریت بلکه بقای طبیعت و جهان امروز را دربرابر گزینه نابودی یا سوسیالیسم قرار داده است.

دربطن همین بحران است که راست افراطی جدید مانند ترامپ، مارینه لوپن، خرت ویلدرز و ….  سربرآورده اند تا با مشت به ظاهر آهنین و شبه فاشیستی و با بهره جوئی از همه تفاله های نفرت انگیز نژاد پرستی، قلدری وجنگ ،  راهی برای برون رفت سرمایه داری از بحران ساختاری کنونی بیابند. اما بشریت یکبار تجربه ی  فاشیسم  را از سر گذرانده  و شاهد جنایات خونین آن که جان میلیون ها انسان را  به تباهی کشاند، بوده است.

گزنیه ای که رهائی بشریت و جهان امروزی را از بحران ویرانگر سرمایه داری ممکن میسازد سوسیالیسم و کنشگر آن طبقه ی کارگر جهانی این گورکن سرمایه داری است که بانیروی کارش جهان کنونی را ساخته و می سازد؛ با مبارزه ی بی وقفه طبقاتی گام های پیشرفت تاریخی را هموار میسازد؛ و پرچم ادامه ی تغییر جهان را همچنان بر دوش می کشد و روز اول ماه مه، روز جهانی طبقه کارگر، روز جشن این نیروی تاریخ ساز برای برای پایان دادن به ستم ها و استثمار انسان از انسان ، برای رها ئی زنان از نابرابری قرن ها، برای جهانی است که در آن  هیچ بودگان هر چیزگردند.

کارگران ایران، امسال در شرایطی روز جهانی کارگر را گرامی می دارند که ایران ما یکی از بخش های جهان پر تلاطم سرمایه است که بن بست ها و ناکارامدی های نظام سرمایه داری تحت حاکمیت بختک رژیم جمهوری اسلامی  در آن به مرحله ای طاقت فرسا رسیده و همه تضادهائی که جهان سرمایه را در چنگال خود میفشارد در ایران با حدت و شدت بیشتری اکثریت عظیم مردم ایران را به قهقرا  سوق میدهد.در کشور ما برای طبقه کارگر اعم از زن و مرد، اعم از فارس، ترک، کرد، بلوچ  عرب و….، اعم از شعیه، سنی،بهائی ،یهودی یا مسیحی، اعم از کارگر ایرانی و یا مهاجر افغانی، اعم از کارگر کارخانه، زنان و کودکان ، کارگر کارگاه های خانگی، معلم، پرستار، کولبر، دستفروش، سرباز، کارمندان چند شغله، بازنشسته از هر نوع  و… در بر پاشنه  واحدی میچرخد: بی حقوقی، فقر ومحرومیت در حال افزایش. برای میلیون ها تن از کودک خیابانی کار، کودکان رنج و فرزندان فقر که به جای نشستن در کلاس درس، ناگزیر به حاشیه خیابان ها رو آورده و مظلومانه برای لقمه ای نان به هر کار سنگین و پستی تن می دهند ، برای زنان بی سرپرست،برای هزاران خانواده کارگرکه نان آورشان را از پی حوادث حین کار از دست داده اند، هیچ حق و حقوق برای برخورداری از بیمه درمان ، بیکاری و بازنشستگی وجود ندارد.

اما مبارزات طبقه کارگر و زحمتکشان ایران در سال گذشته صفحه درخشانی از مقاومت و مبارزه جوئی را به ثبت رساند. بخش های گوناگون طبقه کارگر در بیشمار حرکات اعتراضی با طرح خواسته ها و مطالبات بیواسطه خود  به مقاومت موثر در برابر تهاجم دولت و سرمایه داران برخاسته و از جمله رژیم جمهوری اسلامی را ناچار ساختند تا با عقب نشنینی اصلاحیه کذایی «قانون کار» را پس بگیرد. در آخرین ماه سال ، ما شاهد ابتکار جدید بخشهائی از طبقه کارگر بودیم که بازتاب آن صف بهم پیوسته بازنشستگان کشوری، لشکری و فرهنگی و به خیابان آمدن های پیاپی آنها برای اعتراض بود که «اعتراضات سریالی» نام گرفته و همچنان ادامه دارد. اعتراضات معلمان سراسر کشور و بویژه اعتراض آموزش دهندگان نهضت سواد آموزی که طی سال گذشته در سطح سراسری بویژه در تهران بزرگ – کردستان – خراسان – اصفهان و جنوب کشور نیز از جمله اعتراضات جسارت آمیزی بود که باید به این مجموعه  پیکارهای افزوده شود تا تصویری از دست آوردهای مقاومت و مبارزه طبقه کارگر در میان اول ماه مه سال گذشته و امسال ارائه شود.

اما طبقه کارگر و زحمتکشان ایران در تحت حاکمیت سیاه وخونین رژیم جمهوری اسلامی و مافیای سرمایه داران خون آشنام و زالوصف آن هزینه بس گزافی برای مبارزه جوئی و ایستادگی پرداخته ومیپردازند. قتل شاهرخ زمانی این کارگر سازمانگر کمونیست در زندان،علیرغم دادخواهی یگانه دخترش تا به امروز بی جواب مانده و زندان های رژیم مملو از فعالان جنبش کارگری در کنار فعالان جنبش زنان، دانشجویان، کنشگران جنبش ها علیه تبعیض های اجتماعی،ملی و مذهبی و سایر زندانیان سیاسی و عقیدتی است.

برای سرکوب هر چه گسترده تر جنبش رو به اعتلای کارگری و فعالین کارگری رژیم جمهوری اسلامی با «امنیتی و جنائی» قلمداد کردن مبارزات کارگری در حال صدور انواع و اقسام احکام زندان از طریق دادگاه های فرمایشی خود علیه فعالان جنبش کارگری است تا با مرعوب ساختن و به حداکثر رساندن فشار و هزنیه فعالیت با رشد جنبش کارگری مقابله کند.

اما فعالان کارگری با هوشیاری و جسارت و با مایه نهادن سلامت و  زندگی خود به مقابله با اقدامات سرکوبگرانه رژیم جمهوری  اسلامی میپردازند. اسماعیل عبدی طی نامه ای جسورانه دراعتراض به عدم استقلال قوه قضائیه رژیم جمهوری اسلامی در» صدور احکام امنیتی»  برای فعالان تشکل های صنفی معلمان و کارگران و با درخواست صریح » خروج روند پیگیری پرونده از حالت امنیتی به عادی» اعلام کرده است که از تاریخ دهم اردیبهشت ۱۳۹۶ اعتصاب غذای خود را آغاز خواهد کرد.دستگاه های امنیتی رژیم نیز بی وقفه در حال پیگرد برای اعمال فشار بر فعالین هستند.در آستانه اول ماه مه امسال، سال ۱۳۹۶ فعالان شناخته شده کارگری نظیر علی نجاتی از سندیکای نیشکر هفت تپه و همراهانش و شیت امانی چهره شناخته شده کارگری درکردستان  به اداره اطلاعات سنندج احضار و تهدید به سکوت شدند.

شورای همکاری نیروهای چپ وکمونیست،وفادار به آرمان انقلابی طبقه ی کارگر،این نیروی لایزال میلیونی ، همراه با کلیه ستمدیگان و توده های عظیم مردم زحمتکش برای ایجاد صف مستقل سیاسی  و برپایی تشکل های مستقل کارگری ،تشکل های مستقل معلمان ،دانشجویان و پرستاران  مبارزه می کند.

پرولتاریای ایران به چنان نیروئی تبدیل شده که امروز میتواند بعنوان یک بدیل مستقل و با تدبیر با اتکاء به ارتش بیشمار کارگران و زحمتکشان وارد صحنه مبارزه طبقاتی شود و جمهوری اسلامی و نظام سرمایه داری حاکم را به گورستان تاریخ بسپارد.جنبش چپ و کمونیستی ایران با تمام نیرو یار و یاور طبقه کارگر و زحمتکشان ایران برای خودرهائی است و همانگونه که  در صف مقدم اردوی مبارزه آشتی ناپذیر و بی تزلزل برای سرنگونی رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی  مبارزمی کند افشاء و انزوای همه محافل، باندها و دسته جات ارتجاع داخلی وابسته به قدرت های خارجی و  امپریالیستی را یکی از وظائف همیشگی و تعطیل ناپذیر خود می داند. طبقه کارگر ایران تنها به اتکاء به نیروی خود رهائی از قید و بندهای استبداد و سرمایه را رقم خواهد زد.

پیش بسوی ایجاد صف مستقل پرولتاریائی در روز اول ماه مه

پرچم سرخ را به نشانی  همبستگی یکپارچه طبقه کارگر ونیروهای انقلابی برافراشنته نگهداریم

برافراشته باد پرچم سرخ سوسیالیسم بدیل طبقه کارگر برای انقلاب

پرچم سرخ روز همبستگی  کارگران  سراسر جهان همچنان برافرشته باد

سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی

زنده باد ازادی ، زنده باد سوسیالیسم

شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست

پنجشنبه ۷ ارديبهشت ۱۳۹۶ برابر با ۲۷ آوريل ۲۰۱۷

http://shoora-namayandegan.org

امضا کنندگان:

١- اتحاد چپ ایرانیان در خارج کشور

٢- اتحاد چپ سوسیالیستی ایرانیان

3- حزب کمونیست ایران

4- سازمان اتحاد فدائیان کمونیست

5- سازمان راه کارگر

6- سازمان کارگران انقلابی ایران(راه کارگر)

7- شورای حمایت از مبارزات آزادیخواهانه مردم ایران- استکهلم

8- شورای فعالین سوسیالیست و آزادیخواه- هامبورگ

9-کانون اندیشه کپنهاگ -دانمارک

۱0- کانون همبستگی با کارگران ایران- گوتنبرگ

۱1- کمیته حمایت از مبارزات جنبش کارگری ایران- دانمارک

۱2- کمیته حمایت از مبارزات کارگران ایران- فنلاند

۱3- کمیته خارج کشور سازمان فدائیان(اقلیت)

۱4- نهاد همبستگی با جنبش کارگری ایران- غرب آلمان

۱5- هسته اقلیت

´´´´´´´´´´´´´´´´

بیانیه ی انجمن صنفی روزنامه نگاران آزاد تهران به مناسبت روز جهانی کارگر*


در حالی یکم ماه » می » دیگری از راه رسید که:
شمار زیادی از روزنامه نگاران هنوز در ناامنی شغلی کامل ، بدون هر گونه قرارداد و بیمه به صورت حق التحریری و یا با قرار دادهای موقت، حداقل دستمزد، بدون امید به ادامه ی قرارداد روزگار می گذارنند ؛ هنوز برای دفاع از منافع و حقوق اجتماعی خود ازداشتن تشکل های صنفی مستقل و پر قدرتِ منطقه ای و سراسریِ ویژه ی روزنامه نگاران محروم هستند .

یکم ماه «می » دیگری از راه رسید و
– هنوز بیشترین شمار کارگران ایران -کارگران صنعتی ، کشاورزی ، خدمات اداری و فرهنگی و بهداشتی و … – با حداقل مزد مصوب شورای عالی کار که فاصله ی 300 درصدی با خط فقر دارد گذارن زندگی می کنند . دولت ها یکی پس از دیگری آمده و رفته اند و می آیند ؛ همگی وعده ی دستمزد مناسب و ایجاد اشتغال کامل داده و می دهند اما هنوز نزدیک به 5 میلیون از همکاران ما بیکار و در جستجوی کار هستند . شاغلان نیز پس از گذشت 130 سال از یک ماه می 1886 و تثبیت هشت ساعت کار روزانه ، هنوز هم برای تامین حداقل های زندگی مجبور به کار در شرایط سخت و اضافه کاری و کار دو یا چند شیفته هستند .

– همچنان شمار زیادی از کارگران بازنشسته به دلیل فاصله ی چند برابری حقوق بازنشستگی با خط فقر مجبورند برای پر کردن نسبی این فاصله، با درجه ی استثماری بیشتر به کار گمارده شوند؛ به این ترتیب از سرِ اجبر و ناخودآگاه ابزار خراب تر کردن وضع بازار کار و سرکوب بیشتر دستمزدهای ناچیز موجود هستند.

– هنوز هم به رغم گذشت بیش از یک صدساله از پیدایش اولین تشکل های کارگری کارگران در ایران، به کمک فصل ششم قانون کار و نقض مقاوله نامه های 87 و 98 سازمان بین المللی کار، از داشتن هر نوع ابزار دفاع جمعی ازمنافع خود یعنی تشکل های مستقل و اتحادیه ها و سندیکا های کارگریِ پرقدرت و سراسری محروم هستند.

– هنوز شمار بسیار زیادی از کودکان ما به دلیل فقر و نداریِ خانواده ها و به رغم صراحت قانون اساسی بر آموزش و تحصیل رایگان، به جای درس خواندن در مدرسه وداشتن فرصت برای کودکی کردن و بازی و رشد طبیعی، در شرایط بسیار بد در کارگاه ها ی غیر استاندارد و کوچه و خیابان به کار گمارده می شوند و مورد ستم و بهره کشی جسمی و جنسی قرار می گیرند .

– به رغم گذشت بیش از 70 سال از پیدایش و شکل گیری بیمه های اجتماعی و بنیان گذاری سازمان تامین اجتماعی در ایران و با وجود تاکید قانون تامین اجتماعی در مورد «الزام به درمان کامل بیمه شدگان» به دلیل سوء مدیریت و ممانعت از مشارکت کارگران در مدیریت این سازمان، کارگران بیمه شده در نتیجه ی نابسامانی وضع خدمات درمانی و بهداشتی و غارت اموال سازمان تامین اجتماعی مجبور هستند بیش از 70 درصد از هزینه های درمانی خود بپردازند . و این یعنی پرتاب شدن باز هم بیشتر خانواده ها به درۀ فقر .

– همچنان نیمی از جامعه ی کارگری ما از تبعیض جنسی در رنج هستند . هنوز زنان کارگر شاغل در رسانه ها، ادارات، بانک ها، صنعت و خدمات بهداشتی و درمانی و هنری و … و حتا در خانه از نابرابری در حقوق و نابرابری در استفاده از فرصت ها آسیب فراوان می بینند . هنوز کماکان در خانه و خیابان و محل کار از امنیت نسبی برخوردار نیستند . شمار بسیار زیادی از زنان با دستمزدی بسیار کمتر از حداقل مزد تصویب شده در کارگاه ها و فروشگاه ها به کار گمارده می شوند و در موارد بسیاری مورد تعدی یا سوءاستفاده های جنسی قرار می گیرند . هنوز از تصدی بسیاری از مشاغل بطور رسمی محروم هستند .

– نه تنها تا کنون نقایص قانون کار به نفع کارگران اصلاح نشده ، حتا دور نمایی از اصلاحِ نقاط ابهام دار و ظرفیت های موجود در قانون که به کمک آنها حقوق کارگران ضایع می شود مشاهده نمی شود . هنوز هم به کمک ماده 7 قانون کار قرار دادهای موقت کار در کارهای دائمی مجاز شمرده و همگانی شده است . هنوز هم ماده 41 قانون کار در مورد تصویب دستمزد متناسب با سبد معیشت خانوارکارگری و تامین هزینه زندگی خانواده رعایت نمی شود و ابزاری برای اجرای این قانون در اختیار کارگران نیست. به عکس، پیرو سیاست های نئولیبرالی برای محو و نابودی اندک ظرفیت های موجود در قانون کار در حمایت از کارگران، هر روز تدارکات و نیروی بیشتری گذارده می شود. با گسترش مناطق آزاد تجاری و مناطق ویژه اقتصادی هر روز کارگران بیشتری از پوشش حمایتی همین قانون کار موجود محروم می شوند . متاسفانه در شرایط امروز ، کارگران محروم از تشکل و شرایطی هستند که بتوانند در مقابل این تعرض و تهاجم همه جانبه دفاع کنند . سکوت و انفعال جامعۀ کارگری نسبت به این مسئله می تواند موجب عقب گردی مهم و جدی در راستای تامین منافع کارگران بشود .

یکم ماه » می » دیگری از راه رسید و
همچنان روزنامه نگاران بسیاری در نقاط مختلف جهان و از جمله در ایران تنها به دلیل انجام کار حرفه ای و تعهد به رسالت آگاهی رسانه ای ضرب و شتم و بازداشت می شوند؛ در دادگاه های ناعادلانه و فرمایشی محاکمه و به زندان های طولانی محکوم می شوند و گاه هدف ترورهای سازمان یافته ی دولتی قرار می گیرند. صاحبان و امپراطوران رسانه های بین المللی در راستای خدمت به سرمایه ی جهانی و پیش برد سیاست های نئولیبرالیستی ضمن جلوگیری از دسترسی اکثریت جامعه به تمامی اطلاعات و اخبار و حوداث با پنهان کردن فجایع ناشی از جنگ ها و تخریب محیط زیست، اطلاعات و اخبار دست کاری و فیلتر شده به خورد مردم می دهند.
انجمن صنفی روزنامه نگاران آزاد تهران «یکم ماه می» روز جهانی کارگر، روز همبستگی و جشن کارگران و مزد بگیران در سراسر جهان را به تمامی روزنامه نگاران و دیگر کارگران عرصه های مختلف شادباش می گوید و خواهان به رسمیت شناخته شدن این روز به عنوان یک روز تعطیل رسمی و همگانی است.
انجمن صنفی روزنامه نگاران آزاد تهران/یکم ماه می 2017

´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´

بیانیه کارگران و خانواده های کارگری شهر سنندج به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر

برپایه خبر دریافتی آمده است : اول ماه مه روز جهانی کارگر است. روز همبستگی طبقاتی کارگران و کیفرخواست طبقه کارگر علیه سرمایه داری است. این روز را به همگی کارگران و خانواده هایشان تبریک می گوییم .

اول ماه مه امسال را در حالی گرامی می داریم که تمامی شواهد حاکی از بدتر شدن وضعیت زندگی و معیشت کارگران است . فقر ، گرانی ، بیکاری ، عدم امنیت شغلی ، قراردادهای موقت و سفید امضاء ، اخراج سازی ها ، نبود ایمنی کار و … نمونه های کوچک از مشکلاتی هستند که طبقه کارگر امروزه با رگ و پوست و استخوان خود لمس می کند . هر روز به بهانه ای به معیشتمان حمله میکنند .

درست زمانی که شاهد رسوایی های مالی مدیران و آمار نجومی فیش های حقوقی هستیم که لایحه ی اصلاحیه ی قانون کار ( سند بردگی طبقه کارگر ) به مجلس می رود و خوشبختانه به دلیل مقاومت سرسختانه بخش هایی از طبقه کارگر ایران تا مدتی نامعلوم مسکوت می ماند .

سرمایه داری در سراسر جهان و بخصوص ایران برای بالابردن نرخ سود و سرشکن نمودن بحران ها و خساراتی که خود به بار می آورد هیچ راهی مناسبتر ازحمله به زندگی طبقه کارگر و رفاهیاتی که با مبارزه و فداکاری در دهه های گذشته به دست آورده ایم ندارد . خصوصی سازی های گسترده و مقررات زدایی ، پروژه های ضرب الاجلی و جهانی هستند که اختیاراتی وسیع را به سیستم سرمایه داری می دهد تا به هر شکلی که خود مناسب می بیند با نیروی کار برخورد کند ، دولت در ایران هم تماما مجری همین برنامه ها بوده و هست…

همچنین سال گذشته ما در سطح جهان شاهد سالی به شدت سیاه و تاریک بودیم .

سرمایه داری جهانی و هم پیمانان منطقه ایش به واسطه انواع گروه ها و فرقه های قومی و مذهبی مرتجع با جنگ افروزی و رقابت بر سر منافع سیری ناپذیر خود زندگی بخش وسیعی از طبقه کارگر و زحمتکشان خاورمیانه و شمال آفریقا و سایر نقاط جهان را به خاک سیاه کشیده و هر روز شاهد قتل عام و آوارگی میلیون ها انسان بیگناه ، زن و مرد و کودک و سالخورده می باشیم .

سرمایه داری عامل مستقیم جنگ ، جنایت ، توحش ، بی حقوقی ، فقر و فساد و تمامی بدبختی هایی است که بشر تا به امروز با آن روبرو می باشد . تمامی رفاهیات و امکانات موجود در جهان آفریده زحمت و کار ما کارگران است که نباید از آن بی بهره باشیم بلکه بایستی تماما در خدمت سعادت و خوشبختی بشریت باشد .

ما با محکوم نمودن تمامی مصیبتهای برخاسته از سیستم سرمایه داری ، تاکید می کنیم رهایی کامل از این وضعیت تنها در گرو متشکل شدن و اتحاد طبقاتی ما کارگران حول منافع مشترکمان فارغ از هر نوع هویت ملی ، قومی ، نژادی ، مذهبی ، جنسی و غیره می باشد .

ما جمعی از کارگران و خانواده هایمان در سنندج ضمن حمایت از تمامی مراسمات مستقل کارگری به مناسبت روز جهانی کارگر ( اول ماه مه ) در تاریخ 8 / 2 / 1396 در میدان گاز سنندج به پیشواز اول ماه مه حضور یافته و مطالبات خود را به شرح زیر اعلام می داریم :

1-به رسمیت شناختن روز جهانی کارگر و تعطیلی این روز در تقویم رسمی کشور .

2-ایجاد اشتغال برای تمامی افراد آماده به کار بالای 18 سال و یا پرداخت بیمه بیکاری مکفی .

3-توقف اخراج و بیکار سازی کارگران به هر بهانه ای .

4-لغو قراردادهای موقت ، یک طرفه و سفید امضاء و تامین امنیت کامل شغلی کارگران .

5-حداقل دستمزد تعیین شده 930 هزار تومان مرگ تدریجی ما کارگران و میلیون ها خانواده کارگری می باشد . ما خواهان حقوقی برابر با استانداردهای شایسته و درخور شان انسان امروز می باشیم .

6-پرداخت فوری دستمزدهای معوقه بدون هیچ عذر و بهانه ای ، همچنین عدم پرداخت آن بایستی جرم محسوب شود و خسارت ناشی از آن جبران گردد .

7-تعیین دستمزد توسط نمایندگان واقعی کارگران با پشتوانه وسیع طبقه کارگر .

8-برخورداری تمامی بازنشستگان از یک زندگی مرفه و به دور از مشکلات اقتصادی .

9- ایجاد بالاترین استانداردهای بهداشتی و ایمنی محیط کار .

10-حق ایجاد تشکل های مستقل کارگری ، به رسمیت شناختن اعتصاب ، تجمع و راهپیمایی .

11-برابری کامل زن و مرد در کلیه ی عرصه های اقتصادی ، اجتماعی و …

12-کار کودکان باید لغو گردد و تمامی کودکان مستقل از موقعیت اقتصادی و اجتماعی والدین، نوع جنسیت و وابستگی های ملی، قومی و مذهبی از امکانات آموزشی، رفاهی و بهداشتی رایگان برخوردار باشند .

13-لغو تبعیض نسبت به کارگران مهاجر .

14-برداشتن هرگونه فشار ، بی حرمتی ، تهدید و بازداشت فعالین کارگری ( کارگران ، معلمین ، پرستاران و … ) .

15-تحرکات نظامی دولت های سرمایه داری و متحدین آنها در محل کار و زندگی مردم از جانب احزاب ، جریانات و دولت های منطقه علیه همسرنوشتی و مبارزه مشترک طبقاتی کارگران است و بایستی فورا خاتمه یابد .

کارگران و خانواده های کارگری سنندج و حومه

8 اردیبهشت 1396

===========
جمعی از کارگران پروژه‌ای: 

برپایه اطلاعیه دریافتی آمده است : اول ماه مه بایستی تعطیل رسمی باشد/ مجبورمان نکنند «روز کارگر» کار کنیم!
جمعی از کارگران پروژه‌ای و پیمانی که در بخش های نفت و پتروشیمی مشغول به کار هستند، در تماس با ایلنا از تعطیل نبودن و اجبار به کار در روز جهانی کارگر انتقاد کردند.
این کارگران می‌گویند: علیرغم تصریح ماده 633 قانون کار، مجبوریم یازده اردیبهشت سر کار برویم و مانند روزهای عادی، هشت ساعت کار کنیم.
گفتنی است براساس ماده 633 قانون کار، یازدهم اردیبهشت (برابر با روز جهانی کارگر) تعطیل رسمی محسوب می‌شود و کارفرمایان نباید کارگران را ملزم به کار کنند، از سوی دیگر مطابق ماده 22 مقررات مربوط به اشتغال نیروی انسانی در مناطق آزاد و ویژه اقتصادی از این روز به عنوان تعطیلی رسمی کارگران مشمول یاد شده است.
از طرف دیگر در ارتباط با خدمات عمومی و کارگاه‌هایی که تعطیل‌پذیر نیستند، ماده 622 قانون کار کارفرمایان را ملزم کرده است که برای کار در روزهای تعطیل، 40 درصد اضافه بر مزد پرداخت کنند.
کارگران پروژه ای می‌گویند نه قانون تعطیلی رعایت می شود و نه از اضافه پرداخت خبری هست؛ حق ما ضایع می‌شود و کارفرمایان تعطیلی اول ماه مه را به رسمیت نمی شناسند.

´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´
راه پیمائی و همایش کارگران در سنندج و کرج به مناسبت اول مه

به گزارش اتحادیه آزاد کارگران در شهر سنندج تلاش مسئولان برای برگزاری راه پیمائی دولتی به مناسبت اول ماه مه، به ابتکار فعالان مستقل حقوق کارگری و مشارکت کارگران به صحنه طرح مطالبات کارگران تبدیل شد. در گزارش اتحادیه آزاد آمده است:
«به دنبال ارائه نامه در خواست صدور مجوز برگزاری مراسم اول ماه مه از سوی اعضای هیات مدیره اتحادیه آزاد کارگران ایران به فرمانداری شهر سنندج و در پی آن احضار شیث امانی به اداره اطلاعات در تاریخ چهارم اردیبهشت ماه، بار دیگر این عضو هیات مدیره اتحادیه را دیروز هفتم اردیبهشت ماه اطلاعات نیروی انتظامی احضار و از ایشان خواهان دادن تعهد برای عدم شرکت وی و اعضای اتحادیه در مراسم اول ماه مه روز جهانی کارگر شدند اما پس از مواجه با مقاومت شیث و ندادن تعهد از سوی ایشان، نهایتا به وی اعلام کردند اگر قصد شرکت در مراسم را دارید این مراسم با هماهنگی اداره کار سنندج روز هشتم اردیبهشت ماه بصورت راهپیمایی از میدان گاز به سمت میدان کوزه بدوشان برگزار خواهد شد. شما هم بروید آنجا شرکت کنید.

بنا بر گزارشهای رسیده به سایت اتحاد، بدنبال آزادی شیث امانی از بازداشت موقت اطلاعات نیروی انتظامی و انتشار خبر برگزاری چنین مراسمی از سوی تشکلهای دست ساز حکومتی که به بنا بر اخبار موثق رسیده به سایت اتحاد، به موازات برگزاری مراسم مستقل کارگری در روز هشتم اردیبهشت، از سوی نهادهای امنیتی و اداره کار در این روز برنامه ریزی شده بود، ساعت هشت و سی دقیقه صبح امروز در حالی که حدود ۲۰ کارگر برای برگزاری مراسم دولتی سازماندهی شده و در حال راهپیمایی از میدان گاز به سوی میدان کوزه بدوشان بودند بیش از یکصد و پنجاه نفر از کارگران عضو اتحادیه آزاد کارگران ایران، انجمن صنفی خبازان سنندج، اعضا کمیته هماهنگی و دیگر کارگران و فعالین کارگری با فاصله حدود صد متری از آنان ودر حالیکه شیث امانی ودیگر کارگران دوستدار اتحادیه در صف مقدم این راهپیمایی بودند صحنه های پرشوری از گرامیداشت از مراسم روز جهانی کارگر را خلق کردند.

بنا بر این گزارش، در ادامه این راهپیمائی و در حالیکه ذولفقاری رئیس اداره کار سنندج درمقابل صف کارگران فریاد میزد اتحادیه ای ها آمدند، نیروی انتظامی اقدام به محاصره کارگران کرد اما علیرغم این محاصره و تلاش برای ایجاد فضای رعب و وحشت، کارگران شرکت کننده در مراسم با دست زدنهای پرشور، مراسم را به پایان بردند. در این مراسم اعضای کمیته هماهنگی اقدام به پخش پوسترهایی در رابطه با اول ماه مه روز جهانی کارگر کردند.»

در رابطه با برگزاری مراسم اول ماه مه در پارک جهان نمای کرج ، خبرگزاری حزب حکمتیست نوشته است:
«خبر دریافتی تاکید می کند، طبق سنت هر ساله امروز جمعه هشتم اردیبهشت، قبل از فرارسیدن روز اول ماه مه و در استقبال از این روز مراسم گرامیداشت ۱۱ اردیبهشت روز جهانی کارگر در پارک جهان نمای کرج در ساعت ۹ صبح با حضور تعدادی از اعضای تشکلهای کارگری از جمله سندیکای نقاشان البرز، اتحادیه آزاد کارگران، کانون نویسندگان وتعدادی از کارگران ساختمانی برگزار گردید. در این مراسم قطعنامه مشترک به مناسبت اول مه ۱۳۹۶، روز جهانی کارگرتوسط یکی از کارگران قرائت گردید. بعد از قطعنامه مشترک، قطعنامه های جداگانه هم برای حاضرین خوانده شد. مراسم با شعر و سرود خوانی جمعی تمام حاضرین به پایان رسید. بعد از سی دقیقه استراحت، خبر رسید که جمع دیگری از کارگران کوهنورد در حسن آباد کرج مراسم برگزار می کنند. از حاضرین در مراسم پارک جهان نما دعوت شد، که در آن مراسم هم شرکت کنند. کارگران و اعضای تشکلهای کارگری حاضر به مراسم روز کارگر حسن آباد پیوستند. مراسم با حضور جمعیت بالای صد نفر برگزار شد. مراسم با سرود انترناسیونال، شعر خوانی و صحبتهایی در مورد وضعیت معیشتی کارگران و خواسته های کارگران و جایگاه روز اول ماه مه و با شادی و جشن به کار خود پایان داد.»

´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´

قطعنامه مشترك  تشكل هاي مستقل كارگري به مناسبت  روز جهاني كارگر  1396

(اتحادیه آزاد کارگران ایران،انجمن صنفی کارگران واستادکاران ساختمانی مریوان وسرواباد،انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه،سندیکای کارگران نقاش استان البرز،کانون مدافعان حقوق کارگر و کمیته پیگیری ایجاد تشکل های کارگری ایران)

قطعنامه مشترك  تشكل هاي مستقل كارگري به مناسبت  روز جهاني كارگر  1396

گرامی باد اول ماه مه   روز همبستگی جهانی کارگران، مستحکم باد اتحاد کارگران، معلمان، پرستاران، بازنشستگان  و دانشجویان ، پیش به سوی اعتراضات متحدانه و سراسری برای پایان دادن به ظلم و ستم و نابرابری، پیش به سوی بر پائی تشکل​های مستقل محلی و سراسری.

امسال ما تشکل​ها و نهادهای مستقل کارگری در حالی دوشادوش هم، صفی متحد را به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر شکل داده ایم که جنبش عظیمی در جای جای کشور علیه فقر و فلاکت و ستم و تبعیض در جریان است و مبارزات عدالت​خواهانه کارگران، معلمان و دیگر اقشار زحمتکش جامعه به نحو کم سابقه ای در حال سازمانیابی بیشتر، آگاهانه تر شدن و سراسری  شدن است.

راهپیمائی​های اعتراضی کارگران همراه با خانواده هایشان در خیابان​ها، شکل گیری صفی متحد و سراسری در میان کارگران، دانشجویان، روزنامه نگاران، وکلا، معلمان و اساتید دانشگاه در مبارزه علیه لایحه اصلاحیه قانون کار، اعتراضات سراسری کارگران برق و مخابرات و معلمان شاغل و بازنشسته، تجمعات بی وقفه و متحدانه بازنشستگان لشکری و کشوری، شکل گیری اعتراض در شرکت ملی نفت  و دیگر صنایع کلیدی و اعتراضات گسترده علیه امنیتی کردن فعالیت​های صنفی و مدنی، نمودهایی از این سازمان​یافتگی، آگاهی و سراسری شدن مبارزات کارگران و زحمتکشان است که می​رود جنبش کارگری ایران را در جدالی آشتی ناپذیر و تعیین کننده با وضعیت فلاکت​بار موجود قرار بدهد.

چنین سطح کم سابقه ای از مبارزات متحدانه و سراسری بخش​های مختلف طبقه کارگر در شرایطی با شتاب فزاینده ای در حال گسترش است که سرمایه داری بحران​زده ایران بر بستر ناتوانی، عجز و درماندگی از پاسخ به معضلات حاد اقتصادی، سیاست انجماد قانونی حداقل مزد و تحمیل بی حقوقی مطلق بر طبقه کارگر را در پیش گرفته است.  در حالیکه نهادینه شدن قراردادهای موقت و شرکت​های پیمانکاری، کارگران و کارمندان زحمتکش بخش خصوصی و دولتی را به بردگی کشانده و بیکاری و دستمزدهای چند برابر زیر خط فقر و عدم پرداخت به موقع دستمزدها، میلیون​ها خانواده کارگری را به مرز بی تامینی مطلق سوق داده و بر این بستر، پدیده های ضدانسانی همچون کارتن خوابی و گور خوابی، کار کودکان، اعتیاد، تن فروشی و تباه شدن آینده جوانان  بیداد می​کند، تازه می خواهند تا با ایجاد تغییرات ضد کارگری بیشتر در قانون کار، تصویب انواع لوایح ضد کارگری در مجلس شورای اسلامی و نهادینه کردن فقر و فلاکت از طرق مختلفی همچون موجه خواندن کلیه فروشی برای رفع مشکلات اقتصادی اقشار فرودست جامعه، بیش از پیش منافع چپاولگرانه خود را تامین کنند.

ناتوانی بی سابقه سرمایه داری حاکم بر ایران در حل معضلات حاد اقتصادی و در پیش گرفتن سیاست تحمیل بی حقوقی و فقر و فلاکت هر چه بیشتر بر طبقه کارگر به علاوه سیاست تشدید سرکوب اعتراضات کارگری و امنیتی کردن فعالیت​های صنفی و مدنی به عنوان یگانه پاسخ حکومت​گران به مطالبات انباشته کارگران و دیگر اقشار زحمتکش جامعه، مجموعه عوامل غیرقابل انکاری هستند که بر متن آن  مبارزات بی وقفه کارگران و زحمتکشان ایران، هر دم متحدانه تر، سراسری تر و تعیین کننده تر به پیش خواهد رفت. بدیهی است با تداوم وضعیت موجود، موج  غیرقابل برگشتی از اعتراضات گسترده کارگری سراسر کشور را در بر خواهد گرفت.

ما امضا کنندگان این قطعنامه با تاکید بر صلح جهانی و محکوم کردن هر گونه سیاست جنگ افروزانه از سوی تمامی دولت​ها و جریانات جنگ​ طلب در منطقه خاورمیانه که هزینه های اقتصادی و جانی آن تماما بر دوش ما کارگران و زحمتکشان است، همبستگی خود را با کارگران جهان اعلام می​کنیم و با هشدار نسبت به تداوم وضعیت فلاکتبار کنونی، بر تحقق خواست​های زیر به عنوان حداقل​هایی برای برون​ رفت از شرایط غیر قابل تحمل موجود پای می فشاریم.

1-افزایش فوری حداقل دستمزد بر اساس سبد هزینه مطابق با استانداردهای  زندگی امروزی (امسال، چهار میلیون و پانصد هزار تومان) و پرداخت بیمه بیکاری به کارگران بیکار و جوانان آماده کار به میزان حداقل مزد

2-پایان دادن به امنیتی کردن اعتراضات صنفی و مدنی، ممنوعیت تعقیب قضائی و وارد کردن اتهامات امنیتی نسبت به فعالیت​های صنفی، سیاسی و مدنی، لغو مجازات اعدام و شلاق، لغو کلیه احکام صادره علیه فعالان کارگری، معلمان و دیگر جنبش​های آزادی​خواه و عدالت​طلب و آزادی بی قید و شرط اسماعيل عبدي ، بهنام ابراهيم زاده و همه فعالان کارگری، معلمان و فعالان سیاسی و اجتماعی در بند

3-آزادی بی قید و شرط ایجاد تشکل​های مستقل، اعتصاب، اعتراض، راهپیمائی، تجمع، اندیشه و بیان، احزاب و مطبوعات

4-پرداخت فوری مطالبات معوق کارگران، بازنشستگان، معلمان و کارمندان بخش خصوصی و دولتی، همراه با خسارت دیر کرد و تصویب قانونی برای جرم دانستن عدم پرداخت حقوق و مزایا

5-تامین امنیت شغلی و توقف اخراج سازی​ها، بر چیده شدن قراردادهای موقت و سفید امضا، برچیده شدن شرکت‌های تامین نیروی انسانی و پیمانکاری، قرار گرفتن کلیه کارگران شاغل در کارگاه‌های کوچک ، مناطق آزاد و ویژه تحت پوشش کامل قانون کار و اجرای کردن بیمه کارگران ساختمانی

6-قطع دست دولت از صندوق​های بازنشستگی، سپردن اختیار صندوق سازمان تامین اجتماعی و دیگر صندوق​های بازنشستگی به هیات امنایی از نماینده های منتخب اعضا، محاکمه غارتگران صندوق​های بازنشستگی و جبران خسارتهای وارده به آنها

7-با توجه به ضد کارگری بودن قانون کار موجود، این قانون باید تغییر و هر گونه اصلاح و دست بردن در آن باید از طریق وسیع ترین اطلاع رسانی به کارگران و با دخالت مستقیم نماینده های منتخب مجامع عمومی آنان در سراسر کشور صورت بگیرد

8-ممنوعیت کار کودکان و فراهم کردن امکانات زندگی، تحصیل رایگان و برابر برای همه کودکان فارغ از تعلق خانوادگی، جنسیت، قومیت و مذهب مطابق با استانداردهای پیشرفته امروزی

9-برقراری بالاترین استانداردهای ایمنی کار در تمامی محیط​های کارگری

10-بر چیده شدن تمامی قوانین تبعیض آمیز نسبت به زنان و برابری کامل و بی قید و شرط  حقوق زنان و مردان در تمامی عرصه های زندگی اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و خانوادگی

11-به رسمیت شناخته شدن حق شهروندی برای مهاجرین افغانستانی و دیگر مهاجران و منع هر گونه اعمال تبعیض آمیز علیه آنان

12-اول ماه مه روز جهانی کارگر بايد تعطيل رسمی اعلام و هر گونه ممنوعيت و محدوديت برگزاری مراسم اين روز ملغی شود

اسامی تشکلهای امضا کننده به ترتیب حروف الفبا:

1-اتحادیه آزاد کارگران ایران

2-انجمن صنفی کارگران واستادکاران ساختمانی مریوان وسرواباد

3-انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه

4-سندیکای کارگران نقاش استان البرز

5-کانون مدافعان حقوق کارگر

6- کمیته پیگیری ایجاد تشکل های کارگری ایران

================

قطعنامه مشترک

سندیکای کارگران شرکت واحد ، سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه و کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری

 

گرامی باد اول ماه مه، روز جهانی کارگر!

اول ماه مه، روز جهانی کارگر روز اتحاد و همبستگی بین المللی کارگران در سرتاسر دنیا را در شرایطی گرامی می داریم که فاصله طبقاتی و شکاف میان سرمایه داران و کارگران به بالاترین حد خود رسیده و روز به روز نیز بر شدت و حدت آن افزوده می شود. تعمیق و تشدید بیش از پیش تضادهای طبقاتی و افزایش روزافزون درآمد و ثروت اقلیتی از سرمایه داران و صاحبان قدرت، در مقابل تشدید فقر و فلاکت فزایندهی اکثریت عظیمی از کارگران و توده های مردم محروم و تحت ستم جهان، نمایشی از چهره عریان و آشکار بربریت و توحشی است که نظام گندیده و ضدکارگری سرمایه داری، برای اکثریت قریب به اتفاق کارگران و بشریت امروز به ارمغان آورده است. در واقع تحت سلطه و حاکمیتیک چنین مناسبات و البته در سایهی سلطه یک چنین نظام و سیاست هایی است که به ویژه در اوضاع و احوال کنونی جهان، از یک سو به شکل لجام گسیخته و سرسام آوری بر دارایی ها و ثروت سرمایه داران افزوده می شود واز سوی دیگر، کارگران (همه ی آنان که کار می کنند و با کار و تولید خود رفاه و آسایش را برای احاد بشر فراهم می آورند) هر روز فقیرتر و بی چیزتر شده و به فقر، خانه خرابی و فلاکت کشانده می شوند. بی جهت نیستکه بر اساس جدیدترین گزارش مؤسسه غیر دولتی آکسفام، دارایی تنهاهشت نفر از ثروتمندترین های جهان با دارایی بیش از 3 میلیارد و 600 میلیون نفر از جمعیت جهان برابری می کند»
بدون تردید وجود چنین فاصله ی عظیم طبقاتی، نتیجه استمرار مناسبات نابرابر و پوسیده سرمایه داری و سیاست های استثمارگرانه و ظالمانه ی حاکم بر دنیا است که امروزه، به ویژه از طریق توصیه های نئولیبرالی صندوق بین المللی پول و بانک جهانی به دولت ها دیکته شده و از این طریق به خورد کارگران و توده های تحت ستم و استثمار مردم داده می شود.
کشورما ایران نیز به عنوان یکی از اقمار سرمایه داری جهانی از این قاعده مستثنی نیست. صاحبان سرمایه و دولت های حامی آن در ایران در راستای مهیا نمودن هرچه بیش تر شرایط برای انباشت سرمایه و کسب سودهای نجومی، کارگران را به شدیدترین و بیرحمانه ترین شکل ممکن استثمار می کنند و شرایط بس سخت و دشواری را به ویژه به لحاظ معیشتی به این طبقه تولید کننده و هستی ساز تحمیل می نمایند که تعیین دستمزد 930000 تومانی ِ دستپخت «شورای عالی کار» برای سال 96 و به تعطيلي كشاندن بسياري از كارخانه ها، كارگاه ها و معادن كشور و اخراج و بيكارسازي هاي گسترده كارگران تنها نمونه هایی از آن هستند.
کارگران در ایران امنیت شغلی ندارند از بیمه های اجتماعی مکفی و کارآمد برخوردار نیستند؛ قراردادهای موقت و شرکت های پیمانکاری و واسطه ای امان شان را بریده؛ بخش های وسیعی از آحاد این طبقه با حقوق های معوقه دست به گریبانند؛ سفره شان بیش از هر زمان دیگری خالی است و گرانی فزاینده کالاها و مایحتاج عمومی رمقی برایشان باقی نگذاشته است؛ از حق ایجاد تشکل های مستقل کارگری و حق اعتراض و اعتصاب محرومند و حق آزادی بیان از آنان سلب شده است؛ نمی توانند آزادانه مراسم بزرگداشت روز جهانی کارگر را همچون کارگران بسیاری دیگر از کشورهای دنیا برگزار کنند و …
به همه ی این ها البته باید تحمیل ستم و بی حقوقی بر زنان؛ بیکاری فزاینده جوانان؛ گسترش کار کودکان؛ کاهش خدمات درمانی و بهداشتی؛ سرکوب تشکل ها و اعتراضات کارگری؛ فقدان آزادی های دموکراتیک و سیاسی و امنیتی کردن هر شکلی از حق طلبی و اعتراض که برای پیگیری خواست ها و مطالبات کارگران و توده های مردم به جان آمده صورت می گیرد را اضافه کرد. و در این ارتباط احضارهای مکرر کارگران آگاه و فعالان کارگری و تهدید، دستگیری و زندانی کردن آنان به بهانه های واهی رنج های عدیده ای را بر ایشان افزوده است. آری سرمایه داری در ایرانوضعیت بسیار خطرناک و فاجعه باری را برای کارگران و توده های زحمتکش مردم رقم زده است.
بدون تردید چنین وضعیتی برای کارگران و توده های زحمتکش مردم قابل تحمل نخواهد بود و خواه ـ ناخواه آنان را رو در روی صاحبان سرمایه و دولت حامی آن قرار خواهد داد. تا آن جا که به ویژه در سال های اخیر بخش ها و لایه های مختلف طبقه کارگر،اعم از کارگران حمل و نقل، صنایع و خدمات، معلمان، پرستاران، بازنشستگان و اقشار مختلف مردم با اعتراضات و مبارزات خود مخالفت خود را با ادامه چنین روند ظالمانه و غیرانسانی ای نشان داده اند.

در این راستا تشکل های امضا کننده زیر ضمن گرامی داشت این روز بزرگ و تاریخی مطالبات خود را به شرح زیر اعلام می کنیم:
1- در حالي كه خط فقر بیش از چهار ميليون تومان در ماه برآورد شده است، تعيين حداقل دستمزد از سوي «شوراي عالي كار» به میزان 930000 هزار تومان در واقع به منزله تحميل فقر و فلاكت بيش تر به كارگران و خانواده هاي آنان مي باشد. ما خواهان دریافت حداقل دستمزد به میزان 4000000 تومانی برای سال 96 هستیم.
2 ــ بخش و سیعی از کارگران در شرایط کنونی با دستمزدهای معوقه دست به گریبانند. دستمزدهاي معوقه كارگران بايد فوراً و بي هيچ عذر و بهانه اي پرداخت شده وعدم پرداخت آن ها به مثابه جرم قابل تعقيب، مورد پيگرد قضائي قرارگیرد.
3- با وجود اینکه مطابق قانون اساسی باید آموزش تحصیلات برای همه مردم رایگان باشد؛ بخش های وسیعی از آموزش در کشور خصوصی شده و بخش های دولتی نیز برای آموزش مبالغ زیادی دریافت می کنند و طبقات محروم جامعه از آموزش رایگان و با کیفیت محروم هستند. ما کارگران ضمن محکوم کردن روند مذکور خواهان آموزش با کیفیت و یکسان رایگان برای عموم مردم کشور هستیم.
4- ما کارگران به ویژه درشرایط تورم و گرانی روزافزون کالاهای اساسی درجامعه، اِعمال برخی سیاست های معروف به ریاضت اقتصادی همچون رها سازی قیمت ها و حذف سوبسیدها از جمله آب، برق و گاز و اخراج و بیکار سازی کارگران با بهانه ها و ترفندهایی چون تعدیل نیرو و خصوصی سازی، مقررات زدایی از حقوق کار و نابودسازی برخی از دستاوردهای چند ده ساله حقوق کارگری و تعرض ضد کارگری به قانون کار و … را محکوم نموده و خواهان پایان بخشیدن به این قبیل سیاست های اسارت آور و ضد عدالت اجتماعی هستیم.
5 ــ قراردادهای سفیدامضا و شرکت های پیمانکاری و واسطه ای ابزاری برای استثمار کارگران می باشد. ما كارگران خواهان برچيده شدن این گونه قراردادهاي اسارت آور و شرکت های پیمانکاری و واسطه ای هستيم
6- ما خواهان برخورداري تمامي بازنشستگان از يك زندگي انسانی، مطابق با استاندارد های جهانی و رفع هرگونه تبعيض و نابرابري در پرداخت مستمري و مزاياي اين بخش از كارگران مي باشيم. ما همچنين خواهان بيمه ي درمان رايگان برای کارگران و تمامی مزدبگیران و قشر فرودست جامعه هستيم
7- اخراج و بيكارسازي كارگران به هر بهانه اي بايد متوقف گردد و تمامي كساني كه بيكار شده و يا به سن اشتغال رسيده اند باید تا زمان اشتغال به كار از بيمه بيكاري مكفي، برخوردار باشند.
8- ما كارگران خواهان برابري كامل حقوق زنان و مردان در تمامي شئونات زندگي اقتصادي، اجتماعي، سياسي، فرهنگي و خانوادگي و محو كليه قوانين تبعيض آميز عليه آنان مي باشيم
9- سازمان تأمين اجتماعي با اندوخته های کارگران ایجاد شده است بنابراین مي بايست به دست نمايندگان منتخب و واقعي كارگران اداره شود. ما خواهان برخورداري همه كارگران و زحمتكشان جامعه از امكانات و مزاياي بيمه هاي تأمين اجتماعي هستيم.و دست اندازی به اموال و دارایی های کارگران در این سازمان را محکوم می کنیم.
10-ما کارگران سرکوب و کارشکنی و عدم به رسمیت شناختن حقوق سندیکاها و تشکل های مستقل کارگری را محکوم کرده و خواستار تشکیل سندیکاها و تشکل های مستقل کارگری و رعایت حقوق بنیادین کار، به ویژه مقاوله نامه های۸۷ و ۹۸سازمان بین الملی کار دایر بر “آزادی ایجاد تشکل های مستقل” و “عقد قراردادهای دستجمعی” هستیم. و دادخواهی و شکایت کارگران را در این باره به نهادها و سازمان های بین الملی حق مسلم تمامی کارگران می دانیم.

11- هر گونه اعمال فشار، پرونده سازي و صدور احكام شلاق، بازداشت و زندان برای كارگران و فعالان كارگري، مدني و اجتماعي بایستی متوقف شود. ما خواهان رفع فوری تمامی این فشارهای زجر آور بر فعالان جنبش کارگریو دیگر جنبش های اجتماعی حق طلبانه هستیم و آزادی فوری و بدون قید شرط تمامی کارگران و فعالین کارگری زندانی را خواستاریم.
12- تشکل های دست ساز دولتی ـ کارفرمایی همچون خانه کارگر و شوراهای اسلامی کار و …، تشکل های واقعي كارگران ايران نیستند و نباید از جانب سندیکاها و اتحادیه های کارگری جهانی به رسمیت شناخته شوند. ما به رسمیت شناختن تشكل هایی چون خانه كارگر، شوراهاي اسلامي كار و مجمع عالی نمایندگان کارگران ایران و … را در تشکل ها و مجامع بین المللی کارگری محكوم می کنیم.
13- كار كودكان بايد ممنوع اعلام گردد و همه ي كودكان جدا ازموقعيت اقتصادي و اجتماعي والدين و نوع جنسيت و وابستگي هاي ملي، نژادي، مذهبي و … باید از امكانات تحصيلي و آموزشي، رفاهي و بهداشتي رايگان و برابر برخوردار باشند
14- ما خواهان رفع هر گونه تبعيض و بي عدالتي نسبت به كارگران مهاجر در ایران از جمله كارگران مهاجر افغان و نيز ساير كارگران مهاجردر سراسر جهان مي باشيم
15- ما به همراه عموم كارگران ايران و جهان، سياست هاي مداخله گرانه، جنگ افروزانه و تجاوز كارانه از جانب هر دولت متجاوزی را عليه مردم كشورها محكوم نموده و خواهان برقراري صلح، امنيت، رفاه و پيشرفت برای تمامی مردم ايران، منطقه و جهان هستيم
16- ما کارگران خواهان تحقق کلیه حقوق و مطالبات معلمان، پرستاران و کلیه کارگران هستیم و آزادی بدون قید و شرط فعالین دلسوز زندانی این بخش از طبقه کارگر را خواستاریم.
17-اول ماه مه، روز جهاني كارگر بايد تعطيل رسمي اعلام شده و در تقويم رسمي كشور گنجانده شود. ما خواهان لغو هرگونه محدوديت در برگزاري مراسم اين روز جهاني هستيم.

کارگران جهان متحد شوید!

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه
کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری
یازده اردیبهشت 96

=============

تهدید و احضار فعالان در آستانه روز جهانی کارگر 

در آستانه روز همبستگی و اتحاد جهانی کارگران (۱۱ اردیبهشت) و در شرایطی که میلیون ها کارگر و زحمتکش ایران با انبوهی از خواست های برحق و ابتدایی کارد به استخوانشان رسیده است، باز هم قوه قضائیه و دادگاه ها با پرونده سازی های امنیتی علیه فعالان کارگری، جو تهدید و ارعاب را به نفع کارفرمایان و سرمایه داران، شدت می بخشند. دادگاه انقلاب دزفول – قوه‍ی قضائیه – طی حکمی علی نجاتی عضو هیئت مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه را به همراه اشرف رحیم خانی و زینب کشوری فعال در بخش زنان و عزت جعفری، شاپور رشنو، علی محمد جهانگیری و شاکری را به اتهام تبلیغ علیه نظام در تاریخ ٢٤ اردیبهشت ١٣٩٦ احضار کرد.
این روند برای کارگران ایران روش شناخته شده ای است که مستمراً با آن رودررو هستند. از بگیر و ببند و اخراج و بیکارسازی گرفته تا صادر کردن حکم شلاق برای کارگرانی که در چنگال مشکلات مالی گرفتارند، در پرداخت اجاره ی خانه درمانده اند، و از تأمین حداقل هزینه ی زندگی، خوراک، پوشاک، بهداشت و تحصیل فرزندان شان ناتوان اند، در حالی که بسیاری از کارفرمایان خصوصی و دولتی حتی از پرداخت حقوق کارگران سرپیچی می کنند. حکومت اعتراض کارگران علیه شرایط مستمند سازی را «برهم زدن امنیت» و «تبلیغ علیه نظام» می نامد!
علی نجاتی پس از تحمل زندان، و حکم بازنشستگی اجباری و بیماری، هنوز به بهانه های بی اساس به دادگاه کشانده می شود! و اعضای خانواده اش نیز هر از چندی با پرونده سازی های واهی مورد آزار قرار می گیرند. سایر فعالان نیز با گرفتن احکام طولانی و گاه چندین حکم از سوی دادگاه های مناطق دیگر، در اعتراض به این روند با اعتصاب غذا در شرایط طاقت فرسای زندان های ایران، جان خود را وثیقه ی مبارزه با این اوضاع فلاکت بار قرار داده اند.
این در حالی است که تبلیغات دروغین «منشور شهروندی» حکومتیان و وعده های توخالی و کر کننده در آستانه انتخابات فضا را مسموم ساخته است. آیا میلیون ها کارگر، معلم، بازنشسته، کارکنان بیمارستانی، بیکاران، زنان و کودکان، دانشجویان، دستفروشان و حاشیه نشینان، «شهروند» این جامعه به حساب نمی آیند که علاوه بر محرومیت، باید به چارمیخ کشیده شوند؟ دمکراسی ادعائی اقلیت ثروتمند جامعه تنها جامه ای عاریتی و بی قواره است که به تن اکثریت میلیونی کارگران و خانواده هایی که زیر بار شرایط خفت بار کنونی، باید خفقان و سرکوب را تحمل کنند و صبور باشند، مدت هاست که از مد افتاده است! واقعیت نشان می دهد که مبارزات و اعتراضات روزمره و روزافزون کارگران و سایر زحمتکشان ایران را نه می توان متوقف کرد و نه نمی توان با این ترفندها به عقب راند.
اعتراض به زندانی کردن کارگران و فعالان کارگری، معلمان، فعالان جنبش های آزادی خواه و زندانیان سیاسی و هرگونه پرونده سازی امنیتی علیه آن ها، آزادی همه فعالان کارگری بدون هیچ قید و شرطی، بازگشت فوری کارگرانی که به علت مبارزه برای خواست های کارگری زندانی و اخراج شده اند به کار خود، رفع اتهام و منع تعقیب آن ها و ابطال احکام قضایی به ضد فعالان کارگری و دیگر عرصه ها، در کنار انبوهی از مطالبات دیگر، مبارزه ای لازم و ضروری برای تغییر و برون رفت از ورطه ی کنونی است که کارگران صف اول و قاطع آن را تشکیل می دهند.

کارگران پروژه های پارس جنوبی
جمعی از کارگران پتروشیمی های منطقه ماهشهر و بندر امام
فعالان کارگری جنوب
فعالان کارگری شوش و اندیمشک
جمعی از کارگران محور تهران – کرج
٥اردیبهشت ١٣٩٦

´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´

تهدید کارگران در آستانه ی اول ماه مه 

در پی احضار شیث امانی از اعضای هیات مدیره اتحادیه آزاد کارگران ایران به ستاد خبری اداره اطلاعات سنندج، وی ساعت ۱۴ روز دوشنبه چهارم اردیبهشت ماه در این نهاد امنیتی حضور پیدا کرد.
این احضار بدنبال آن صورت گرفت که شیث امانی همراه با برخی دیگر از اعضای اتحادیه آزاد کارگران ایران و فعالین کارگری شهر سنندج روز ۲۶ فروردین ماه، نامه ای را به فرمانداری سنندج دادند و طی آن خواهان صدور مجوز برای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر شدند. اما به جای رسیدگی به خواست این کارگران برای صدور مجوز، روز سوم اردیبهشت ماه ستاد خبری اداره اطلاعات سنندج با استناد به مجوز قضائی اقدام به احضار شیث امانی کرد و پس از حضور وی در این نهاد، مامورین امنیتی به بازجوئی از ایشان در مورد مسائل کارگری، وضعیت اتحادیه و اعضای آن پرداختند و در پایان تهدید کردند که چنانچه ایشان و یا هر یک از اعضای اتحادیه در شهر سنندج اقدام به برپائی مراسم اول ماه روز جهانی کارگر بکنند برایشان گران تمام خواهد شد.
اتحادیه آزاد کارگران ایران با محکوم کردن احضار شیث امانی و تهدید اعضای اتحادیه در شهر سنندج، عموم کارگران در سراسر کشور را به برگزاری هر چه با شکوه تر مراسم روز جهانی کارگر فرا میخواند و بدینوسیله اعلام میدارد برگزاری مراسم این روز حق مسلم ما کارگران است و هیچ قدرتی نمیتواند ما را از برگزاری مراسم به مناسبت روزی که متعلق به ماست، بر حذر دارد.
زنده باد اول ماه مه روز همبستگی جهانی کارگران
پیش به سوی برگزاری هر چه با شکوه تر مراسم اول ماه مه روز جهانی کارگر
اتحادیه آزاد کارگران ایران – پنجم اردیبهشت ماه ۱٣۹۶

´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´

فراخوان جعفر عظیم زاده، برای نجات جان اسماعیل عبدی 


* ما با به راه انداختن جنبشی بزرگ علیه امنیتی کردن فعالیتهای صنفی و مدنی اجازه نخواهیم داد جان اسماعیل عبدی به خطر بیافتد

پنج روز از انتشار نامه اسماعیل عبدی گذشت و تنها سه روز به آغاز اعتصاب غذای این معلم برجسته و حق طلب باقی مانده است. با این حال قوه قضائیه دولت جمهوری اسلامی هیچ عکس العملی در قبال به خطر افتادن جان اسماعیل و رسیدگی به خواستهای او از خود نشان نداده است. انتظاری نیز بیش از این نمیتوان از سیستمی داشت که امنیتی اعتراضات صنفی و مدنی و به زندان انداختن انسانهای بزرگی چون اسماعیل عبدیها، بخش لاینفکی از موجودیتش است.
نیازی به تاکید نیست که در سیستمی که معلمان بدلیل فقر و تنگدستی به سرویس ایاب و ذهاب دانش آموزان تبدیل شده اند و دهها مصیبت اجتماعی دیگر از قبیل فقر و تنگدستی بازنشستگان تا غارت دسترنج کارگران و معلمان در صندوقهای بازنشستگی، تن فروشی زنان، اعتیاد به مواد مخدر و کلیه فروشی، تا کارتن خوابی و گور خوابی و تگدی گری و واماندگی از گذران زندگی بیداد میکند جان انسانهای بزرگی چون اسماعیل عبدیها هم برای آن سیستم ارزشی داشته باشد.
اما سیمای یک جامعه هشتاد میلیونی تنها به سیستم حاکم بر آن خلاصه نمیشود چرا که در این طرف و در نقطه مقابل، صفی میلیونی از انسانهای شریف وجود دارد که اسماعیل و اسماعیلها مایه مباهات و افتخارشان است.
اسماعیل عبدی، بهنام ابراهیم زاده و دهها فعال مدنی و سیاسی آزدیخواه و عدالت طلب در بند، هیچ جرمی جز به خطر انداختن امنیت و منافع چپاولگرانه اقلیتی دزد و غارتگر مرتکب نشده اند. آنان سر سخت ترین مدافعان امنیت ما مردم ایران هستند و برای دست یابی به جامعه ای امن و آزاد و برابر که کارگران و معلمان و بازنشستگانش دغدغه نان نداشته باشند و کودکان و جوانانش بی هیچ دغدغه ای بالاترین مدارج تحصیلی را طی کنند، در مقابل کسانی قرار گرفته اند که امنیت ملی برای آنان معنایی جز امنیت غارتگری هایشان ندارد.
اسماعیل و اسماعیلها نماینده شایسته مطالبات ما کارگران و معلمان ایران هستند. ما با تمام قوا از اسماعیل عبدی و مطالبات بر حق اش به دفاع بر خواهیم خواست و با براه انداختن جنبشی بزرگ علیه امنیتی کردن فعالیتهای صنفی و مدنی، اجازه نخواهیم داد جان او و دیگر زندانیانی که برای دستیابی به مطالباتشان به اعتصاب غذا روی می آورند به خطر بیافتد.

جعفر عظیم زاده – ششم اردیبهشت ماه ۱٣۹۶

=================

بیانیه شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر- ایران سال 1396

سال تلاش برای تشکل یابی بر بستر اعتراضات کارگری

روز جهانی کارگر-یازده اردیبهشت 1396 برابر با اول ماه مه 2017- روز تاکید بر ضرورت همبستگی جهانی کارگران از راه میرسد؛ تاریخ مبارزات طبقه کارگر نشان میدهد که کارگران در هر رده و دسته و محل کاری که هستند نه تنها در یک روز خاص بلکه همیشه و هر روزه و فقط در اتحاد و همبستگی و سازمانیابی مستقل از دولت های سرمایه داری و مستقل از کارفرمایان قادر خواهند بود بر جناح ها و گروه های مختلف سرمایه داری پیروز شده و به مطالبات و خواست های طبقاتی خود دست یابند.

کارگران ایران اعم از کارگران کارخانه ها، کارگران عرصه ی آموزش(همچون معلمان)، کارگران معادن، کشاورزی، ساختمانی و عمرانی، کارگران خدماتی، کارگران عرصه های بهداشت و درمان (مانند پرستاران و بهیاران)، کارگران حمل و نقل، نانوایی ها، کوره پز خانه ها، زنان خانه دار، کارگران عرصه های فروش و توزیع، کارگران در سطوح مختلف همچون فنی و ماهر، کارگرانی که در امور هنری و یا فنی که با فروش نیروی کارشان امرار معاش میکنند، بازنشستگان، کارگران فصلی و پروژه ای و نیز کارگران بیکار، همه و همه جزوی از طبقه ی کارگرند ؛ آنها برای کسب مطالبات خود، چاره ای جز مبارزه ی متحد و سازمان یافته در مقابل سرمایه داری(چه خصوصی و چه دولتی) و نیز چاره ای جز استقلال از تمام جناح های مختلف سرمایه داری اعم از اصولگرا و اصلاح طلب و میانه، یا جناح هایی با شکل های جدید و نوظهور نداشته و ندارند.

فقر و فلاکت، گرانی، تورم، قدرت خرید بسیار پایین مردم، حقوق های چندین برابر زیر خط فقر در حالی که خط فقر مبلغ چهار میلیون تومان در ماه است، سرکوب فعالین ، سرکوب بیان و اندیشه و نبود آزادی های اجتماعی و سیاسی هر روز بیش از پیش چهره ی واقعی نظام استثمار و سرکوب سرمایه داری را به طبقه کارگر نشان میدهد و در عین حال تشدید بحران های این نظام را نیز نشان می دهد؛ در سالی که گذشت، اعتراضات کارگران در ایران روز به روز روندی رو به افزایش داشته است؛ با گسترش شکاف طبقاتی در جامعه ی ایران و پیاده سازی هر چه بیشتر سیاست های نئولیبرالی و ضد کارگری( منجمله خصوصی سازی و تعدیل نیرو و شرکت های واسط و پیمانکاری)، اعتراضات بیشتری انجام میشود؛ اعتصابات مختلف کارگران برای کسب حقوق های معوقه، افزایش دستمزد، علیه بیکاری و عدم امنیت شغلی، علیه خصوصی سازی، علیه شرکت های واسط و پیمانکاری، علیه عدم ایمنی در محیط های کار و دیگر اعتراضات ، روز به روز در حال گسترش است.همچنین در سایر نقاط جهان اعتراضات کارگری علیه سیاست های سرمایه داری رو به رشد گذاشته است و سازمانیابی هر چه مستقل تر از سرمایه داری و کارفرماها در سراسر جهان به نیازی ضروری بدل میشود.

اجرای سیاست های اقتصادی-سیاسی ِ ضد کارگری ِ دولت روحانی( در ادامه همان روندی که دولت های احمدی نژاد و خاتمی و رفسنجانی و … داشته اند و بر اساس همان منافع و سیاست های کلی نظام، ولی هر روز با شتابی بیش از پیش ) علیه هستی و معیشت ماست؛ آغاز بحث هایی مبنی بر سرمایه گذاری های خارجی در انواع بخش های تولید و خدمات بیش از هر چیز نیروی کار ارزان در ایران را نشانه رفته است. در همین راستاست که سرمایه داری جهانی برای باز کردن هر چه بیشتر راه خود برای استثمار کارگران و منابع ایران، تلاش میکند تا تشکل های حکومتی و غیر مستقل یا تشکل های آماده برای معامله و همکاری با سرمایه داری جهانی را در نهاد های مرجع و جهانی به اصطلاح کارگری به رسمیت بشناسد.

ما کارگران به خوبی میدانیم که جنگ ها، آشوب ها و کشتارهای مختلفی که در منطقه و جهان و منجمله در سوریه و عراق و افغانستان در حال وقوع است و با تامین مالی-تسلیحاتی قدرت های سرمایه داری جهانی و منطقه ای و با سو استفاده از ابزارهایی چون تفاوت های قومی، ملی، مذهبی و غیره و با هزینه هایی از جیب ما کارگران صورت میگیرد، اقداماتی برای تامین و تضمین ِسودآوری سرمایه داری در منطقه و جهان است و برای ما کارگران تنها خانه خرابی و فلاکت و فقر و مرگ به همراه میآورد ؛ بدیهی است که ما کارگران و هم سرنوشتان، باید با چشم پوشی از تفاوت های قومی، ملی و مذهبی و با تاکید بر اتحاد کارگری و طبقاتی در سطح منطقه و جهان بر علیه تمامی نیروهای اجیر سرمایه داری متحد شده و اجازه ندهیم بیش از این زندگی و هستی ما دستخوش فلاکت های ایجاد شده توسط سرمایه داری گردد.

شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر ایران، برای هشتمین سال و مطابق سنت هر ساله و در آستانه ی روز جهانی کارگر امسال،11 اردیبهشت سال 96 – اول ماه مه 2017 – این روز باشکوه را شادباش میگوید. بر اساس تجربه ی عینی در اعتراضات کارگری ، و به مثابه تاکید مضاعف بر یک نیاز حیاتی، ما این سال را به سال تلاش برای تشکل یابی بر بستر اعتراضات کارگری نام گذاری میکنیم . این شورا از تمامی کارگران و گروه های کارگری برای برگزاری هر چه متحدانه تر و باشکوه تر مراسم های مستقل روز جهانی کارگر دعوت بعمل میآورد. ما ضمن اعلام حمایت از بیانیه های تشکل ها و گروه های مستقل کارگری، مهم ترین مطالبات جاری طبقه کارگر ایران را در موارد شش گانه زیر اعلام میداریم. این شورا از تمامی جریانات و افراد مدافع مبارزات طبقاتی کارگران و نیز از کارگران و فعالان کارگری میخواهد که در نشر و تبلیغ بیانیه این شورا و نیز بیانیه های دیگر گروه های مستقل کارگری و غیر حکومتی تلاش کنند:

1- هر مقدار دستمزد دریافتی زیر مبلغ چهار میلیون در ماه، تحمیل دستمزد زیر خط فقر و تحمیل مرگ و فلاکت بیش از پیش بر ما کارگران است؛ ما ضمن حمایت از تلاش های تشکل های و گروه های کارگری مستقل در مورد دستمزد اعلام میکنیم که تحقق دستمزد حداقل و مناسب بر اساس سبد معیشت و یک زندگی شرافتمندانه و مطابق با استانداردهای روز، از طریق سه جانبه گرایی و شورای عالی کار به دست نمی آید و تنها با اتحاد و اعتراض سازمان یافته ی کارگری محقق خواهد شد؛ ما در این راه و همچنین علیه حداقل دستمزد فلاکت بار تعیین شده، دست از اعتراض و تلاش برنخواهیم داشت.

2- ما کارگران در بخش های مختلف، ضمن اعلام حمایت از اقدامات کارگران و هم طبقه ای هایمان در دیگر بخش ها مانند اعتراضات معلمان و پرستاران،اعتراضات کارگران معدن، پتروشیمی و خودروسازی ها، اعتراضات علیه حقوق های معوقه و دستمزد های زیر خط فقر، علیه اخراج، علیه سرکوب فعالین و نمایندگان کارگری، علیه شرکت های واسط و پیمانکاری و اعتراض علیه نابرابری جنسیتی در محیط های کار و اجتماع، اعلام میداریم که تنها راه کسب مطالباتمان ایجاد تشکل های مستقل کارگری( و عالی ترین شکل آن یعنی شوراهای مستقل کارگری) در محیط های کارمان است؛ تشکل های مستقلی که از خانه کارگر و شوراهای اسلامی کار و انجمن های صنفی و به طور کلی از سرمایه داری ( و از کارفرما ها و دولت ) مستقل باشند.

3- ما کارگران ایران بار اصلی تحریم ها را در سال های متوالی بر دوش کشیده ایم. آنچه قرار بود بعد از توافقها نیز حاصل شود چیزی جز تامین منافع سرمایه داران ایرانی و خارجی نبود. ما کارگران ایران، نقشه هایی که سرمایه گذاران خارجی برای استثمار ارزان نیروی کار و منابع ما کشیده اند و نیز تلاش برای به رسمیت شناختن تشکل های وابسته ی حکومتی و یا تشکل های ظاهرا کارگری توسط نهادهای جهانی کارگری را محکوم کرده و علیه آن مبارزه خواهیم کرد.

4- کارگران و فعالان کارگری که در راه ایجاد و یا تثبیت تشکل های مستقل در جنبش کارگری ایران و در راستای دفاع از حقوق طبقاتی کارگران مورد سرکوب حاکمیت سرمایه داری ایران قرار گرفته اند و نیز خانواده های این عزیزان باید پیش از پیش مورد حمایت های مادی و معنوی هر چه عمومی تر اقشار مختلف در طبقه کارگر قرار گیرند. ما ضمن اعلام حمایت از این عزیزان خواستار پایان دادن به تعقیب قضایی و آزار و سرکوب و احضار کارگران و فعالین کارگری هستیم و در راه رفع این فشار و سرکوب ها تمامی تلاش خود را خواهیم کرد.

5- ما کارگران ایران ضمن اعلام حمایت از کارگران مهاجر در ایران منجمله کارگران افغانستانی، از مبارزات کارگران در دیگر نقاط جهان حمایت کرده و همچنین خود را متعهد به پشتیبانی از جنبش های اجتماعی دیگر منجمله جنبش های مدافع حقوق زنان، کودکان (و به ویژه کودکان کار و خیابان)، جنبش دانشجویی، جنبش های مدافع محیط زیست و سایر جنبش های مترقی زیر مجموعه مبارزه ی طبقاتی میدانیم.

6- ما کارگران اعلام میداریم که برای کسب آزادی های اجتماعی، برای لغو مجازات اعدام، برای کسب آزادی بیان و عقیده و آزادی پوشش، برای کسب حق تشکل، تحزب، اعتصاب، اعتراض و حق تجمع و نیز حق برگزاری مراسم های روز جهانی زن، روز جهانی کارگر و امثالهم که حق اساسی ما کارگران است تلاش خواهیم کرد و هر گونه برخورد و ممانعت در برگزاری مراسم های روز جهانی کارگر را محکوم مینماییم.

زنده باد اول ماه مه و همبستگی جهانی طبقه کارگر

پیش به سوی تقویت تشکل یابی بر بستر اعتراضات کارگری

شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر ایران؛ 11 اردیبهشت 1396، اول ماه مه 2017

1may.iran@gmail.com

===============

«اطلاعیه مشترک»

گرامی باد اول ماه مه،

روز رزم مشترک کارگران علیه جهان سرمایه

روز اول ماه مه یاد آور تداوم مبارزه ای ست  پیگیر که کارگران سراسر جهان از بدو پیدایش نظام سرمایه داری با آن مواجه بوده اند. این مبارزه نشان داده است که تضاد مناسبات کار و سرمایه به رغم تمام ترفندها، نقشه ها و وعده های سرمایه داران و نمایندگان سیاسی آنها،  راه حلی نخواهد داشت مگر واژگونی نظام سرمایه. روند تحولات نشان می دهد که نظم سرمایه، کهنه و پوسیده گشته و دوران تاریخی آن بسر رسیده و در صحنه مبارزه طبقاتی، کارگران و کلیه اقشار زحمتکش همراه با دو عنصر آگاهی و سازماندهی، بدیلی جز سوسیالیسم نخواهند داشت.

سال گذشته در بسیاری از کشورها شاهد مبارزه بر سر تغییرات قانون کار علیه طبقه ی کارگر جهانی بوده ایم تا بورژوازی بتواند همراه با ریاضت اقتصادی، قوانین قرون وسطایی را دوباره به کارگران تحمیل نماید و دستاوردهای مبارزاتی آنان را پس گرفته و تصمیمات نهایی را بدست کارفرمایان سرمایه بسپارد. با وجود مبارزات کارگران و اعتراضات گسترده آنها در بسیاری از کشورها، طبقه بورژوازی از جمله به دلیل سازش برخی ازسندیکاهای باصطلاح کارگری،  موازین برده گی را به تصویب می رساند و در ترکیه، مبارزه ی طبقاتی در چارچوب اتحادیه های کارگری بویژه با تغییر قانون اساسی با دیکتاتوری مذهبی، با سرکوب عریان روبرو میشود.

در ایران وضعیت طبقه کارگر بسی اسفبارتر از کشورهای غربی است. کارگران ایران از تمامی حقوق ابتدایی کارگری محرومند، فقدان بیمه های اجتماعی در تمام زمینه ها، تحمیل ماه ها کار بدون مزد و مواجب و در صورت اعتراض با تهدید به بازداشت و شلاق و شکنجه قرار میگیرند. نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی در ایران، همه ی امنیت شغلی را از طبقه کار گر سلب نموده است. بیش از 90 در صد کارگران با قرار دادهای موقت به کار مشغولند و بسیاری با حداقل دستمزد سال جدید یعنی 930 هزار تومان در ماه، که تقریبا چهار بار پائین تر از خط فقر مطلق است روز گار می گذرانند. در چنین مسیری زنان و بویژه زنان کارگر علاوه بر ستم دینی بیش از مردان در استثمار طبقاتی قرار دارند و فشار مضاعف را در محیط کار و نیز در سطح جامعه متحمل گشته و دستمزدی پائین تر از مردان دریافت می کنند. نظم سرمایه داری اسلامی ایران تشکل ها و سندیکاهای مستقل کارگری را برسمیت نمی شناسد و حتی حق مراسم برگزاری اول ماه مه را از آنان سلب کرده است.

روند مبارزۀ طبقاتی در تاریخ، خط مستقیمی نبوده و همواره از فراز و نشیب های متوالی گذشته است. رشد اعتراضات، مبارزات، اعتصاباتِ هر روزه و حتا درگیری های طبقۀ کارگر در سال گذشته، چه در سطح جهانی و چه بخصوص در ایران، با تلاش برای ایجاد تشکلات مستقل و سراسری کردن مبارزات و ارتقاء سطح آگاهی در جهت وحدت و سازماندهی، همه و همه نشان می دهند که: چنین نبوده و هرگز چنین نخواهد ماند»، بکوشیم تا درسال آینده شاهد اوج بیشتر این تلاش ها و عبور از سیکل افولی کنونی باشیم».

زنده باد اول مه، روز همبستگی کارگران سراسر جهان

سرنگون باد نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی ایران

زنده باد آزادی، زنده باد سوسیالیسم

می 2017 – اردیبهشت 1396

اسامی نهادها به ترتیب حروف الفبا

کمیته زنان ضد سنگسار پاریس

انجمن کارگری جمال چراغ ویسی

شورای هماهنگی علیه کشتار جمهوری اسلامی ( فریاد خاوران)

شورای همبستگی با جنبش کارگری ـ پاریس

کانون همبستگی با جنبش کارگری ایران – هانوفر

کانون همبستگی با مبارزات کارگران در ایران – فرانکفورت

کانون همبستگی با کارگران ایران – گوتنبرگ

کانون همبستگی کارگران ایران و کانادا

کمیته حمایت از کارگران ایران – تورنتو

کمیته همبستگی با جنبش کارگری ایران – استرالیا

کمیته همبستگی کارگران ایران وسوئد

نهاد همبستگی با جنبش کارگری در ایران – غرب آلمان

همبستگی سوسیالیستی با کارگران ایران – فرانسه

´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´

اعلامیه اتحاد عمل تشکلهای چپ ایرانی در امریکای شمالی

به مناسبت گرامیداشتِ اوّل ماه مه روز همبستگی جهانیِ کارگر

همراه با جزئیات برخی مراسم در شهرهای مختلف کانادا و امریکا

 

امسال در شرایطی اوّل ماه مه، روز جهانی کارگر را برگزار میکنیم که در سراسرِ دنیا، انحصاراتِ جهانی و سرمایه هایِ مالی با توسل به ابزارهای گوناگونِ «قانونی» و اقتدارگرانه و در امتدادِ سیاستهایِ نئولیبرالی، به حقوقِ اجتماعیِ کارگران و توده هایِ زحمتکش، بطورِ گسترده ای یورش برده اند. در بیشترِ کشورهایِ پیشرفته غرب، بخاطرِ اوجگیریِ گرایشاتِ راستِ افراطی و بویژه در آمریکا با اشغالِ پست رباست جمهوری بوسیلهِ دونالد ترامپ و طیفِ شبه فاشیستی، تعرض به حقوقِ کارگری شدت گرفته است. اتحادیه های کارگری، بویژه در بخشِ عمومی (دولتی) و از جمله در حیطهِ آموزشی ( معلمان و کارمندانِ اداری) دائما تحت فشار قرار گرفته و امکان تقلیلِ در تعدادِ کارگرانِ عضوِ اتحادیه در امریکا به زیرِ 7 درصد محتمل است. در جوامعِ تحتِ جکومتهایِ خودکامه، البته وضعیتِ اجتماعیِ کارگران به مراتب وخیم تر از این بوده، حاکمان قدرت، با استفاده از مجموعه مکانیسم هایِ اقتصادی و سیاسی (پلیسی)، کارگران شدید تر استثمار میشوند. در ایران، زیرِ سلطه حکومتگران جمهوری اسلامی و سیطرهِ نظامِ تئوکراتیک و فاسدِ سرمایه داری؛ زندگی برایِ اکثریت قاطعِ توده های مردم زحمتکش، بویژه طبقه کارگر دشوار تر شده است. اقلیتِ بسیار کوچکی از روحانیتِ تحتِ رهبریِ ولی فقیه، بوروکراتهایِ دولتی، سرانِ سپاه و سرمایه دارانِ نوکیسه؛ با توسل به اختناقِ سیاسی: زندان، شکنجه و اعدام؛ ارزش های تولید گشته اجتماعی توسطِ کارگران را مزورانه چپاول میکنند.  محورِ اصلیِ اقتصادِ سیاسیِ حکومتِ جمهوریِ اسلامی را نوعی نئولیبرالیسمِ اقتدار گرا با هدفِ تاراجِ ثروتِ کشور و توسل به ترفند هایی مانندِ «هدفمندیِ یارانه ها» و «نیاز به جذبِ سرمایه خارجی»، تشکیل میدهد. طبقِ این فلسفهِ اقتصادی، آزادیِ عمل عمدتا به جرگهِ حکومتگران و شرکایِ سرمایه دارِ آنها محدود گشته، اکثریتِ قاطعِ مردم در سرنوشتِ اقتصادی و اجتماعیِ جامعه دخالت نداشته در فقر و محرومیت زندگی میکنند، در حالیکه سردمدارانِ نظام با تصرفِ در آمدهایِ نفتی و توسل به اختلاس هایِ نجومی، ثروتِ جامعه را غارت میکنند.

اوضاعِ وخیمِ کنونی که مولودِ اتخاذِ سیاست های ضد مردمی و متاثر از اهدافِ دوگانه: ایجادِ پیوند با سرمایه های جهانی و تحکیمِ جایگاهِ حکومتگران میباشد، باعث گردیده که بیش از نیمی از مردم در زیر خط فقر زندگی کنند، نرخِ تورم بمراتب بالای 10 در صد، میلیونها نفر بیکار و شکافِ طبقاتی فاحش میباشد. در سال 94، رشد صنعت به منفی 2.2 رسید، بخشِ اعظمِ واحد های تولیدی ورشکست گردیده و اکثرِ موسساتِ فعال با ظرفیتِ بین 30 تا 40 در صد ظرفیت خود فعالیت میکنند. طبقِ آمارِ رسمی، درآمدِ حقیقی (تورم در رفته) خانوارهایِ ایرانی از سال 1386 به بعد مرتبا کاهش یافته و با اینکه هزینه سبدِ معیشت (معادلِ خط فقر) از طرف مقامات نظام 2 میلیون و 489 هزار تومان برآورد شده، اما تعیینِ اخیرِ «حداقل دستمزد» 930 هزار تومان در ماه از طرفِ کمیته «سه جانبه گرا» (نماینده دولت، نماینده کارفرما و نماینده «کارگران»)، بویژه با توجه به نرخِ تورم، به هیچ وجه، از محرومیتِ اقتصادی کارگران نمی کاهد. در واقع بیش از 80 در صد از کارگرانِ کشور با این سطح از دستمزد در شرایطی پایین تر از یک پنجمِ خط فقر (4.5 میلیون تومان، طبق خبرگزاریِ ایلنا 9 اسفند 95) زندگی میکنند.

تازه همین حداقل دستمزد 930 هزار تومانی را میلیونها شاغل کارگاهای کوچک و کارگران موقت، پاره وقت، سفید امضاء و قراردادی نیز دریافت نمیکنند. این فاجعه در مورد زنان کارگر بیش از هر قشری بیداد میکند. با وجودِ این وضعیت ناگوار در زندگیِ مردمِ ایران که اکثرأ کارگر و زحمتکش هستند، در مجلسِ فرمایشی حقوق های نجومیِ 24 میلیون تومانی برایِ مدیران در موسسات دولتی و خصوصی تعیین میشود (مصوبه مجلس در 12 اسفند 1395.

کارگران و زحمتکشان، برایِ بهبودیِ وضعیتِ اقتصادیِ خود، چاره ای جز مبارزه برای برخورداری از حقوقِ انسانی و دمکراتیک، در راستایِ رفعِ استثمارِ اقتصادی و انواعِ ستم هایِ اجتماعی، ندارند. بدیهی است که دستیابی به شرایطی که به توانمندیِ جنبشِ کارگری در راستایِ اهدافِ فوق یاری رساند، بخودیِ خود، یک دستاورد است. در واقع مبارزه برایِ حقوقِ کارگری، از جمله حق ایجادِ تشکل های مستقل و فعالیت در تجمع هایِ مستقلِ سیاسیِ، بویژه شکل گیریِ سازمانهایِ چالشگر برایی مقابله با سرمایه داری، یک ضرورتِ حیاتی در برابرِ جنبش کارگری است. تنها تحت چنین شرایطی است که تشکلهای کارگری و مردمی، بویژه بخشِ سوسیالیستیِ آن، برایِ پیوند زدن مبارزات برایِ مطالباتِ عامِ آزادیخواهانه و عدالتجویانه با فعالیتهایِ ضد سرمایه داری، از توانِ بیشتری برخوردار گشته، بهتر میتوانند در راستایِ ایجادِ دگرگونی بنیادی بسویِ سوسیالیسم، یعنی استقرارِ مناسباتِ اجتماعیِ عاری از استثمار و استبداد و هرگونه ستم اجتماعی، مبارزه کنند.

در شرایطِ کنونی، جنبش کارگری ایران درگیر مبارزه علیهِ معضلاتِ اجتماعیِ غیرِ انسانی مانندِ بیکاری، رکودِ تورمی، اخراجِ های وسیع، سطح پایین دستمزدها، نبودِ امنیت شغلی، بی مسکنی، خصوصی سازی، ورشکستگی صندوق های بیمه، تعویق طولانی مدت پرداخت دستمزد و مزایا، نابرابریِ دستمزد بینِ زن و مردِ کارگر، اجبارِ کودکان به کار، کارتن خوابی، فساد و ناعدالتیهای فاحش در اقتصاد جامعه، میباشد. تقریبا همه روزه، ایران شاهدِ اعتصابات، تجمع و راهپیمایی های اعتراضی از سویِ کارگران و بازنشستگان است. تشکل هایِ مستقلِ کارگری مانندِ سندیکایِ کارگرانِ شرکت واحدِ اتوبوس رانیِ تهران و حومه و سندیکایِ نیشکرِ هفت تپه، کمیتهِ پیگیریِ ایجادِ تشکل هایِ کارگریِ ایران، کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکلهای کارگری، اتحادیه آزاد کارگران ایران، سندیکای کارگران نقاش و کانونِ صنفیِ معلمان، با اینکه از سویِ جمهوری اسلامی تحمل نشده همواره تحت سرکوب قرار دارند، توانسته اند که  با شرکت در اعتصابات، اعتراضات و تظاهراتِ خیابانی و در حمایت از مطالباتِ صنفی و دمکراتیکِ کارگران، همبستگیِ معنوی و سیاسیِ طبقاتی را بطور موثر به مرحلهِ عمل در آورند. شعارهایی مانندِ «معیشت، منزلت، سلامت، حق مسلم ماست» و «تا حقمان نگیریم، از پا نمینشینیم» فریاد هایِ حق طلبانهِ کارگران ایران است که در محیط کار و در اماکنِ عمومی طنین می اندازد. معلمان، کارمندان و پرستاران نیز به موازات کارگران صنایع به مطالبات خود دامن میزنند. کمپین «بودجه عادلانه»  که از سوی معلمانِ مبارز سازماندهی شده و در میان مطالبات بر حق، کفِ حقوقِ عادلانه را سه میلیون تومان اعلام نموده، توانسته است که حدودِ 110 هزار امضای مجازی و بیش از 30 هزار امضایِ دستی جمع آوری نماید. اما در عینِ موفقیتها و دستاورد هایِ مقطعی، فعالانِ کارگریِ ایران ضرباتِ زیادی نیز متحمل شده و بسیاری از آنها در زندان بسر میبرند و با تحتِ پیگردِ پلیسی – قضایی قرار دارند.

تداومِ سالها  اعتصابات و اعتراضاتِ دمکراتیکِ کارگری، سمت گیریهایِ رادیکالِ سیاسی نیز بهمراه داشته است. گرچه خواسته هایِ کارگری عمدتا صنفی بوده، اما در بطنِ مبارزاتِ آنها ایده هایِ رادیکالِ ضدِ نظام، دمکراسی خواهانه و در واقع سوسیالیستی  تنیده است. برای مثال طیِ سالهای قبل، بارها شده است که صدها کارگر شاغل در شرکتهایِ برق منطقهِ وزارتِ نیرو به نمایندگی از هزاران کارگر از سراسر کشور در مقابل مجلس در اعتراضِ به «یکسان سازیِ حقوق و مزایایِ کارگران» و نیز سیاستِ سپردنِ بخشی از امکانات و تسهیلاتِ این صنعت به پیمانکارانِ خصوصی (که اغلب وابستگان به رژیم هستند) ، تظاهرات نموده اند. در واقع، سمت و سویِ اصلیِ این حرکتهایِ اعتراضی متوجهِ خطِ مشی نئولیبرالِ رژیم است که در جهتِ تطابقِ موازینِ اقتصادیِ کشور با تجویزاتِ نهاد هایِ سرمایه داریِ جهانی و از جمله «صندوقِ بین المللی پول»، در راستایِ ارزان سازیِ نیرویِ کار و جذبِ سرمایه هایِ جهانی، به قیمتِ کاستن از سطح معیشت کارگران ( تولید کنندگان اصلیِ ارزشِ اجتماعی)، سیاستگزاری میکند.

در دهه های اخیر، اتخاذِ سیاستهایّ گلوبالِ نئولیبرال (آزاد سازی و خصوصی سازی)، تاثیر مخربی در شرایطِ زندگی توده هایِ مردمِ جهان داشته، سطح دستمزد و مزایایِ اجتماعی برای کارگران، سیر نزولی پیموده است. بیکاری، کاهشِ دستمزد و نبود تامین اجتماعی کافی در سراسرِ جهان، از جمله در کشورهای متروپل، باعثِ محرومیتِ هرچه بیشترِ کارگران و تهیدستان گردیده، تظاهرات و اعتصاباتِ گسترده به بخشی از زندگی روزمره توده هایِ زحمتکش تبدیل شده است. سالهاست که در تعدادی از کشورهای جهان، اعتصاباتِ گسترده کارگری، بطور روزانه صورت گرفته، حرکتهای اعتراضی مردم به خیزش هایِ مردمیِ هرچند ناموفقِ ضدِ نظام منجر شده و در برخی از جوامع اعتراضات میلیونی به عرصهِ کارزارهای خیابانی و همچنین مبارزاتِ پارلمانی کشانده شده اند. همزمان، در تعدادی از کشورهایِ غرب از جمله آمریکا و اروپا، در دههِ گذشته، سیاستهایِ مافوقِ سودجویانه از سویِ انحصاراتِ عظیم در زندگیِ کارگران خللِ بیشتری وارد نموده و باعث گردیده که بویژه در میانِ بخشهایی از کارگرانِ سفید پوستِ اروپایی و آمریکایی؛ واکنش های منفیِ نژاد پرستانه و ضدِ خارجی و تمایل به انتخاب جریاناتِ راست افراطی به مقاماتِ حکومتی ، بر انگیخته شود.

با توجه به یورشِ قدرتهایِ مدافعِ سرمایه داری به حقوقِ دمکراتیک و اجتماعیِ کارگران و زحمتکشانِ در جهان و ایران، بر عهدهِ جنبشِ سوسیالیستی و جریاناتِ رادیکالِ کارگری و از جمله کمونیستها و بخشِ چپِ  جنبشِ کارگری در ایران است که با همبستگی بین المللی، جبههِ مبارزان و مدافعانِ توده هایِ محروم، کارگر و زحمتکش را در مقابلِ قدرتهای اقتصادی و سیاسیِ سرمایه داری تقویت کنند. حمایت از مطالباتِ آزادیخواهانه، برابری طلبانه و عدالتجویانه جنبشِ کارگری یک وظیفهِ عاجل در مقابلِ فعالان و نیروهای چپ و آزادیخواه است .

نه به رژیم جمهوری اسلامی، نه به نظام سرمایه داری

پیروز باد مبارزاتِ کارگرانِ و زحمتکشانِ ایران و جهان برای استقرار دمکراسی و سوسیالیسم

اسامی امضاء کنندگان به ترتیب حروف الفبا :

– اتحاد چپ ایرانیان واشنگتن

– اتحاد چپ ایرانیان ونکوور

– اتحاد چپ سوسیالیستی ایرانیان

– بخشی از فعالین چپ در لس آنجلس

– كميته  دفاع إز مبارزات مردم ايران – شيكاگو

– کمیته یادمان کشتار زندانیان سیاسی دهه شصت در ایران – مونتریال

————————————

ایمیل آدرس، برای تماس و همکاری :  iranianleftinnorthamerica@gmail.com

——————————————————

آکسیونها و جشن های اول ماه مه در تعدادی از شهرهای آمریکای شمالی بقرار زیر میباشد: 

* شیکاگو

برنامه روز جهاني كارگر در شيكاگو

شاملِ: نمایش فیلم کوتاه و بحث و نظر

زمان:  یکشنبه 23  آوریل ساعت 1:30 بعد از ظهر

مکان:  کتابخانه عمومی اسکوکی، ضلع غربی، طبقه اول، اتاقِ بوک دیسکاشن

Skokie Public Library, Book Discussion Room,

5215 Oakton St, 60062, Tel: 847-673-7774

برگزار کننده: کمیته دفاع از مبارزات مردم ایران-شیکاگو

———————————

* ونکوور

گرامیداشت اول ماه مه روز همبستگی جهانی کارگران در ونکوور

برنامه اول: پیامهای همبستگی و جشن. موسیقی زنده با پیانوی حسین زلیخاپور و صدای خانم رُز ، رقص با موزیک دی جی دیوید

زمان: شنبه 29 آوریل از ساعت 5:30 تا 11:30 شب

مکان: سالن اتحادیه کارگری یونیفور، شماره 326 خیابان دوازدهم در نیو وست مینستر

همراه با : فروش غذا و مشروب – ورودیه: 10 دلار (برای کودکان زیر 12 سال رایگان)

برگزار کننده: کمیته گرامیداشت اول ماه مه – ونکوور

تلفن اطلاعات:  6047278986 –  7788366322

برنامه دوم: تجمع، تظاهرات، سخنرانی و موسیقی زنده

زمان و مکان: دوشنبه اول ماه مه، ساعت 5 بعد از ظهر تجمع در کلارک پارک در تقاطع خیابان چهاردهم و کامرشیال درایو، سپس راهپیمایی به سوی گراند ویو پارک – ونکوور

برگزارکننده: فدراسیون کارگران بی سی و شورای کارگری ونکوور و حومه

————————————

* مونتریال

كميته يادمان كشتار زندانيان سياسى دهه شصت در مونترال، بمناسبت اوّل ماه مه روز جهانى كارگر، برگزار ميكند:

دوشنبه اوّل ماه مه راهپيمايى روز جهانى كارگر، همراه با احزاب و سنديكاهاى كارگرى

مكان: پارك ژان بريان نزديك مترو كت دٍ نژ ،شروع برنامه راس ساعت ٦ بعدازظهر

شنبه ٦ ماه مه ، سخنرانى آنلاين بهروز فراهانى، فعال جنبش كارگرى، در مورد، خاستگاههاى صنفى و سياسى جنبش كارگرى در ايران و عواملى كه باعث دستگيرى ، زندانى شدن رهبران و فعالين جنبش كارگرى ميشود .همراه با شام، شراب و موسيقى

مكان: كتابخانه نيما واقع در ٥٢٠٦ بلوار دكارى شروع برنامه راس ساعت ٦:٣٠ بعد از ظهر

————————————-

* واشنگتن

شرکت در راهپیمائی نیروهای چپ و مترقی امریکا در دفاع از کارگران و مهاجران

دوشنبه اول ماه مه – واشنگتن – تجمع در پارک مالکوم ایکس ساعت یک بعد از ظهر ، بعد از شنیدن چند پیام و سخنرانی، تظاهرات به سوی کاخ سفید

=================================

درآستانه اول ماه مه سال ۱۳۹۶

پرسش اساسی این است:

کدامیک از مطالبات بیواسطه کارگران در فاصله اول ماه مه سال۱۳۹۵ تا اول ماه مه سال ۱۳۹۶پاسخ گرفته است ؟

امیر جواهری لنگرودی

 ارديبهشت ۱۳۹۶ برابر آوريل ۲۰۱۷

کارگران وزحمتکشان ، پیشاپیش فرارسیدن اول ماه مه روزکارگران جهان را به همه شما درهرکجا که هستید ، تبریک می گویم!

سال گذشته اطلاعیه ها ، بیانیه ها و قطعنامه های مشترک زیادی از جانب گروهبندهای گوناگون اردوی کار و زحمت جامعه ما ازنقاط مختلف کشور منتشر شد که فهرست آنان را به شکل زیر می توان یاد کرد :

بیانیه کانون نویسندگان ایران به مناسبت اول ماه مه گرفته تا بیانیه کارگران زندانی که اسامی تعداد زیادی از زندانیان اوین و رجایی شهر را با خود داشت-  بیانیه ندای زنان ایران – قطعنامه مشترک انجمن صنفی کارگران خباز های سنندج و حومه و انجمن صنفی کارگران خبازی های مریوان و سروآباد در ده محور – بیانیه انجمن صنفی روزنامه نگاران آزاد تهران ؛ بیانیه کانون متحد کارگری «کمک» – فراخوان سندیکای نقاشان استان البرز- بیانیه انحمن کارگران ساختمانی مریوان و سرو آباد در خصوص روز کارگر که بالغ بر ۳۵ انجمن و کانون آنرا امضاء کردند – اطلاعیه جمعی مشترک  با امضاء۱- کارگران پروژه های پارس جنوبی ؛ ۲- جمعی از کارگران پتروشیمی های منطقه ماهشهر و بندر امام ؛ ۳- فولاد کارگری جنوب؛۴- جمعی از کارگران محور تهران و کرج؛۵- فعالان کارگری شوش و اندیمشک – پیام کارگران اخراجی کارخانه فولاد زاگرس – همچنین چهارتجمع مستقل درون کشور به اسامی ۱- اتحادیه ازاد کارگران ایران ۲- انجمن صنفی کارگران برق و فلز کار کرمانشاه ۳- سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه ۴- کانون مدافعان حقوق کارگر ؛ در کنار سه تشکل مستقل کارگری به اسامی ۱- سندیکای کارگران قلز کار و مکانیک ۲- انجمن صنفی صنعتگران عسلویه ۳- اتحادیه نیروی کار پروژه ای ایران و یا پیام پنج مجموعه کارگری در استان خرم آباد به نام های ۱- یخچال سازی خرم آباد ۲- کارگران اخراجی پارسیلون خرم آباد ۳- سامان کاشی بروجرد ۴- جمعی از کارگران صنایع کوچک خرم آباد ۵- کارگران ساختمانی خرم آباد و سرانجام قطعنامه مشترک سندیکاهها و تشکل های مستقل کار گری به اسامی ۱- سندیکای کارگران شرکت واحد اتوسرانی تهران و حومه ۲- سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه ۳- سندیکای کارگران ساختمانی و نقاش استان البرز ۴- کمیته پیگیری ایجاد تشکل های کارگی ۵- کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری

هرچند درمحموعه این اطلاعیه ها ، بیانیه ها و قطعنامه های گوناگون یاد شده، وجوه مشترک فراوانی است که مجال بازپرداختن به همه مطالب این اسناد و فهرست کردن آنها مقاله را از حد معمول ،فزون می نماید.( ۱)* نگاهی گذرا به این مجموعه اطلاعیه ها و بیانیه ها و قطعنامه های مشترک سال ۱۳۹۵که بشکلی فراتر و در سطوح گوناگون طرح گردید. ما را در برابر کوهی از خواسته ها و مطالبات پاسخ نایافته سال های پیشتر را قرار می دهد که توسط دولت ها و حاکمیت اسلامی پاسخ نگرفته و کارگران هر یک به زبانی آنرا دیگر بار در آستانه سال۱۳۹۵ روی کاغذ و کف خیابان طی یکسال پشت سر گذاشته به اشکال گوناگونی، جاری نموده اند .

آنچه که دراطلاعیه و قطعنامه های مشترک بالا آمده با فراز و فرودی چند در قطعنامه مشترک سندیکاهها و تشکل های مستقل کار گری ۵ تشکل یاد شده بالا به شکل طرح هفده (۱۷) خواست مرکزی مطرح شده است  از جمله ؛ مشروط کردن تعیین دستمزدهای عادلانه از طریق نمایندگان واقعی کارگران در تشکل های مستقل کارگری و با پشتوانه وسیع توده کارگران، مطالبه پرداخت فوری دستمزدهای معوقه کارگران، برچیده شدن قراردادهای موقت و سفید امضا، حذف شرکت های پیمانکاری و واسطه ای، قرار گرفتن کلیه کارگران شاغل از کارگاههای کوچک گرفته تا کارگران مناطق آزاد، تحت پوشش کامل قانون کار و اجرای فوری بیمه کارگران ساختمانی و پایان دادن به شرایط سخت و زجرآور در مراکز و محیط های کار، پایان دادن به سیاست های اسارت آور و ضد عدالت اجتماعی، مثل رها سازی قیمت ها، حذف سوبسیدها، اخراج و بیکار سازی کارگران به بهانه ها و ترفندهایی چون تعدیل نیرو و خصوصی سازی، مقررات زدایی از حقوق کار و نابودسازی برخی از دستاوردهای چند ده ساله حقوق کارگری و تعرض ضد کارگری به قانون کار، برخورداری تمامی بازنشستگان از یک زندگی مرفه و رفع هرگونه تبعیض و نابرابری در پرداخت مستمری و حقوق و مزایای این بخش از کارگران و همچنین بیمه ی درمان رایگان، توقف بیکار سازی و اخراج کارگران و برخورداری از بیمه بیکاری کافی ، شش مطالبه اول این قطعنامه مشترک پنج(۵) نیروی یاد شده مستقل بود.

همچنین در ادامه ؛ برابری کامل حقوق زنان و مردان در همه عرصه های زندگی اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و خانوادگی و محو کلیه قوانین تبعیض آمیز علیه زنان،  اداره بیمه های تامین اجتماعی به دست نمایندگان منتخب واقعی کارگران،  محکومیت سرکوب سندیکاها و تشکل های مستقل کارگری، تامین آزادی ایجاد تشکل های مستقل و عقد قراردادهای دستجمعی،برخورداری از حق ایجاد تشکل های مستقل کارگری و حق اعتراض، اعتصاب، تجمع، تحصن، راهپیمایی و حق آزادی بیان و نشر از دیگر مطالبات این قطعنامه مشترک بود.  پایان دادن به برخوردهای امنیتی و قطع فوری و بدون قید و شرط هر گونه اعمال فشار، پرونده سازی و صدور احکام قضایی علیه کارگران و فعالان کارگری، مدنی و اجتماعی و به طور مشخص منع تعقیب، تهدید، احضارهای مکرر، بازداشت و زندانی کردن این کارگران و فعالین از جمله اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد، سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، سندیکای کارگران ساختمانی و نقاش استان البرز،کارگران معادن بافق، دورود، خاتون آباد و کارگران پتروشیمی و عسلویه و … تحت عناوین و بهانه هایی چون «تبلیغ علیه نظام»، «اقدام علیه امنیت ملی»، «تجمع به قصد تبانی» در قطعنامه تصریح شد . همچنین خواست آزادی فوری و بدون قید و شرط همه کارگران، فعالان کارگری و معلمان زندانی از محمد جراحی ، جعفر عظیم زاده، رسول بداغی، محمود بهشتی لنگرودی، و فرزاد مرادی نیا که این اسامی طی سال ۱۳۹۵ ازاد گردیدند. و بهنام ابراهیم زاده ، علی اکبر باغانی ، اسماعیل عبدی، و دیگران …که همچنان در زندان و تبعیدند ! منع تعقیب و لغو احکام صادره علیه ابراهیم مددی، رضا شهابی، داود رضوی، واله زمانی،علی نجاتی، محمود صالحی، عثمان اسماعیلی، جمال میناشیری، هادی تنومند، قاسم و ابراهیم مصطفی پور و محمد کریمی، جلیل محمدی و دیگر کارگران مطرح شد.

بندی از قطعنامه مشترک هم اختصاص داشت به جریانات حکومتی. به تاکید قطعنامه مشترک، کارگران، تشکل های دست ساز و همسو با دولت و کارفرما مثل خانه کارگر، شوراهای اسلامی کار ، بسیج کارگری و انجمن های صنفی را نمایندگان واقعی کارگران ایران نمی دانند و تلاش برای عضویت این تشکل ها در اتحادیه جهانی دابلیو.اف.تی یو، (WFTU)را محکوم می کنند. ممنوعیت کار کودکان و لغو هر طرحی برای رسمیت دادن به کار کودکان، برخورداری همه ی کودکان مطابق منشور بین المللی حقوق کودک از امکانات تحصیلی و آموزشی، رفاهی و بهداشتی رایگان و برابر، رفع هر گونه تبعیض و بی عدالتی نسبت به کارگران مهاجر به ویژه کارگران افغان در ایران و نیز سایر کارگران مهاجر در سراسر جهان بندهای دیگری از این قطعنامه مشترک بودند. اعتراض به جنگ و جنگ طلبی و دفاع از منافع عمومی و آزادی و رفاه و پیشرفت مردم، آزادی بی قید و شرط همه کارگران، معلمان و پرستاران که به خاطر احقاق حقوق و مطالبات خود از کار اخراج یا بازداشت و یا زندانی شده اند،  تعطیل رسمی اول ماه مه با دریافت حقوق کامل آن روز و لغو هرگونه  محدودیت در برگزاری مراسم این روز جهانی ، سایر مفاد این قطعنامه مشترک بودند. تردیدی نیست که همه این خواسته ها که در قطعنامه مشترک کارگری اول ماه مه سال گذشته (۱۳۹۵) داشتیم امسال هم  با شدت و حدت بیشتری مطرح هستند. پرسش  اساسی اینستکه: کدامیک از این مطالبات یاد شده کارگران طی یکسال پشت سر گذاشته شده،  پاسخ گرفته است ؟؟؟؟

آیا زندان ها از کارگر و معلم و کنشکر اجتماعی خالی شده ؟ یا تنها جای این با آن فرد عوض شده است . طی همین هفته گذشته دفتر جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان را در منطقه پاسگاه نعمت آباد تهران و به دنبال آن مرکز انجمن دوستداران حقوق کودک در شهر تبریز را  پلمب کردند. احضارها و اخطارها سر جای خودش هست و احکام ضد کارگری برای محمود صالحی وعثمان اسماعیلی – ابراهیم مددی- داوود رضوی – رضا شهابی – محمود بهشتی لنگرودی از یک سال تا ۶و ۹ سال صادر شده است.  اسماعیل عبدی معلم شناخته شده در زندان است؛ بهنام ابراهیم زاده با توجه به وضعیت بد جسمی همچنان در زندان رجایی شهر بسر میبرد . و درست در آستانه اول ماه مه امسال باز به فعالانی چند یورش بردند همین امروز علی نجاتی عضو هیات مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه به همراه اشرف رحیم خانی و زینب کشوری فعال در بخش زنان ، همچنین عزت جعفری، شاپور رشنو، علی محمد جهانگیری و شاکری به اتهام تبلیغ علیه نظام به شعبه دوم دادگاه انقلاب دزفول احضار شده اند. این فعالین باید در روز ۲۴ اردیبهشت در دادگاه حضور یابند.این احضار توسط پیامک به آنان ابلاغ شده است. یا احضار شیث امانی به اداره اطلاعات سنندج و دیگران …

همچنان طی تمامیت یک سال کارگران برسرحوادث حین کار جان خود را از دست داده اند و آمار این تلفات رو بفزونی بلکه بیشتر هم شده است . کارگران بیمه ندارند. خانواده های کارگران جان باخته بلاتکلیف اند. شرکت های پیمانی و قراردادی های سفید امضاء – شفاهی – ۶ روزه و ۲۹روزه همچنان در حق کارگران به کار گرفته می شود و سر جای خودش  است. فشار بر زنان و مخصوصا پرستاران بیشتر شده است. به زنان شاغل در کنار شغل آنان، کارخانگی هم تحمیل شده  و باید پس از ساعات طولانی کارِخارج از خانه، به این مسئولیت سنگین هم بپردازند.

جدا از این ، زنان مهاجر به دلیل زن بودن و مهاجر بودن مورد استثمار بیشتری قراردارند. بسیاری از این زنان در مزارع تولید صیفی‌جات به وجین کاری و برداشت محصول بکار مشغول هستند یا در منازل به صورت کارمزدی به مشاغلی از قبیل پاک‌ کردن سبزی و حبوبات و بسته‌بندی، ساخت عروسک و جعبه اشتغال دارند. نکته بسیار مهم در مورد زنان کارگر اینستکه هیچ حضور مستقلی در تشکل‌های رسمی کارگری ندارند. در ریشه‌یابی این معضل یکی از موانع اصلی این تشکل یابی، کارخانگی زنان است که در پایان کار باید در خانه هم مشغول سرویس دادن باشند و از حضور در جایی که می‌توانند به طرح و حل مشکلات شان اختصاص بدهند، محروم می‌مانند. بنابراین زنان کارگر اخراجی ،راه‌های برون رفت از مشکلات را به طور جمعی پیگیری نمی‌کنند.

در قیاس بین مطالبات سال گذشته(۹۵) و امسال (۹۶) چیزی که مشهود است، افزایش تعطیلی واحد های تولیدی و در نتیجه بیکاری و اخراج هاهمچنان گسترده است،حقوق های معوقه، محوری ترین مطالبه کل سال ۹۵ بوده است. دولت علیرغم خیل وسیع اعتراضات کارگران بر سر لایحه اطلاح قانون کار تا اوایل همین هفته از بازپس گیری اصلاحیه رسوای قانون کار خودداری کرده و آنرا وزارت کار ، و دولت روحانی وجه شعار تبلیغاتی انتخابات ریاست جمهوری حسن روحانی ساخته اند.

جدا از این ها ، منتهی الیه خواسته های کارگران یعنی پرداخت به موقع دستمزد ها، تعیین نرخ دستمزد مناسب، جلوگیری از بیکار سازی ها ، پرداخت بیمه بیکاری به کلیه بیکاران، جلوگیری از سقوط قدرت خرید کارگران و افزایش دستمزدها به تناسب تورم و خط فقر اعلام شده ، همسان سازی حقوق ها بین بازنشسته گان کشوری،  لشکری و فرهنگی تا حدی اجرای پیمان های دستحمعی بازگرداندن کارگران بیکار شده برسرکار ، آزادی کارگران دستگیر شده  در فاصله دو اول ماه مه رو زجهانی کارگر، همچنان سر جای خودش هست. امسال هم باید شعار جای معلم و کارگر زندان نیست / معلم و کارگر زندانی؛  آزاد باید گردد، همچنان باید باندرول گردد . بدون هیچ تردید مبارزه برای سراسری شدن تشکل مستقل کارگران و زحمتکشان به خواستِ مشترک ، بی واسطه و قابل لمس و به تلاش مستمر همه زحمتکشان ایران مربوط است . امسال نیز ، تحقق این خواست مشترک و این پرچم متحد کننده ، بی هیچ تردید ، به خواست تأمین اجتماعی همگانی گره خورده است. برافراشتن این پرچم متحد کننده ، البته به شناخت روشنی از موانع و همچنین شرایط مساعدی نیاز دارد که هم اکنون در برابر کارگران و زحمتکشان ایران قرار دارند. از اینرو امسال هم دفاع از حق تشکل مستقل و وجه سراسری کردن آن ، جنبش مبارزه برای تأمین اجتماعی همگانی، می تواند با بهره گیری از تنش های درونی جمهوری اسلامی ، شرایط مساعدی برای توده ای کردن این خواست حیاتی به وجود بیاورد و گشایش گسترده وسیعی برای تحقق تامین گسترده اجتماعی پیدا کند ، تعطیلی روز اول ماه مه با پرداخت حقوق کامل به کارگران به مانند خواست سال های پیش ، همچنان بر سر جای خود است . تو گویی راه رفته را سر باز ایستادن نیست . مادامیکه این نظام ضد کارگری بر سر کار است ، ما همچنان در کاریم!.

منبع :

۱*

https://rahekargarnews.wordpress.com/2016/04/12/gile-539/

==============

کانون نویسندگان ایران:

فرخنده است اول ماه مه؛ روز جهانی کارگر

اول ماه مه روز جهانی کارگر روز جشن و جلوه‌‌گری پرشمارترین طبقه‌ی اجتماعی است که گرچه سازندگان ثروت های جهانند، خود اما بی بهره‌ترینند. هم از این نقش و جایگاه است که اندیشه‌ی زیبا کردن جهان با آزادی و عدالت برمی‌خیزد. در پهنه‌ی اجتماع نویسندگان و پدیدآورندگان فرهنگی نیز زیست و سرنوشتی همچون کارگران دارند. گره‌گاه هم‌سرنوشتی نویسندگان و کارگران فقط شهروندی در جامعه‌ای مشترک نیست بلکه پیوندهایی جدی‌تر دارد: تا آنجا که نویسندگان در ازاء نوشته‌های خود مزد می‌گیرند، مزدبرانی هستند همچون دیگر مزدبگیران در چهارچوب مناسبات موجود. به این معنا هنگامی که دولت‌ها هر سال حداقل دستمزد کارگران را تعیین می‌کنند، بر خلاف ظاهر امر، میزان برخورداری نویسندگان از زندگی را نیز رقم می‌زنند. انتظار بیهوده‌ای است که دستمزد کارگران جامعه چند بار زیر خط فقر «توشیح» شود؛ آنگاه کسانی که با کار فکری گذران می‌کنند بتوانند از شرایط بهتری برخوردار باشند. حق برخورداری ما نویسندگان از امکانات زندگی را نیز همان زمان رقم می‌زنند که حداقل دستمزد را اعلام می‌کنند. هیچ دیوار ستبری این عرصه‌ها را از هم جدا نمی‌کند و هیچ پرده‌ی توهمی نیز نباید چنین کند. محرومیت نویسندگان چه در مناسبات اقتصادی و چه در دیگر زمینه‌هااز آن روست که بزرگترین طبقه‌ی اجتماعی جامعه بی‌بهره از حقوق و نابرخوردار است. بنا بر این دفاع نویسندگان از منافع کارگران دفاع از منافع خودشان است؛ همچنان‌که پشتیبانی قشرهای دیگر از جمله کارگران از آزادی بیان و ستیز با سانسور حمایت از حق آزاد زیستن‌شان است.

در ایران به موازات فرو کاستن بی‌وقفه‌ی سطح معیشت کارگران از خط حداقل‌ها به خط فقر و از مسکنت به خط بقا که سرمنشا بسیاری از رنج‌ها و تباهی‌هاست، مقابله با آن نیز شدت و گسترش یافته‌ است. در یکی دو سال اخیر تقریبا هیچ روزی نبوده است که کارگران بخش‌های مختلف برای دستیابی به خواسته‌ها و مطالبات معوق خود به خیابان نیامده و با بگیر و ببند و پرونده‌سازی و شلاقِ حاکمیت روبرو نشده باشند؛ از این رو خواست آزادی بیان بی‌هیچ حصر و استثنا و لغو همه‌ی اشکال سانسور فقط امر نویسندگان نیست بلکه به کارگران نیز مربوط است تا دیگر به صرف بیان اعتراض، پیگیری خواست‌ها و ایجاد تشکل محاکمه و زندانی نشوند.

روز اول ماه مه تجلی جهانی و تاریخی همبستگی میان مزدبران است؛ یادآور تاریخی است سراسر حق خواهی و عدالت جویی.

کانون نویسندگان ایران اول ماه مه را به کارگران ایران و جهان شادباش می‌گوید و خواهان آزادی همه‌ی فعالان کارگری و نویسندگان و روزنامه‌نگاران در بند و دیگر زندانیان سیاسی و عقیدتی است؛ خواهان مختومه شدن پرونده‌های امنیتی گشوده شده برای کارگران و نویسندگانی است که «جرمی» جز بیان اعتراض و کوشش برای رسیدن به حق خود ندارند.

کانون نویسندگان ایران

۷ ارديبهشت ۱۳۹۶

=================

بیانیه از زندان رجايی شهر كرج به مناسبت اول ماه مه روز جهانی كارگر

 

كانون حمایت از خانواده جان باختگان و بازداشتی ها 3ارديبهشت: تعدادی از زندانیان سیاسی و عادی زندان رجایی شهر در آستانه فرارسیدن روز جهانی کارگر بیانیه ای صادر کردند.
در این بیانیه ضمن ارج نهادن به روز جهانی کارگر و روز معلم از فراخوان جعفر عظیم زاده و اسماعیل عبدی حمایت شده است.

متن این بیانیه به قرار زیر می باشد:
در آستانه فرارسیدن اول ماه مه، روز جهانی کارگر که تقارن جالبی با روز معلم دارد، ضمن ارج نهادن به این دو مناسبت و با استقبال از فراخوان مبتکرانه آقایان جعفر عظیم زاده و اسماعیل عبدی مبنی بر دعوت از تمامی تشکلها، سندیکاهای صنفی کارگران، معلمان و اعضا و گروهها و افراد آزادیخواه و معترض برای حمایت از خواستهای برحق جنبش مشترک کارگران و معلمان، که بطور واقعی خواستهایی همگانی است، تاکید داریم که موفقیت این حرکت به حق اعتراضی منوط به همیاری و نیروی محرکه کارگران، معلمان و تمامی زحمتکشان مبارزی میدانیم که با پتانسیل عظیم خود می روند برای ساختن تغییراتی بنیادی برای داشتن زندگی ای شایسته انسان.
اینک ضمن گرامیداشت یاد و خاطره عزیزان از دست رفته شاهرخ زمانی، کورش بخشنده، فرزاد کمانگر و دهها فعال کارگری و معلمان معترضی که در راه حقوق انسانها، بویژه کارگران و معلمان، از جان گذشتند، یادآور میشویم که بی گمان در مقطعی حساس از تاریخ مبارزات آزادیخواهانه و عدالت طلبانه خود قرار داریم.
در شرایطی که بی تدبیری حاکمان در عرصه امور داخلی و ماجراجویی های آنان در منطقه پرآشوب خاورمیانه، سبب ایجاد شرایط بحرانی در اقتصاد و معیشت اکثر ایرانیان خصوصا کارگران و معلمان گردیده است. و متاسفانه شاهد آنیم که حاکمیت به جای تدبیر و چاره جویی برای رفع مشکلات مردم همچون گذشته بیش از بیش تمرکز بر قوای قهریه گذاشته است.
سرکوب اعتراضات و اعتصابات کارگران و معلمان و مردم معترض، مخالفت با هر گونه تلاش برای ایجاد تشکل در میان کارگران، معلمان و تشکلهای مستقل کارگری و غیرکارگری، تهدید و فشار همراه با بازداشت و زندانی کردن تعداد کثیری از فعالین کارگری و اجتماعی و حقوق بشری. و… همگی دال بر صحت هر چه بیشتر میلیتاریزه شدن حاکمیت است.
اما هر عقل سلیم و آزاداندیشی به سادگی در می یابد که این اوضاع و احوال دیری نمی پاید.
هم میهنان، مردم به ستوه آمده ایران!
ما زندانیان سیاسی و غیر سیاسی در بند، مجددا ضمن گرامیداشت روز جهانی کارگر و معلم بار دیگر بر خواستهای به حق کارگران، معلمان و مردم به جان آمده از فقر و این زندگی جهنمی پافشاری میکنیم:
١- خارج کردن اتهام «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی کشور» و دیگر اتهامات امنیتی از پرونده مفتوح کارگران و معلمان معترض و همه اکتیویست های سیاسی و لغو احکام صادر شده زندان برای آنان.
٢- افزایش دستمزدها به بالای خط فقر
٣- بیمه درمانی و تحصیل رایگان برای همه
٤- افزایش حقوق بازنشستگان به بالای خط فقر و پرداخت بموقع آن
٥- اجرای قانون مشاغل سخت و زیان آور و امن شدن فوری محیط های کار
٦- پرداخت فوری حقوقهای معوقه کارگران، معلمان، بازنشستگان، پرستاران و حقوق بگیرانی که ماهها پرداخت حقوقشان به تعویق می افتد.
٧- زندگی شایسته برای تمام کودکان و برخورداری آنها از حق تحصیل رایگان و یک زندگی شاد
٨- برابری کامل زن و مرد
٩- لغو مجازات اعدام
١٠- رفع تبعیض حقوق کارکنان دولت
١١- رعایت مواد ١ و ٤١ قانون کار و نیز ماده ٢٠ اعلامیه حقوق بشر سازمان ملل متحد و مقاوله نامه های سازمان جهانی کار.
در پایان اعتراض خود را به ازدیاد فشار های نهادهای امنیتی اطلاعاتی بر تمام فعالین کارگری و اجتماعی در زندان و در بیرون از زندان از جمله بر روی آقایان محمود صالحی، رضا شهابی، داود رضوی، ابراهیم مددی، علیرضا بهشتی، محمد رضا آغوشی و بسیاری از فعالین کارگری و معلمان معترض و… اعلام میداریم.
ما از همه کارگران، معلمان، پرستاران، بازنشستگان، جمعیت عظیم بیکاران، خانواده های کارگری و همه محرومان جامعه میخواهیم در اول مه با اتحاد و همبستگی به میدان آیند تا ضمن دفاع از خواستهای برحق خود و برای دستیابی به یک زندگی بدور از بردگی و استثمار، خواستار آزادی فوری همه کارگران زندانی، معلمان در بند و زندانیان سیاسی شوند.
در آخر خوبست متذکرشویم که شنیده ایم افرادی معدود تحت عنوان فعال کارگری و معلم با تنگ نظری و خرده حسابهای شخصی، طی بیانیه ای تلاش کرده اند، حرکت ارزشمند دوستان همبندمان جعفر عظیم زاده و اسماعیل عبدی را که به راستی صدای اعتراض همه ما کارگران زندانی و زندانیان دربند را نمایندگی کرده اند، تحت عنوان اینکه اینها فرد هستند، و غیره، تخطئه کنند. اگر چه نتوانستند، در برابر حقانیت خواسته آنان سکوت کنند. این افراد چشمشان را بر این واقعیت بسته اند، که در شرایطی که خبری از حق تشکل و حق بیان آزاد عقیده نیست، و هر حرکت و اعتراضی در این راستا همانطور که دوستان ما جعفر عظیم زاده و اسماعیل عبدی اعلام کرده اند، با مهر اخلال در امنیت ملی کشور، با پیگرد و زندان روبرو میشود، حتی اگر یک نفر هم صدایش را بلند کند و در برابر این وضعیت قد علم کند، باید با حمایت وسیع و گرم ما کارگران، ما معلمان و ما مردم روبرو شود. این افراد میتوانستند سکوت کنند، اما این کار آنها چیزی جز تفرقه افکنی و به ضرر ما کارگران و ما زندانیان دربند نیست. اگر چه این نوع بحث ها ذره ای از حقانیت موضوع کم نکرده و کم هم نخواهد کرد.
برقرار باد اتحاد کارگران، معلمان و تمامی زحمتکشان ایران
گرامی باد اول ماه مه روز همبستگی کارگران و معلمان
امضاها
زندانیان با اتهامات سیاسی:
١- مهدی عظیمی
٢- محمد جراحی از زندان تبریز
٣- بهنام ابراهیم زاده
٤- زانیار مرادی
٥- رمضان احمد کمال
٦- وحید موسوی
٧- محمد ابراهیمی
٨- احمد کریمی
٩- ناصر حمیدی شهرابی
١٠ – ابراهیم پیروزی
١١- حمید نوروزی
١٢- مسعود عرب چوبدار
١٣ – رضا کاهی
١٤- حسن کاکاوند
١٥- ایرج حاتمی
١٦ – علیرضا فراهانی
زندانیان با اتهامات غیر سیاسی:
اسماعیل سفری
جواد انبار
سامان محمدی
شکرالله الله یاری
مجید عابدینی
حسین کریمی
خداداد حسنی
رضا قاسمی
محمد طاهری
سعید احمدی
مجید آسف خانی
علیرضا ناصر
اسد محمدی
آرش وصلی
شهاب افشار زاده
دانیال حسن یاری
سعید عباسپور
حسن حسین پور
رحیم نظری
ناصر بابایی
داود جهانگیری
فاضل دین پرور
احمد پوررنگ
احمد نیک نژاد
میر محمد موسوی
از زندان رجایی شهر

با ما در كانال كانون حمایت از خانواده جان باختگان و بازداشتی ها همراه باشید
https://telegram.me/CanoonJb

=============

برنامه هاى جشنواره بین المللی سینمای تبعید – سوئد در آستانه اول ماه مه – 
در آستانه اول ماه مه – روز کارگر

در همبستگی با جنبش کارگری جهانی

در گرامی داشت مبارزات کارگران و زحمتکشان برای رهایی ازاستثمار، برای برابری وعدالتاجتماعی، با خواست آزادی کارگران زندانی، گرد هم می آییم تا درگوناگونی اندیشه ها و چشم اندازها به واکاوی این گسترهبا شکوه مبارزه و مقاومت انسانی بپردازیم.

برنامه ها:

نمایش فیلم سینمایی فراموش نشدنی «نمک زمین«، ساخته هربرت بیبرمن
انعکاس تصویری بی مانند از نقش و مشارکت زنان در مبارزه و مقاومت در یک اعتصابب کارگری.

صحنه آزاد:
شعر، موسیقی، سخن و نظر، بحث و گفتگو

تاریخ: جمعه 28 آوریل ساعت 18

محل برنامه : سالن ویکتوریا هوس هاکا بیو. ViktoriahusetHagabion

با اسپرهای 1 و 6 و اتوبوس 60 ایستگاه پرینس گاتانPrinsgatan

ورود: آزاد

این جشن و گردهم آیی همگانی است و صحنه آزادمتعلق به آن هایی است که خود را با جنبش کارگری جهانی همراه و همگام می بینند. انتظار داریم که با حضور ومشارکت خود در «صحنه آزاد»، با طرح نگاه ها و نظرات خود، کنکاشی بالنده پیرامون جنبش کارگری – چه در سطح جهانی و چه در سطح ملی – را در این گردهم آیی امکان پذیرنمایید.
برگزارکننده:
با همکاری اتحادیه آموزشی سندیکاهای کارگری سوئد ABF

============
یادداشت کارگری
درآستانه اول ماه مه ، روز جهانی کارگر / چالش های سال۱۳۹۶
امیرجواهری لنگرودی


شنبه ۱۹ فروردين ۱۳۹۶ برابر با ۰۸ آوريل ۲۰۱۷
سال ۱۳۹۵به پایان رسید ، نوروز را به پایان برده و سیزده سال بدر شد و ما وارد دوره گذران زندگی سال ۱۳۹۶شده ایم .
برای داشتن تصویر درستی از چالش هایی که در سال جدید در برابر مردمان جامعه ما هست، تنها توجه به چند نکته از رویدادهای ایام نوروز امسال برای بیان درد های عمومی مردم کافی بنظر میرسد.
در ایام تعطیلات نوروزی ما شاهد گرانی میوه ها مخصوصا پرتقال و اعتراض باغداران زحمتکش شمال به واردات پرتقال از کشورهای مصر و ترکیه بودیم. حضرات ابتداء اجازه دادند، پرتقال هایی که در اثر سرمای زودس باغداران چیده شده بود، درون انبارها بپوسد بعد به رودخانه های اطراف که به جانب دریا روان است،ریخته شد که امواج دریای خزر کوهی از مرکبات را به ساحل آورد. این کار بدین جهت صورت پذیرفت تا به جایش اقدام به واردات مرکبات از کشورهای گوناگون دست یابند.( ۱)*
از اول سال جدید، تعیین حداقل دستمزد که با رقم ۹۳۰هزار تومان اعلام شد، گرانی قیمت ها به شکل خزنده شروع شد، و بعد همان بازی تکراری را شاهد بودیم که گفتند :افزایش قیمت ها ی برخی کالا مثلاً مرغ ، یا شانه تخم مرغ و لبنیات تکذیب می‌گردد.
همچنین دولت یازدهم آمار داده بود که توانست هفتصد هزار شغل ایجاد کند، و این آمار معناش این بود که حداقل پانصد هزار نفر به لشکر بیکاران اضافه شده است که این حد شغل ایجاد گردیده است. الان خودشان می گویند: اگر نرخ اشتغال پایدار محاسبه گردد، بیکاری حدود ۳۵درصد و بین قشر جوان و دانش آموخته ، رقمی معادل ۳۵درصدخواهد بود
اما در این میان خبر تلخ دیگر، شناسایی ۷۸۰ نوزاد و کودک مسموم‌شده با موادمخدر طی۹ماهه اول سال ۹۵بود که حسن اسد بیگی ، رییس سازمان اورژانس اجتماعی کشور مطرح کرده است،(۲)** در ایام تعطیلات نوروزی وعده های مقامات آموزش و پرورش را هم داشتیم که می گفتند: معوقه های مزدی حق التدریسی ها و سرباز معلمان تا قبل از عید واریز می شود و بعد در خیلی از استان ها شاهد بودیم که معلمان زحمتکش در ایام عید شرمنده اعضای خانواده هاشان شدند. خبرهای بعد از تعطیلات نیز همواره از ادامه تعطیلی صنایع و اخراج کارگران و دستمزدهای معوقه خبر می دهد
پدیده ها ی یاد شده در بالا را ، ما سال گذشته و سال های گذشته تر هم شاهد بودیم.
معنای اعتراض باغداران اینستکه؛ مافیای قاچاق همه جا هی و حاضر است و ارگان های سیاست گذاری را در اختیار دارند و کشاورز و باغدار نیز مثل گذشته به بدبختی و گرفتاری محکوم هستند.
معنای افزایش دوباره تورم از اول سال جدید اینستکه؛ کاهش قیمت ها مصنوعی بوده؛ یعنی به ضرب ریختن کالاهای وارداتی با ارز خارجی در درون بازار برای تنظیم خود بازار، قیمت ها را پائین آورده بودند و حداقل دستمزدها را که تعیین کردند، دوباره قیمت ها رو به بالا صعود می نماید. تورم وقتی بدون کاهش رکود، پائین برود همین وضع می‌شود که الان شاهدش هستیم . می بینیم با کوچک ترین تغییری، قیمت ها بالا می رود..
باید گفت : ناتوانی دستگاههای حاکمیتی در مهار بحران بیکاری و ایجاد اشتغال هم از چالش های سال جاری بحساب می آید و مثل سال های گذشته صرفنظر از هر طرح و وعده ای که مطرح کنند، بیکاری بیشتر می شود.
معنای شناسایی ۷۸۰ نوزاد و کودک مسموم‌شده با موادمخدرهم اینستکه؛ امسال نیز باز با رشد آسیب های اجتماعی روبرو هستیم. چون با همه وعده هایی که داده اند، هیچ قدمی برای مهار آسیب های اجتماعی در سال گذشته بر داشته نشد. هر دستگاهی برای گرفتن بودجه بیشتر ساز خودش را زد و هیچ ساز و کارمستقل، منسجم و جامع نگری برای پاسخ به این مجموعه بحران ها را در حاکمیت شاهد نبودیم .
جدا از این واقعیت های تلخ ، که حتی شب عید امسال هم دستمزد بخشی از فرهنگیان را ندادند . شاهدیم که با آغاز سال جدید با اعتراضات کارگران واحدهایی همراه شده که دستمزدهاشان ، ماهها است که پرداخت نشده است. این همه گویای ادامه بحران دستمزدهای معوقه در سال جاری نیز بشمار میرود.
خلاصه کنیم: نه مافیاهای مختلف در این نظام از بین می رود، نه بیکاری مهار می شود، نه آسیب های اجتماعی کم می‌گردد ، نه دستمزد معلمان و کارگران را به‌ موقع پرداخت می نمایند ، نه پاسخگوی خواست بازنشستگان لشکری، کشوری و فرهنگی برای همسان سازی مستمری ها و برخورداری از بیمه کارا و فراگیر خواهند بود. به جای همه اینها از دو ماه پیش برنامه ریزی نمودند که صدای اعتراضات کارگری را در اول ماه مه، روز جهانی کارگر خفه سازند و به همین دلیل تهدید و بازداشت فعالین کارگری راشروع نمودند. ضمایم موجود تا به امروز نشان می‌دهد ، مطالبات اساسی کارگران، معلمان، پرستاران، پیراپزشکان، بازنشستگان لشکری و کشوری و فرهنگیان امسال هم تامین نمی شود؛ مگر به همت اتحاد و همبستگی خودشان؛ به پشتوانه سازمان یابی هر چه وسیع تر مستقل و شبکه ای خودشان؛ و این همه ، به قدرت حرکت و اقدام همگی آنان مربوط می گردد.
من بر آنم ؛ چالش های سال (۹۶) نود و شش فقط از یک طریق می تواند پاسخ شایسته بگیرد و آن هم اینستکه از همین الان برای همگرایی هر چه وسیع تر همه بخش های نیروی رنج و کارجامعه ، فعالیت و تلاش کنیم. از همین الان سعی کنیم اول ماه مه ، روز جهانی کارگر امسال را به روز نمایش هر چه وسیع تر اتحاد عمل مبارزاتی همه مزد و حقوق بگیران کشور تبدیل کنیم. و میدان را برای عوامفریبی هر ساله خانه کارگر با آن بالماسکه کذایی «هفته کارگر»، که از مدت‌ها پیش سازماندهی اش را دردستورکار خود دارند، به حال خود رهایش نگذاریم . امسال هم تجارب سال‌های گذشته را با غنای بیشتری برای بدل ساختن این نمایش به عرصه طرح مطالباتی واقعی کارگران بدل نماییم!
بیگمان چالش های سال (۹۶) نود و شش پاسخ شایسته اش را فقط می تواند در یک جنبش توفنده مطالباتی بگیرد و از طریق این جنبش رنگارنگ، قدرتی را وارد صحنه کند که جمهوری اسلامی و همه باندها و دسته بندی هایش، نتوانند از کنارش بی تفاوت بگذرند. حسام الدین آشنا سرپرست مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست‌جمهوری در اظهار نظری که از او درایام عید منشر شد و بعدا دفترش در سطح همه مطبوعات رسمی تکذیب کرد گفته بود:« یکی از بحران‌هایی که جمهوری اسلامی باآن روبرو هست، لشکر فقرایی هستند که از روی استیصال به خیابان‌ها می آیند و چیزی هم برای از دست دادن ندارند.» وی با اشاره به ناکارآمدی موجود در حاکمیت نوشته است: «ما اقداماتی کرده‌ایم که دیگر رویمان نمی‌شود آن اقدامات را تغییر دهیم، توان این را نداریم که عذرخواهی کنیم، توان این را نداریم که توبه کنیم، توان این را نداریم که مسیر جدیدی را انتخاب کنیم» به نوشته حسام‌الدین آشنا اکنون « شش میلیون نفر از جمعیت کشور در فقر مطلق به سر می‌برند.» (۳)***، البته حسام الدین آشنا اشتباه می کند. ما شش میلیون نیستم. ما اکثریت مطلق جامعه هستیم؛ جنبش مطالباتی جنبش همه بخش های اردوی کار است؛ جنبش اکثریت عظیم هست برای اکثریت عظیم و در خدمت این اکثریت عظیم. این جنبش چنان وحشتی در نظام جمهوری اسلامی بوجود می آورد که برای مقابله با آن به هر کاری دست می زنند. و همین جنبش است که مایه امید و رهایی مردمان جامعه ما است.
سال(۹۶) نود و شش ، سال حرکت در مسیر شکل دادن به این جنبش بشمار می رود . سالی که بخش های هر چه بزرگ تری از اردوی بیشمار کار زیر شلاق خونین ضرورت ها به این نتیجه می رسند که جمهوری اسلامی راه حل هیچ مشکلی نیست، بلکه عامل اصلی شکل گیری تمامی مشکلات موجود هست تنها از اینروست که جنبش مطالباتی پا به میدان عمل می گذارند.
سال (۹۶) نود و شش، ما هستیم و نیروی اتحاد طبقاتی و جنبش مطالباتی مان که می تو اند عامل تغییر وضعیت موجود باشد. برای شتاب بیشتر آن در آستانه اول ماه مه ،روزجهانی کارگر، از همین امروز خود را سازمان بدهیم ، ما بر آنیم که تلاش و ممارست اردوی کار در جامعه برای ایجاد تشکل های مستقل صنفی و مطالباتی از حد شعار و آرزو فراتر رفته و باید برای تحقق آن مبارزه و اقدام عملی نمود. پس با تلاشی آگاهانه به پیش!

منابع :
*
مرکبات خارجی آمد، پرتقال ایرانی فاسد شد

http://www.vaghayedaily.ir/fa/News/63076
**شناسایی ٧٨٠ نوزاد و کودک مسموم‌شده با مواد مخدر
http://www.sharghdaily.ir/News/118007
***کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران
https://persian.iranhumanrights.org/1396/01/news-package-16/
===============

بیانیه ی شبکه ی همبستگی به مناسبت روز جهانی کارگر 

امسال در شرایطی، اول ماه مه، روز جهانی کارگر را گرامی می داریم که کارگران و دستمزدبگیران ایران نه تنها در وضعیتی بسیار ناگوار و در زیر خط فقر زندگی می کنند، بلکه از حداقل حقوق اجتماعی خود نیز محرومند. اختلاف طبقاتی و رانت خواری و فساد گسترده دولتی و دزدیهای میلیاردی بیداد می کند و فشار فقر و بیکاری و تنگدستی هرسال بیشتر از سال قبل، بر اقشار و طبقات حقوق بگیر و بویژه کارگران ایران تحمیل می گردد. با استبداد مذهبی و با توسل به شریعت اسلامی، جلوی هر حرکت پیگیرانه کارگری را سد می کنند و اجازه نمی دهند که تشکل های مستقل کارگری در حوزه های کاری شکل بگیرند و امکان ابراز وجود یابند و هر حرکت حق طلبانه از سوی کارگران با سرکوب شدید نیروهای امنیتی و انتظامی جمهوری اسلامی مواجه می گردد و حبس و اخراج از کار و محرومیت بیشتر زحمتکشان را به دنبال دارد.

در قانون اساسی خود جمهوری اسلامی ایران آمده است که: ریشه کن کردن فقر، ایجاد اشتغال، جلوگیری از بهره برداری از کار دیگران و تأمین نیازهای اساسی افراد جامعه، مانند مسکن، خوراک، پوشاک، بهداشت، درمان و آموزش و پرورش از وظایف دولت است، اما کیست که نداند حتی مطالبه این حقوق وعده داده شده می تواند اخراج از کار، زندان و شکنجه و حتی اعدام را در پی داشته باشد. واقعیت این است که از ابتدای تأسیس جمهوری اسلامی تا کنون تعداد بسیار زیادی از کارگران به جرم اعتراض به فقر و بیکاری و برای بهبود شرایط کار و زندگی، راهی زندان ها و شکنجه گاه ها شده اند، صدها تن از فعالان جنبش کارگری ایران در زیر شکنجه ها به قتل رسیده اند. در طی ۳۸ سال گذشته هزاران کارگر و روشنفکران مدافع منافع آنان در دادگاه های چند دقیقه ای و بدون حضور وکیل مدافع به مرگ و یا زندان های دراز مدت محکوم شده اند.

علیرغم فضای خفقان و سرکوب اتحادیه ها و سندیکاهای مستقل کارگری در ایران، امروزه فعالان جنبش کارگری درگیر مبارزه ای مستمر علیه بیکاری، کم کاری، اخراج، سطح پایین دستمزد، نبودِ امنیت شغلی، بی مسکنی، خصوصی سازی، ورشکستگی صندوق های بیمه، تعویق طولانی مدت پرداخت دستمزد، رکود، فساد و بیعدالتی های فاحش در اقتصاد جامعه می باشند و روزی نیست که ایران شاهدِ اعتصابات، اعتراضات و تجمعات پراکنده اعتراضی از سویِ کارگران و بازنشستگان نباشد. شعارهایی مانندِ «معیشت، منزلت، سلامت، حق مسلم ماست» و «تا حقمان نگیریم، از پا نمی نشینیم» فریاد هایِ حق طلبانهِ کارگران ایران است که این روزها در محیط کار و در انظارِ عموم طنین افکن است. همچنین معلمان، کارمندان و پرستاران بیمارستان ها نیز به موازات کارگران، مطالبات خود را از مسئولان جمهوری اسلامی مطرح می نمایند. در این میان کمپین «بودجه عادلانه» که از سوی معلمانِ مبارز سازماندهی شده و حداقل حقوق را ۳ میلیون تومان پیشنهاد می کند نیز از پشتیبانی اهم مزدبگیران جامعه برخوردار می باشد.

با فرارسیدن روز جهانی کارگر که یادآور اتحاد و همبستگی کارگران در سرتاسر جهان است، ما نهادهای ایرانی مدافع حقوق بشر ضمن اعلام پشتیبانی از مبارزات عادلانه کارگران و مزد بگیران، سیاست سرکوبگرانه جمهوری اسلامی را در قبال مطالبات برحق زحمتکشان ایران محکوم می نمائیم و از مجامع کارگری، سندیکاها، اتحادیه های مستقل کارگری و کانون های حقوق بشری در کشورهای مختلف درخواست می کنیم که پشتیبانی خود را از خواسته های بر حق صنفی و دمکراتیک کارگران ایران دریغ ندارند. هم چنین خواستار آزادی فوری و بی قید و شرط همه زندانیان سیاسی، از جمله فعالان کارگری می باشیم.

زنده باد همبستگی جهانی همه زحمتکشان
شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران
مه ۲۰۱۷

امضای نهادها: 

۱ – انجمن زنان ایرانی – مونترال
۲ – انجمن تئاتر ایران و آلمان ـ کلن
۳ – انجمن همبستگی ایرانیان – دالاس
۴ – انجمن جمهوریخواهان ایران – پاریس
۵ – انجمن حقوق بشر و دموکراسی برای ایران – هامبورگ
۶ – بنیاد اسماعیل خویی
۷ – صدای موج سبز – لندن
۸ – مادران پارک لاله ایران
۹ – حامیان مادران پارک لاله – دورتموند
۱۰- حامیان مادران پارک لاله – هامبورگ
۱۱- حامیان مادران پارک لاله – لندن
۱۲- حامیان مادران پارک لاله – فرزنو
۱۳- شبکه همبستگی ملی فرزنو – کالیفرنیا
۱۴- فدراسیون اروپرس
۱۵- کانون مدافعان حقوق بشر کردستان
۱۶- کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی – پاریس
۱۷- کمیته دفاع از حقوق بشر در ایران – شیکاگو
۱۸- کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی
۱۹- همه حقوق بشر، برای همه، در ایران
۲۰- مادران صلح مونترال
۲۱- همبستگی برای جمهوری عرفی و حقوق بشر در ایران – مونترال
۲۲- همبستگی برای جمهوری عرفی و حقوق بشر در ایران – نیویورک
۲۳- همبستگی برای جمهوری عرفی و حقوق بشر در ایران – لوس آنجلس
۲۴- همبستگی برای جمهوری عرفی و حقوق بشر در ایران – ونکوور
۲۵- همبستگی برای حقوق بشردر ایران – کلگری

==========

شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست برگزار می کند !
به اعتبار اول ماه مه سال ۲۰۱۷
نشست پالتاکی ، بحث و تبادل نظر پیرامون :

نگاهی به مبارزات جنبش کارگری و مطالبات آنان در شرایط کنونی

سخنرانان نشست پالتاکی:

۱- امیر جواهری – کانون همبستگی با کارگران ایران – گوتنبرگ
۲- محسن رضوانی – اتحاد چپ ایرانیان در خارج از کشور

ازهمه فعالان سازمان ها، احزاب و نیروهای چپ و کمونیست دعوت می شود در این نشست پالتاکی شرکت کنند. بعد از اتمام سخنرانیها، فرصت کافی برای مداخله و مشارکت تمامی شرکت کنندگان به زمان تساوی وجود خواهد داشت.

اتاق پالتاکی شورای همکاری نیروهای چپ وکمونیست

زمان : : روز پنجشنبه ۱۳ آوریل ۲۰۱۷ ساعت ۲۰ بوقت اروپای مرکزی

مکان : اتاق پالتاک، کاتگوری Asia and pacific ‏ سپس روی ‏ Iran کليک کنيد. بعد روی نام Shooraye Namayandegan کليک ‏کنيد .
=====================

قطعنامه ٥ تشکل کارگرى به مناسبت اول ماه مه، ۱۱ اردیبهشت روز جهانی کارگر
جمعی از کارگران پتروشیمی های منطقه ماهشهر و بندر امام
جمعی از کارگران محور تهران – کرج
کارگران پروژه های پارس جنوبی
فعالان کارگری شوش و اندیمشک
فعالان کارگری جنوب
امضاء کننده گان یاد آور می شوند :

نظام سرمایه داری، جهان را بیش از پیش به ورطۀ فقر دائمی، بیکاری، گرسنگی، جنگ و آوارگی و تخریب منابع زیست رانده است. این نظام برای نجات از بحران های ذاتی اش، هستی و وضعیت تأمین معاش کارگران و توده های زحمتکش را به فاجعه کشانده است. اول ماه مه، روز همبستگی و اتحاد کارگران به ضد این نظام استثمارگر و تبهکاراست.
در نظام سرمایه داری ایران نیز:پایین نگه داشتن هر چه بیشتر سطح مزدها (تعیین حداقل مزد ٩٣٠ هزار تومانی برای سال ٩٦ که کمتر از یک چهارم خط فقر است) و قدرت خرید کارگران، کاهش امنیت شغلی و آسان تر کردن اخراج کارگران توسط کارفرما (به ویژه در اصلاحیه های اخیر قانون کار) از راه تحمیل قراردادهای موقت هرچه کوتاه تر(حتی ٦ روزه، سفید امضا، شفاهی، دوگانه، اخذچک و سفته)، سرکوب تلاش های کارگران برای ایجاد تشکل های مستقل، عدم پراخت حقوق و مزایای کارگران از سوی کارفرمایان خصوصی و دولتی،بیکاری شدید و مزمن و نبود بیمۀ بیکاری (طبق آمار رسمی تنها حدود ۴% کارگران بیکار در ایران از مستمری بیکاری بهره مندند)، افزایش سوانح و حوادث کار و نبود مقررات ایمنی و بهداشت در محیط کار، تبعیض و فشار مضاعف بر کارگران زن، کار کودکان زیر ۱٦ سال، تبعیض ملی و مذهبی و غیره و غیره بیداد می کنند.
افزون بر اینها کارگران در ایران از حق ایجاد تشکل های مستقل و حقیقی خود محروم اند و شمار زیادی از کارگران به خاطر دفاع از این حق و یا دفاع از دیگر حقوق و خواسته های کارگری و یا به «اتهام» شرکت در اعتصاب و تظاهرات در زندان اند و عدۀ زیادی در دادگاه ها به زندان و تحمل شلاق و اخراج محکوم می شوند. حتی در مواردی هم که دادگاه کارگران را از به اصطلاح «جرائمی» که به آنها نسبت داده شده تبرئه کرده است، کارفرما به تصمیم خود و برخلاف مقررات حاکم آنها را اخراج می کند.
کارگران در ایران بزرگترین طبقۀ اجتماعی و اکثریت مطلق جمعیت را تشکیل می دهند که بیش از ۸۰% ثروت جامعه حاصل کار آنان استو با این حال روز به روز فقیر تر می شوند.این شرایط فلاکت بار به معلمان، پرستاران و کارکنان بیمارستان ها، بازنشستگان، بیکاران و جوانان جویای کار، دانشجویان، دستفروشان، کارگران مهاجر و تمامی زحمتکشان نیز لطمات همه جانبه ای وارد آورده است.
اما در چنین وضعیت و درست به خاطر چنین وضعیتی کارگراننباید قربانی شرایط تحمیل شده ازسوی نظام سرمایه داری باشندو باید اوضاع را تغییر دهند! برای این کار باید تنها به نیروی پایان ناپذیر خود و دیگر زحمتکشان تکیه کنند؛ به مدیران اقتصادی، سیاسی و اداری سرمایه داری کوچک ترین اعتمادی نداشته باشند و فریب ایدئولوژی پردازان رنگارنگ طبقۀ سرمایه دار را نخورند. کارگران با اتحاد و همبستگی و مبارزۀ همه جانبۀ پیگیر می توانند نه تنها اوضاع موجود را به نفع خود تغییر دهند، بلکه زمینه های ایجاد جامعه ای فارغ از ستم و استثمار را فراهم کنند. آری کارگران سازندۀ جهان آینده اند!
مبارزه برای خواست های فوری اقتصادی و اجتماعی کارگران ایران
 به رسمیت شناختن حق تشکل های مستقل کارگری (مستقل از دولت و همۀ نهادهای حکومتی، از کارفرمایان، از احزاب سیاسی و نهادهای مذهبی) در همۀ رشته های فعالیت اقتصادی، اجتماعی، اداری، فرهنگی و غیره.
 حق شرکت و دخالت سازمان های مستقل کارگری در تدوین قانون کار.
 به رسمیت شناختن حق انعقاد پیمان های جمعی کار بین کارگران و کارفرمایان.
 برقراری بازرسی کارگری مرکب از نمایندگان منتخب کارگران با حقوق و اختیارات کافی برای نظارت بر شرایط کار در همۀ مؤسساتی که در آنها کار مزدی انجام می شود.
 برقراری حداکثر ۴٠ ساعت کار و دو روز متوالی استراحت در هفته، و حداقل یک ماه مرخصی در سال با حقوق و مزایای کامل، برای کارگران مزدی.
 تعیین حداقل مزد براساس هزینۀ متوسط خانوار شهری (بر طبق آمار بودجۀ خانوار) و افزایش آن به نسبت تورم و بارآوری اجتماعی کار با تأیید نمایندگان منتخب کارگران.
 ممنوعیت کار کودکان و نوجوانان کمتر از ۱٦ سال و محدود کردن کار کارگران ۱٦ تا ۱٨ ساله به حداکثر ۴ ساعت کار در روز.
 رفع هرگونه تبعیض جنسی، دینی، ملی و قومی در استخدام، تصدی مشاغل و مسئولیت ها و حقوق و مزایا و غیره.
 مزد برابر زنان با مردان برای کار برابر و مشابه.
 حق بیمۀ عمومی بیکاری برای کارگران بیکار و همۀ جویندگان کار.
 بیمۀ رایگان تمام کارگران مزدی برای درمان و پیشگیری بیماری ها، صدمات ناشی از حوادث و سوانح کار، از کار افتادگی و علیلی
 تعطیل رسمی و با حقوق روز اول ماه مه در همۀ مؤسساتی که کارگران مزدی در آنها به کار اشتغال دارند.
 حق بازنشستگی کارگران پس از حداکثر سی سال کار یا شصت سال سن بر مبنای بالاترین حقوق دریافتی؛ افزایش سالانۀ حقوق آنان به نسبت افزایش مزد کارگران شاغل؛ کاهش میزان حداکثرسنوات کار و یا سن بازنشستگی در مشاغل دشوار و خطرناک: تعیین این امور در صلاحیت اتحادیه های کارگری مستقل و یا دیگر ارگان های منتخب کارگران است.
 مرخصی زایمان به میزان حداقل ٦ ماه با حقوق و مزایای کامل برای زنان کارگر شاغل یا بیکار؛ تقبل همۀ هزینه های مراقبت و درمان پیش و پس از زایمان توسط سازمان بیمه های اجتماعی.
 تضمین پرداخت مزد کارگران در پایان هر ماه برای کاری که انجام داده اند، توسط دولت، در صورتی که کارفرما به هر دلیل از پرداخت آن شانه خالی کند.
 ممنوعیت بستن کارخانه ها توسط کارفرمایان بدون تأیید اتحادیه های کارگری یا دیگر سازمان های منتخب کارگران.
 ممنوعیت اخراج کارگران توسط کارفرمایان بدون تأیید اتحادیه های کارگری یا دیگر سازمان های منتخب کارگران.
 بازگشت فوری کارگرانی که به علت مبارزه برای خواست های کارگری زندانی و اخراج شده اند به کار خود؛ رفع اتهام و منع تعقیب آنها وابطال احکام قضائی به ضد فعالان کارگری،پرداخت حقوق و مزایای مدتی که از کار برکنار شده بودند.
 آموزش رایگان در تمام سطوح برای همه؛ آموزش اجباری تا پایان ۱٦ سالگی برای همۀ کودکان و نوجوانان دختر و پسر؛ تأمین رایگان کتاب ها و وسایل درسی؛ تأمین دست کم یک وعدۀ غذا برای دانش آموزان.
 بیمۀ درمانی رایگان برای همۀ کسانی که تحصیل می کنند.
 مبارزه برای تأمین مسکن مناسب برای همه.
 برابری حقوق کلیه کارگران ساکن ایران فارغ از ملیت ، جنسیت و مذهب آنان و رفع هر نوع تبعیض به ضد همۀ کارگران مهاجر یا دیگر کارگران سایر ملیت ها که در ایران شاغل و یا ساکن اند.

زنده باد اول ماه مه روز جهانی کارگران!
پرتوان باد اتحاد و همبستگی کارگران همۀ کشورها برای محو استثمار از جهان!
١١ اردیبهشت ١٣٩٦
جمعی از کارگران پتروشیمی های منطقه ماهشهر و بندر امام
جمعی از کارگران محور تهران – کرج
کارگران پروژه های پارس جنوبی
فعالان کارگری شوش و اندیمشک
فعالان کارگری جنوب
================
امیر جواهری لنگرودی:
اعلان «هفته کارگر» بالماسکه توخالی عوامفریبان «خانه کارگر»

وبلاگ کارگری راه کارگر : به اول ماه مه نزدیک می شویم و در برابر ما است . درحالیکه رژیم جمهوری اسلامی برای تعطیلی و قانونیت حرکت کارگران در این روزجهانی، سال ها مقاومت می ورزد تا طبقه کارگر نتواند صف مستقل خود را بحرکت در آورد. درتمامی این سال ها، تعطیلی رسمی این روز یکی از مصادیق پرچالش کارگران با سرمایه داری حاکم، هرساله درخاصه درسطح کشورهای پیرامونی خاصه ترکیه ، کردستان عراق و ایران یعنی درمحورکشورهای مختنق ضد کارگری بدل به جدلی جدی بوده است. در ایران هرچند جمهوری اسلامی، در مقابل به صف شدن کارگران، موضوعیت این روز را پذیرفته است ولی برای صف بندی مستقل کارگران دراین روزهمواره مقاومت می کنند.
انگارخودی وغیرخودی کردن نیروی پرتوان طبقه کارگر، با ذات و ماهیت حاکمیت گره خورده است. تنها ازهمین روست آنان که داعیه دفاع از منافع طبقه کارگر را دارند پرچم دار قانونی این روزشمرده می شوند .هم اینان اند که درپوشش کارگر و درسیمای روشنگر آنان لانه کرده اند تاخط و نشان بی عملی را جایگزین عمل نمایند و مقاصد گروهی و شبه کارگری را با ادعای حمایت از منافع کارگران جا بیندازند . هم اینان صد البته زبان گویای خود حکومتگران وچرخه سرمایه اند نه زبان و عمل کارگران . از این روست به وزارت کشور نامه می نویسند تا قانونیت جمع شدن خود را در روز اول ماه مه – روزجهانی کارگر- درپهنه خیابان ازدولت ضد کارگری گدایی نمایند.
چند سالی استکه جماعت «خانه کارگر»ی ها به جای روزجهانی کارگر،(اول ماه مه ) برابر((۱۱ اردیبهشت) ازیک هفته پیش ، بالماسکه ی را به نام «هفته کارگر» راه می اندازند تا هیاهوی به نام هیچ را رسانه ای نمایند و با نام طبقه رنج و کارجامعه ایران، عوامفریبی پیشه کنند تا این روز و حرمت مبارزاتی آنرا لوث و همبستگی بین المللی را خدشه دارسازند.
نیم نگاهی به برنامه اعلام شده (۱۱) نشان میدهد که چگونه به نام کارگران کشوردرصدد مصادره کردن نام وهویت اجتماعی کارگران وزیرگرفتن استقلال عمل اردوی کار و مطالبات بی پاسخ مانده آنانند . چگونه به نام کارگران برنامه می ریزند.
عناوین و برنامه‌های هفته کارگر مشخص شد
به گزارش روزنامه کار و کارگر، سرویس کارگری. سه شنبه ۲۹ فروردين ۹۶در جلسه ستاد هفته کارگر، عناوین روزهای هفته کارگر سال ۹۶ مشخص شد.
به گزارش خبری فوق؛ مطابق تقویم رسمی، هفته کارگر همه ساله از روز پنجم لغایت ۱۱۱ اردیبهشت ماه برگزار خواهد بود.
براساس مصوبه جلسه ستاد هفته کارگر، عناوین برنامه‌های هفته کارگر سال ۹۶ بدین شرح خواهد بود:
سه‌ شنبه پنجم اردیبهشت ماه «اسلام ناب محمدی (ص)، ایمان و امید»،
چهارشنبه ششم اردیبشهت‌ماه «کارگران، ولایت، اقتصاد مقاومتی، تولید و اشتغال»،
پنجشنبه هفتم اردیبهشت‌ماه «کارگران، تامین اجتماعی، ایمنی و بهداشت کار»،
جمعه هشتم اردیبهشت‌ماه «کارگران، مهارت، معنویت و نشاط اجتماعی»،
شنبه نهم اردیبهشت‌ماه «کارگران، تعالی خانواده و زنان کارگر، مسئولیت اجتماعی»،
یکشنبه دهم اردیبهشت‌ماه «بسیج کارگری، ایثار و مقاومت»،
دوشنبه یازدهم اردیبهشت‌ماه «روز جهانی کارگر» است.
بنا بر این گزارش، زمان‌بندی برنامه‌های هفته کارگر و تعیین سازمان‌های مجری و محل برگزاری آن طی روزهای آینده از سوی ستاد بزرگداشت هفته کارگر اعلام خواهد شد.
در پیچ برنامه ریزی امسال بردن کارگران بر سر قبر و بارگاه خمینی در برنامه روز اول هفته کارگری و کشاندنشان به خیمه و خرگاه جماران برای دستبوسی ، دست شکسته خامنه ای و دیگر باره کشاندن آن با دهها اتوبوس از نقاط محروم تهران به نماز جمعه هشتم اردیبهشت را حذف کرده اند و یک مشت حرف و شعار بی مایه را جایگزین کرده اند .
با اینهمه ؛ کارگران کشور ما با توجه به تجربه مبارزاتی سال های پیش، خود بهتر ازهر کسی می دانند که چگونه باید این نمایشات مسخره ، فرمایشی را در هم شکست.
برهم ریختن این خیمه شب بازی و پایکوبی بر استقلال عمل مطالباتی کارگران اساسی ترین راهکار مراسم های اول ماه مه در سراسر ایران خواهد بود .
===============
11- برگرفته از روزنامه کار و کارگر
http://www.karvakargar.ir/fa/Main/Detail/59279

===============
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست برگزار می کند !
به اعتبار اول ماه مه روز جهانی کارگر
دومین نشست پالتاکی ، بحث و تبادل نظر پیرامون :

نگاهی به مبارزات جنبش کارگری و مطالبات آنان در شرایط کنونی

سخنرانان نشست پالتاکی:

۱- خسرو بوکانی – حزب کمونیست ایران
۲- علی دماوندی – سازمان راه کارگر
۳- رضا سپیدرودی – سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

ازهمه فعالان سازمان ها، احزاب و نیروهای چپ و کمونیست دعوت می شود در این نشست پالتاکی شرکت کنند. بعد از اتمام سخنرانیها، فرصت کافی برای مداخله و مشارکت تمامی شرکت کنندگان به زمان تساوی وجود خواهد داشت.

اتاق پالتاکی شورای همکاری نیروهای چپ وکمونیست

زمان : : روز پنجشنبه ۲۷ آوریل ۲۰۱۷ ساعت ۲۰ بوقت اروپای مرکزی

مکان : اتاق پالتاک، کاتگوری Asia and pacific ‏ سپس روی ‏ Iran کليک کنيد. بعد روی نام Shooraye Namayandegan کليک ‏کنيد .
====================
اسماعیل عبدی: از روز دهم اردیبهشت ماه در اعتراض به صدور احکام امنیتی برای فعالان تشکلهای صنفی معلمان و کارگران دست به اعتصاب غذا خواهم زد

به نام خداوند جان و خرد
امروزه کانون توجهات جهانی به آموزش و پرورش معطوف شده است و در تمام کشورهای جهان حق تشکیل اتحادیه‌های سراسری صنفی،به رسمیت شناخته می‌شود. نتیجه‌ ی باور به این اصل که «هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند از سطح معلمانش فراتر برود» باعث پیشرفت همه‌جانبه و تحولات شگرف اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در این کشورها شده است.
متأسفانه در کشور ما، نگاه واپسگرایانه، و بی‌درایتی برخی مسئولان و انحصاری کردن تصمیمات، اختصاص کمترین بودجه به آموزش و پروش و برخوردهای امنیتی با عدالت‌خواهان در تشکل‌های صنفی مستقل، باعث شده که اساسی ‌ترین حقوق معلمان، دانش‌آموزان و به دنبال آن حقوق قانونی جامعه به شکل وقفه‌ناپذیری پایمال گردد.
نتیجه ی این بی تدبیری ها چیزی جز حقوق‌های نجومی مدیران، دزدی های بی‌سابقه از صندوق ذخیره فرهنگیان، بی‌انضباطی‌های مالی گسترده در تعاونی‌های مصرف فرهنگیان، تبعیض در استخدام‌ها، عدم تخصیص حقوق و دستمزدِ شایسته، بی‌توجهی به معیشت و منزلت بازنشستگان و مشکلات معلمان حق‌التدریس، پیمانی، پیش‌دبستانی و نیروهای آزاد، رشد بی سابقه کودکان بازمانده از تحصیل و افزایش تعدادِ کودکان کار، پایین آمدن سن فحشا، پایین آمدن سنِ اعتیاد و کشیده شدن آن به مدارس، توزیع نامتوازن امکانات، نابرابری در حقوق دانش آموزان با ایجاد مدارس خاص، پولی سازی آموزش و پرورش، فرسودگی ابنیه مدارس به‌ویژه در حاشیه شهرها و مناطق مرزی، ایدئولوژی‌زدگی محتوای کتب درسی، امنیتی کردن فضای آموزش و پرورش، عدم اجرای کامل نظام هماهنگ پرداخت و…


و این همه بی‌عدالتی در جامعه، موجب آزار ذهنی معلمان، به‌عنوان موتور متحرک جنبش‌های اجتماعی شده است.
در چنین شرایطی، کانون های صنفی و شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان کشور، در چارچوب اساس‌نامه مصوب ماده ۱۰ احزاب، بارها و بارها از راه‌های متعدد چون: نامه، تذکر، طومار، دیدار با نمایندگان مجلس و مسئولان آموزش و پرورش، مقالات و یادداشت‌های کارشناسانه و صدور بیانیه، تلاش کرد تا دغدغه‌های خرد و کلان جامعه ی فرهنگیان را به گوش فرادستان برساند، اما گویی مسئولان پنبه در گوش کرده و با فرافکنی و قلب واقعیت، سعی در عادی جلوه‌دادن وضعیت نابسامان آموزش و پرورش داشتند، آن‌گاه معلمان آگاه با دعوت کانونهای صنفی و با اراده و خرد جمعی، تجمعات مدنی و قانونیِ گسترده ی «سکوت» تشکیل دادند تا باصدایی رساتر خواسته های خود را این بار فریاد بزنند. همچنین با شرکت در جلسات مجمع عمومی تشکل‌های صنفی، برای بازتنظیم و چرخش دموکراتیک اعضای هیأت مدیره و بازرسان و رونمایی از ابتکارات رفورمیستی همچون تشکیل کمپین‌ کشوری پیگیری خواسته ها با بیش از پنجاه هزار عضو و کمپین بودجه عادلانه با بیش از یکصد وده هزار امضا، نشان دادند که اگرچه در تفکرات سیاسی متکثرند ولی در کنش صنفی و عدالتخواهانه متحدند و پیاده‌نظام منافع هیچ حزب و گروه سیاسی نیستند.
اینک در فضای پسابرجام که فریاد قانون‌مندی، مردمسالاری، حقوق‌بشر و آزادی‌های مدنی دولتمردان، گوش فلک را کر کرده است، بدون توجه به مقاوله ‌نامه‌های بین‌المللی حقوق مدنی-سیاسی ICCPR و اقتصادی-اجتماعی-فرهنگی ICESCR وقوانین سازمانهای جهانی ILO و EI که جمهوری اسلامی ایران متعهد به رعایت آنهاست؛
شاهد بازداشت اعضای هیأت مدیره کانون‌های صنفی معلمان و تشکل‌های مستقل کارگری و تشکیل دادگاه‌های چند دقیقه‌ای هستیم که همه‌ی افراد با اتهامهای مشخص و یکسانی مثل: «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت کشور، فعالیت تبلیغی علیه نظام و…» محاکمه و روانه زندان می‌ شوند.
دستگیری بدون ابلاغِ اجرای احکام و بدون نشان دادن کارت شناسایی، در منزل و در میان ترس و بهت اعضای خانواده، نگهداری در زندان بدون دسترسی به وکیل تا روز دادگاه و عدم تمدید بازداشت نزدیک به یکسال، نشان‌دهنده‌ی نقض آشکار حقوق شهروندی و بدون شک برهم‌ زننده‌ی امنیت جامعه است.


اینجانب از سیاست گذاران کشور می پرسم:
– آیا عضویت در تشکل صنفی و برگزاری تجمعات مسالمت‌آمیز بر اساس اصول ۲۶ و ۲۷ قانون اساسی جرم است؟
– آیا اعتراض به دزدی و غارت اموال عمومی به‌ویژه صندوق ذخیره فرهنگیان جرم است؟
– آیا پیاده‌روی معلمان در پارک، برهم ‌زننده‌ی امنیت ملی است؟
– آیا حضور بر مزار معلمانی عدالتخواه چون دکتر خانعلی جرم است؟
– آیا جمع‌آوری امضا برای مکلف کردن دولت به اجرای قانون جرم است؟
– آیا می‌دانید دو قطعنامه‌ی فوری سازمان جهانی معلمان (EI ) درباره ایران در ۲۶ جولای ۲۰۱۵ به چه دلیلی صادر شد؟
– آیا صرفاً مردم ملزم به رعایت قانون هستند و دولتمردان از اجرای قانون مبری هستند؟
با این اوصاف، اینجانب ضمن اعلام همبستگی با تمام معلمان و کارگران ، در اعتراض به عدم استقلال قوه قضاییه در » صدور احکام امنیتی» برای فعالان تشکل‌های صنفی معلمان و کارگران و با درخواست صریح » خروج روند پیگیری پرونده‌ام از حالت امنیتی به عادی» از تاریخ دهم اردیبهشت ۱۳۹۶ اعتصاب غذای خود را آغاز خواهم کرد .
اسماعیل عبدی
تهران، بند ۳۵۰ زندان اوین
دوم اردیبهشت ۱۳۹۶
============
احضار شیث امانی به اداره اطلاعات سنندج و تهدید اعضای اتحادیه آزاد کارگران ایران برای جلوگیری از برگزاری مراسم روز جهانی کارگر

در پی احضار شیث امانی از اعضای هیات مدیره اتحادیه آزاد کارگران ایران به ستاد خبری اداره اطلاعات سنندج، وی ساعت 14 روز دوشنبه چهارم اردیبهشت ماه در این نهاد امنیتی حضور پیدا کرد.
این احضار بدنبال آن صورت گرفت که شیث امانی همراه با برخی دیگر از اعضای اتحادیه آزاد کارگران ایران و فعالین کارگری شهر سنندج روز 26 فروردین ماه، نامه ای را به فرمانداری سنندج دادند و طی آن خواهان صدور مجوز برای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر شدند. اما به جای رسیدگی به خواست این کارگران برای صدور مجوز، روز سوم اردیبهشت ماه ستاد خبری اداره اطلاعات سنندج با استناد به مجوز قضائی اقدام به احضار شیث امانی کرد و پس از حضور وی در این نهاد، مامورین امنیتی به بازجوئی از ایشان در مورد مسائل کارگری، وضعیت اتحادیه و اعضای آن پرداختند و در پایان تهدید کردند که چنانچه ایشان و یا هر یک از اعضای اتحادیه در شهر سنندج اقدام به برپائی مراسم اول ماه روز جهانی کارگر بکنند برایشان گران تمام خواهد شد.
اتحادیه آزاد کارگران ایران با محکوم کردن احضار شیث امانی و تهدید اعضای اتحادیه در شهر سنندج، عموم کارگران در سراسر کشور را به برگزاری هر چه با شکوه تر مراسم روز جهانی کارگر فرا میخواند و بدینوسیله اعلام میدارد برگزاری مراسم این روز حق مسلم ما کارگران است و هیچ قدرتی نمیتواند ما را از برگزاری مراسم به مناسبت روزی که متعلق به ماست، بر حذر دارد.
زنده باد اول ماه مه روز همبستگی جهانی کارگران
پیش به سوی برگزاری هر چه با شکوه تر مراسم اول ماه مه روز جهانی کارگر
اتحادیه آزاد کارگران ایران – پنجم اردیبهشت ماه 1396
===========
نهاد های همبستگی با جنبش کارگری ایران – خارج کشور
گرامي باد اول ماه مه ، روز همبستگی جهاني كارگران

فرارسيدن اول ماه مه روز جهاني كارگر، روز همبستگي كارگران جهان را به همه كارگران و زحمتكشان تبريك مي گوئيم و به مبارزاني كه در راه آرمان و منافع طبقه كارگر جان فشاني كردند و به ويژه در شرايط دشوار كنوني گرفتار رنج زندان، شكنجه و اخراج شدند، درود مي فرستيم.

در سطح جهانی اكنون سالهاست كه به دليل تشديد تعرض سرمايه داران و حاكميت استبداد، رنج و مشقت كارگران و زحمتكشان فزوني يافته است. باادامه سیاستهای خانمان برانداز ریاضت اقتصادی، کارگران در بیشتر کشورها دست به مقاومت زده اند ،اما در اکثریت قاطع کشورها این مبارزات صرفا خصلت دفاعی داشته و مهمتر از آن تنها به تظاهرات خیابانی اکتفا می شود. این مسئله موجب شده که دولت و طبقه حاکم ،بویژه در فرانسه و انگلستان، بی اعتنا به این مبارزات، قوانین ضد کارگری خود را تصویب و به اعتراضات کارگری خیابانی بی اعتنا باشند . استفاده درست و بموقع از سلاح اعتصاب و تلاش برای سراسری کردن آن امروزه در دستور جناح چپ جنبش کارگری قرار گرفته که می باید مورد حمایت فعالان جنبش کارگری قرار بگیرد تا توازن قوا به نفع کارگران تغییر یابد . اما اغلب ضعف سازماندهی کارگران و سلطه رفرمیسم، مشکل اصلی پیشروی آنان است
در ایران هر ساله صدها هزار تن از كارگران و ساير دستمزد بگيران، به دليل بحران اقتصادي بيكار شده اند. اكنون ميليون ها نفر بيكارند، آمار بيكاري در ايران عليرغم ادعاهای دروغين دولت و حاكميت هم چنان در حال صعود است. دستمزدهاي ناچيز زير خطر فقر، فقر و گرسنگی را گسترده تر کرده و وقفه در پرداخت همين دستمزدهاي ناچيزنيز طی ماهها طولاني تر شده است. به موازات اين ناملايمات، شركت هاي غارت گر پيمان كاري با آزادي مشغول دزديدن بخشي از دستمزد ناچيز كارگراند. شمار قراردادهاي سفيد امضاء ، واشکال دیگر آن افزايش چشم گيري يافته اند. سركوب فعالان كارگري بي وقفه ادامه دارد. خصوصي سازي ها در حال افزایش اند وهمچنان گسترش شتابان به بخش هاي آموزش و پرورش و خدمات بهداشتي و درماني روی می آورند . بدين ترتيب شمار بيشتري از كودكان و نوجوانان طبقه ما از تحصيل وامانده اند و تعداد كساني كه از خدمات درماني محروم شده اند، رو به افزایش است. علاوه بر اين مصايب، دست اندازي دولت و كارگزاران حاكميت استبداد به دارايي هاي سازمان تامين اجتماعي هم چنان ادامه دارد.
اما كارگران و زحمتكشان در مقابل همه اين تنگناها، بي حقوقي ها و فشارها كه، توسط حاكميت سركوبگر به آنان تحميل شده، تسليم نشده اند و در مقابل سلب حقوق شان مقاومت مي كنند. عليه سياست ها و برنامه هاي خانمانسوز دولت و كارفرمايان، شمار بسياري از كارگران، معلمان، پرستاران و نيز دانشجويان مبارز و بازنشستگان شاخه های مختلف به ميدان آمده اند.
طبقه كارگر ايران با وجود محروم بودن از تشكلات مستقل و واقعي خود، اگر چه سازمان نيافته و پراكنده، ولي حضور واقعي در ميدان مبارزه طبقاتي دارد. طي سالهاي اخير، هرساله علاوه بر وجود حركات اعتراضي در صدها واحد توليدي و خدماتي، ده ها اعتصاب و اعتراض گسترده نيز با خواست بر چيدن شركت هاي پيماني صورت گرفته است. مهم تر از اين حركات دسته جمعي، كارگران چند مركز بزرگ اقتصادي، مثل معدن سنگ آهن بافق، پلي اكريل أصفهان، معدن چادرملو، ايران خودرو، واحدهايي از پتروشيمي، شركت هپكو و… در يك مبارزه مشقت بار و طولاني شركت كردند و به صورت نيمه متشكل در كنار طرح خواسته هاي خود، براي توقف خصوصي سازي دست به ابتكار عمل زدند و خطرات بسياري را پذيرفتند.
از سوي ديگر، معلمان به صورت دسته جمعي و گسترده وارد ميدان شدند و جو خفقاني كنوني را به چالش گرفتند. آنان شجاعانه علاوه بر خواسته هاي به حق صنفي شان، با خصوصي سازي آموزش و پرورش به مخالفت برخاستند و خواهان دخالت خود در امور آموزش و پرورش شدند. پرستاران نيز به همين ترتيب افزون بر مطالبات صنفي شان، با برنامه هاي خصوصي سازي بهداشت و درمان به مخالفت برخاستند.
طبقه كارگر ايران تاريخ پر افتخاري دارد. اين طبقه در تمام تحولات عمده سياسي ايران، از انقلاب مشروطه تا مبارزات پر حرارت سالهاي ١٣٣٠- ١٣٢٠ و ملي شدن صنعت نفت، و از همه مهمتر در انقلاب ١٣٥٧ نقش برجسته اي داشت. اكنون نيز با وجود محروم بودن از تشكلات مستقل خود و وجود شرايط پليسي و امنيتي بودن شديد محيط هاي كار، پايداري و سازمان دهي اعتراضات مهم و طولانی ترین اعتصاب معدن سنگ آهن بافق، و نيز مخالفت با خصوصي سازي های آموزش و بهداشت، نشانگر آن است كه كارگران در كنار زحمتكشان، ظرفيت و توان آن را دارند، تا اگر همبسته تر و با افق روشنتري عمل كنند، بار ديگر جايگاه تاريخي خود را براي إيجاد تحولات مهم در فضاي سياسي جامعه ايران به دست آورند.
كارگران آگاه و فعالين و پيشروان كارگري، براي شكستن بن بست كنوني و تقابل موثر با شرايط ناگوار معيشتي و نيز تنزل منزلت اجتماعي كارگران، بارها و بارها بر روي نياز به همبستگي و سازمانيابي كارگران پا فشاري نموده اند. آن ها بارها تأكيد كرده اند كه سطح پائين دستمزدها و ماندگار ماندن آنها در زير خط فقر، تعويق در پرداخت دستمزدها، گسترش كار موقت و نبود امنيت شغلي، اخراج و بي حقوقي كارگران، وجود غول بي عاطفه بيكاري، خصوصي سازي، تبعيض جنسي در محيط هاي كار، طبقاتي كردن آموزش و بهداشت و محروم كردن كارگران و تهيدستان از آنها، و در يك كلام تنزل سطح معشيت و بي منزلت ساختن كارگران، ناشي از نبود تشكل و سازمان هاي پيكارجوي كارگري است. آنها فرياد زده اند كه در وهله اول همبسته و مصمم بايد به رفع موانع موجود فعاليت آزادانه تشكلات كارگري فكر و عمل كرد. و چاره كار رفع عوامل بازدارنده در اين ميدان است.
كارگران، معلمان و پرستاران!
اين واقعيت است كه رژيم جمهوري إسلامي و سرمايه داران به آساني عقب نخواهند نشست. ابزار كارگران و زحمتكشان براي وادار نمودن حاكميت به عقب نشيني، وحدت و ايجاد تشكلات مستقل خودشان است. در پيشبرد اين وظيفه دشوارما نهادهاي همبستگي در كنار شما بوده و هستيم و در راستاي پشتيباني از شما مصمم هستيم. اكنون تعدادي از فعالين اعتصابات و سازماندهندگان و مدافعان مبارزات شما، به جرم مبارزه برای کسب حقوق پايمال شده شما در زندان هستند، براي آزادي آنها و حمايت از خانواده هايشان تلاش كنيم.
سازماندهی کنیم، متشکل شویم!

زنده باد تشكلات مستقل كارگري!
درود به كارگران و معلمان مبارز!
از كارگران و معلمان در بند و زندانيان سياسي حمايت كنيم و براي آزادي آنها بكوشيم!
زنده باد اول ماه مه روز همبستگي جهاني كارگران!

نهادهای همبستگی با جنبش کارگران ایران ـ خارج کشور
nhkommittehamahangi@gmail.com
http://nahadha.blogspot.com/
يكشنبه ۳ ارديبهشت ۱۳۹۶ برابر با ۲۳ آوريل ۲۰۱۷
===========
اول ماه مه روز جهانی کارگر، یادآور اعتلای جنبش جهانی طبقه کارگر است
http://www.etehadeh.com/?page=news&nid=6049

به نوشته سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران در تاریخ روز سه شنبه ۰۵ اردیبهشت ۱۳۹۶ آمده است: روز اول ماه مه، یازده اردیبهشت برای ما کارگران ، هویت ماست پاس می داریم این روز را بخاطر تلاش و مقاومت خستگی ناپذیر کارگران سراسر گیتی در مقابل استثمار و بیداگری نظام سرمایه، و اما ما کارگران ایران در استانه روز جهانی کارگر سال ۱۳۹۶ روز های پر از بیم و امیدی را می گذارنیم، ما کارگران در این سرزمین سالهاست کار می کنیم اما حسرت، ذلت و خفت درو می کنیم، تولید می کنیم اما اخراج و بیکاری و بیگاری تحویل می گیرم نصیب ما از ثروتی که خلق می کنیم، دستمزدهای زیر خط فقر، حقوق های معوقه، ناله همسرانمان ، حسرت کودکانمان، ناکامی جوانانمان، را هدیه گرفتیم.
تهاجم سرمایه داری حاکم ، ابرو ، حیثت و شرف ما را خدشه دار کرده است و همه راههای مصالحه،‌ مماشات، سازش و اصلاح را بر ما مسدود کرده است، هر منفذ و مفری برای نفس کشیدن و احقاق حقوق مان را بسته و به انسداد کشانده است.
اما تاریخ پر شکوه مقاومت اول ماه مه به ما یاداوری میکند ما کارگران ایران با همه رنج و محنتی که در این سالها کشیدم در همه لحظات این ایام دست از تلاش و مبارزه برای فردای بهتر نکشیدیم ، ما کارگران برای اینکه کارخانه تعطیل و ورشکسته نشوند جنگیدیم، ما با اخراج، بیکاری، تعلیق، تنبیه و تحقیر جنگیدیم، ما با خصوصی سازیها، خودمانی سازیها و پیمانکاریها جنگیدیم، با قرارداد موقت با حذف ده نفر از شمول قانون کار و با طرح استاد و شاگردی جنگیدیم ما برای افزایش دستمزدها جنگیدیم ما برای دستمزدهای معوقه جنگیدیم، ما با همه توانمان برای معیشت و منزلت جنگیدیم، ما برای ما برای حق تشکل، تحمع ، اعتصاب و اعتراض، برای ازادی بیان و حقوق شهروندی برای شان و کرامت انسانی جنگیدیم، ما با فقر، فلاکت و گرسنکی با ناامیدی و استیصال جنگیدیم، ما در غم مرگ عزیزانمان خون گریستیم، ما خون دلها خؤرده ایم ، اما شعله مقاومت و امید به زندگی را فروزان نگه داشتیم و ما باور داریم که تلاش و مبارزات طبقه کارگر ایران در این نیم قرن و بویژه ده سال اخیر بطور حتم روزهای روشنی برایمان به ارمغان خواهد اورد اول ماه مه، یازده اردیبهشت سال ۹۶ را جشن خواهیم گرفت و تا گرفتن همه‌ مطالبات انباشته خود هرگز از پای نخواهیم نشست.
=======

هفت فعال کارگری سندیکای نیشکر هفت تپه به دادگاه انقلاب دزفول احضار شدند


https://t.me/joinchat/AAAAAEGAZN8EWFIFa15LCw
برپایه خبر کانال اردوی کار در شبکه تلگرام در تاریخ روز سه شنبه ۰۵ اردیبهشت ۱۳۹۶ آمده است: اردوی کار: بر اساس اخبار واصله، علی نجاتی عضو هیات مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه به همراه اشرف رحیم خانی و زینب کشوری فعال در بخش زنان ، همچنین عزت جعفری، شاپور رشنو، علی محمد جهانگیری و شاکری به اتهام تبلیغ علیه نظام به شعبه دوم دادگاه انقلاب دزفول احضار شده اند. این فعالین باید در روز 24 اردیبهشت در دادگاه حضور یابند.این احضار توسط پیامک به آنان ابلاغ شده است.
=========

 

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s